சமூகம்

தமிழ் வளர்க்க

தமிழை வளர்க்க என்ன வழி?
முதல் வழி பேசுவது. நல்ல தமிழை எழுதவும் பேசவும் செய்தாலே அது வளரும். ஆங்கிலம் கலக்காத தமிழைப் பேசப் பழக வேண்டும். ஆங்கிலம் தவிர்த்த பிறமொழிச் சொற்களைத் தவிர்ப்பது கொஞ்சம் கடினமாகக் கூட இருக்கலாம். இது எல்லோருக்குமானது.
ஆனால் வளரும் தலைமுறைக்காரர்களிடம் நல்ல தமிழை விதைத்தால் அதன் பலன் சிறப்பானதாக இருக்கும். நல்ல தமிழ்நூல்களை வாசிக்கப் பழக்கினால், அதன் சுவையில் அவர்களாகவே தமிழை உணர்ந்து படிப்பார்கள்.

குறளைச் சொல்லித் தருகையில் அதன் பொருளை நிதானமாக, அதன் பொருட்சுவையை அழகாக எடுத்துரைக்கும் தமிழாசிரியர்கள் இங்கே இருக்கிறார்கள். ஆனால் பாடத்திட்டம் அதனை அனுமதிப்பதில்லை. அங்குதான் முதல் அடி விழுகிறது.

திருக்குறள் என்பது ஏதோ மனப்பாடம் செய்ய முடியாத கடினமான ஒன்றாக மாணவர்கள் முன் நிற்கிறது. இதர செய்யுள்களுக்கும் அதே நிலைமை. உரைநடைப் பாடமென்பது தமிழின் உரைநடையை மாணவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்வதாக அமைய வேண்டும். அங்கும் குறிப்பிட்ட கேள்விகளுக்கான பதிலாகவே அவை இருக்கின்றன.

அடிப்படையில் கேள்வித்தாள் என்பது மிகவும் நேரடியாக இருக்கிறது. மறைமுகமான கேள்விகளும், சிந்தித்து சுயமான விடையளிக்கும் வகையிலும் அமைய வேண்டும்.

துணைப்பாடம் என்றொரு பகுதி உண்டு. சுவையான கதைகள் கொண்ட பகுதி.
தமிழ் இரண்டாம் தாளில் ஒரு வினா வரும். கற்பனையாக யோசித்து எழுதக் கூடிய பகுதி. ஒன்பதாம், பத்தாம் வகுப்பில் கவிதை எழுதக் கூட கேள்விகள் உண்டு. ஆனால் அவற்றுக்கெல்லாம் பதிலாக இன்னொரு கேள்வி(கள்) இருக்கும். அவற்றிற்கான நோக்கமே அழிந்திடும்.

இளவல் ஒருமுறை அந்த கற்பனையான கேள்விக்கு பதில் எழுதியமைக்கு ஆசிரியர் கண்டித்திருக்கிறார். அதற்கு பதிலாக நேரடியான கேள்விக்குப் பதில் எழுதப் பணித்திருக்கிறார். நானும் கற்பனையான கேள்விகளைத் தவிர்த்திருக்கிறேன். ஒரே காரணம் மதிப்பெண்.

தமிழை வளர்க்க நிறையவே வழிகள் உண்டு. அவை இப்போது அடைபட்டு நிற்கின்றன. ஒரு இரவில், ஒரு நாளில் மாற்றம் நிகழ்ந்து விடாதுதான். நாம் சிறிய அளவில் முயற்சியெடுத்தால் போதும். ஒவ்வொருவரின் பங்களிப்பால்தான் இது சாத்தியமாகும். இங்கே நிறைய பழமைவாதிகள் உண்டுதான். அவர்களை மீறிக்கொண்டுதான் இதையெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருக்கும்.

பள்ளிகள் தமிழைப் பேசவும், எழுதவும், வாசிக்கவும் பழக்கும் இடமாக இருப்பின் நல்ல மாற்றங்கள் கண்டிப்பாக நடக்கும். பள்ளிப்படிப்பை முடிக்கிறவர்கள் துளியும் தமிழ் தெரியாமல் வெளிவருகிற நிலைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தால் இப்போதைக்கு போதுமானது. அடுத்தது மதிப்பெண் குறித்த கவலைகள்.

 

**

நண்பரொருவர் கேட்ட கேள்விக்கு என்னளவில் யோசிக்கத் தொடங்கி எழுதியதை அப்படியே பதிந்துவிட்டேன். இன்னும் யோசனைகள் இருக்கலாம். இது என்னுடைய யோசனை அவ்வளவே.

-தமிழ்.

புத்தகம்-தேர்தல்-பிரசாரம்

நெடுநாள் நண்பர் ஒருவரோடு உரையாட நேர்ந்தது. உரையாடலின் ஊடே நான் யாருக்கு ஓட்டு போடுவேன் என்று நான் சொல்ல மாட்டேன் என்றார். நான் அதைக்  கேட்கவில்லை என்றேன். பிற்பாடு உரையாடல் இனிதே நிறைவுற்றது.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இல்லையில்லை இரு வாரங்களுக்குப் பிறகு புத்தகக் கடையொன்றில் புத்தகம் வாங்கச் சென்றேன். அங்கிருந்த விற்பனையாளர் நான் புத்தகம் தேர்ந்தெடுக்க பெரிதும் உதவியாய் இருந்தார்.மொத்தமாய் இரு நிமிடங்களுக்குள் நினைத்த புத்தகத்தை நான்  வாங்கிய பின் என்னிடம் கேட்டார்.

 

இம்முறை கட்டாயம் வாக்களிப்பீர்கள் தானே?

ஆமாம். உறுதியாக.

நீங்கள் எந்தக் கட்சிக்கு வேண்டுமானாலும் ஓட்டு போடுங்கள். ஆனால் சிந்தித்துப் போடுங்கள். நீங்கள் ஓட்டுக்குப் பணம் வாங்குவீர்களா?

கண்டிப்பாக வாங்க மாட்டேன்.

ரொம்ப நல்லது.

…..

அதன்பின் எல்லாக் கட்சிகளின் குறைகளையும் (கிட்டத்தட்ட எல்லா கட்சிகளையும்..) முக்கியமாக ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள். இங்கே எல்லா கட்சிகளின் பேரிலும் ஊழல் குற்றச்சாட்டு இருக்கிறது என்பதையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சம் சொன்னார்.

அதற்காக இவருக்கு அவர் பரவாயில்லை என்கிற மாதிரியான நிலைப்பாட்டை எடுப்பது ரொம்ப மோசம் என்றே நான் கருதுகிறேன்.

விற்பனையாளர் கொஞ்சம் மேம்போக்காகவே பேசினார். ஒன்று என் வயதைக் குறைத்து மதிப்பிட்டிருக்கலாம்.அல்லது எனக்கு அரசியல் குறித்து ஒன்றும் தெரியாது என்று எண்ணி இருக்கலாம். அதெல்லாம் பெரிதல்ல. ஆனால் கொஞ்சம் தெளிவாகப் பேசினார். பிரசார தொனி வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக கவனமாகப் (இன்னும் சொல்லப் போனால் மிகக் கவனமாகப்) பேசினார்.

அவர் எந்தக் கட்சிக்கு ஆதரவாகப் பேசினார் என்பது எனக்குத் தெரிந்தும், தெரியாமலும் இருக்கவேண்டும் என்று எண்ணியிருப்பார் போல. நானும் புரிந்தும் புரியாததைப் போல இருந்துகொண்டேன். ஆனால் யூகிக்க கடினமாக இல்லை. எனக்கு அவர் பேசத் துவங்குவதற்கு முன்பே தெரியும். அவர்கள் எந்தக் கட்சியைச் சார்ந்தவர்கள் என்பது. ஏனென்றால் நான் நின்றுகொண்டிருந்த இடம் பாரதி புத்தகாலயத்தின் விற்பனை மையம்.

இப்போதும் கண்டுபிடிக்க முடியாதவர்களுக்காக ஒரு குறிப்பு. அவர் பேச்சின் ஊடே மதிப்பிற்குரிய ஜோதிபாசு அவர்களைப் பற்றிப் பெருமையாகக் குறிப்பிட்டார். (அவரைப் பற்றி அவதூறாகக் குறிப்பிட ஏதும் இருக்கிறதா?)

நான் என் தோழரிடம் உரையாடுகையில் சொன்னது இதுதான்.

எந்தக் கட்சிக்கு வாக்களிக்கலாம்? என்பதைவிட யாருக்கெல்லாம் வாக்களிக்கக் கூடாது என்பதை முடிவெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். நண்பனும் கிட்டத்தட்ட அதை ஏற்றுக்கொண்டான்.

ஆனாலும் சாமானியமா அது!

உரையாட ஆர்வமாய் இருப்பவர்களிடம் உரையாட ஆசை. யாரும் இல்லாவிட்டால், வாய்ப்பு கிடைத்தால் இன்னொரு முறை  அந்த விற்பனையாளரைச் சந்தித்துப் பேச வேண்டும்.

பெண்கள் -ஆண்கள் ஒரு பகிர்வு.

இந்த தளத்தில் நான் பதிகிற ஒவ்வொரு பதிவும் சிறப்பானதாக இருக்க வேண்டும். ஏதேனும் ஒரு கருத்தை, கொள்கையை அழுத்தமாக எடுத்துரைக்க வேண்டும் என்றே விரும்புவேன். அவ்வப்போது சில புத்தகங்கள், என் பயணங்கள், அனுபவங்கள் பற்றிய குறிப்பும், நானே எனக்காக எழுதி அழகு பார்த்த கதைகளும், கவிதைகளும், கொஞ்சமே கொஞ்சமாய் எனக்கே எனக்கான பொழுதுபோக்கு விஷயங்களும் உள்ளடக்கியதாக இந்த தளத்தை மாற்றிக் கொள்ள பிரயதனப்படுகிறேன்.

கடந்த (பிப்ரவரி இரண்டாம் வாரத்தில்!) இரு நாட்களாக  கவிதைகளை முயற்சிக்கிறேன். சூழலும் தோதாக இருக்கிறது. அதற்கான தேடலில் சுழல்கையில்  கிடைத்த ஒரு கட்டுரை எல்லாவற்றையும் நொறுக்கிவிட்டது. மிக நீண்ட கட்டுரை என்பதாலே கிட்டத்தட்ட மூன்று அமர்வுகளாக அதைப் படித்தேன். இதே கருத்துக்களை உள்ளடக்கிய சில  கட்டுரைகளை இதற்கு முன் நான் படித்திருப்பினும் இக்கட்டுரை எல்லாவற்றையும் ஒருங்கிணைத்து முழுமையாக தந்து இறுதியாக ஒரு தீர்வுமாக இருக்கிறதாக முதல் வாசிப்பில்  படுகிறது.

இக்கட்டுரை குறித்த எனது கருத்துகளை இன்னொரு தனிப்பதிவில் சொல்வதுதான் நலம். கட்டுரை சற்றே நீளமானது. கட்டுரையின் தலைப்பிலேயே பொருள் விளங்கிவிடும்.  முழுதும் படிக்க விருப்பமே இல்லாவிட்டாலும் கடைசி வாக்கியத்தை மட்டும் படித்தாலே போதும். இதே பொருளில் என் தளத்தில் வெளிவந்த சில பதிவுகளையும் இறுதியில் தந்துள்ளேன்.

எழுதியது: யமுனா ராகவன்.

மதிப்பிற்குரிய ஆண்களே இதைப் படிப்பீராக – யமுனா ராகவன்

http://kaattchi.blogspot.com/2010/04/blog-post_22.html

நான் பல வேளைகளில் யோசித்தது உண்டு, என்ன தான் செய்யவேண்டும் நான், மனம் புழுங்கி, வருந்தி சொல்லவரும் விஷயங்கள் உங்கள் காதில் விழ, அங்கீகரிக்கப்பட, மாற்றம் வரும்படியான மனநிலை உருவாக என்று. இதுவரை பிடிப்படவில்லை, இனியாவது பிடிபடுமா எனவும் தெரியாது எனக்கு.

என்னையோ, இல்லை என்னை போலவே தொலைந்த முகங்கள் கொண்ட பெண்களையோ நீங்கள் கட்டாயம் பார்த்திருக்கலாம், பார்த்திருப்பீர்கள், பார்க்க நேரலாம். கடக்கும் நிமிடங்களை இறுகப்பற்றி, நேற்றைகளையும் நாளைகளையும் மறந்த எங்களுக்கு இன்னும் பேர் வைக்கப்படவில்லை. எங்களை கண்டுப்பிடிப்பது அத்தனை கஷ்டமில்லை. நாங்கள் அசின்களோ, தமன்னாக்களோ, ஐஷ்வர்யா ராய்களோ நிச்சயம் இல்லை. Matrimonial column தாங்கி வரும் Tall, Fair and Pretty பெண்கள், ஒரு 85% நாங்களாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. சுமார் அழகாய், சுமார் புத்தியோடு, சுமார் பணத்தோடு, சுமார் படிப்போடு, சுமார் வேலையோடு எங்கள் வாழ்க்கையை கடந்து, வந்த வழி திரும்பிப் பார்த்து வெதும்பி குமுற மட்டுமே தெரிந்த இந்த முதுகெலும்பில்லா கூட்டத்தில் நானும் ஒருத்தி. பேச்சு வழக்கிற்கு நாங்களை நான் என்றே வைத்துக்கொள்ளலாமா… புரிந்து கொள்வீர்கள் என்று நம்புவோமாக!

மூலக்கடையில் நீங்கள் விட்ட சிகரெட் புகையின் ஊடே, நான் உங்களை கடந்திருப்பேன். வெண்டைக்காய், தக்காளி பார்த்து வாங்குவதில் முனைப்பாய் இருந்தப்போது தெரிந்த என் இடுப்பை நீங்கள் பார்த்திருக்கக்கூடும். பஸ்ஸில் இடிபட்டு இடமின்றி நிற்க, என் பின்பகுதியை தேய்த்துக்கொண்டு உங்கள் உறுப்புகளின் வேட்கையை சிலநிமிடம் தீர்த்துக்கொள்ள, அருவெறுப்பாக உணர்ந்தாலும், வீட்டில் நேற்று என்னை அடித்ததில் வலித்த கன்னத்தையும் உடைந்த தன்மானத்தையும் யோசித்து கொண்டு ஒன்றும் சொல்லாது வந்ததில், பஸ் விட்டு இறங்கி, உங்கள் நண்பர்களிடம், “மாம்ஸ்! இன்னைக்கு பஸ்ல ஒரு Aunty செமயா company குடுத்தாடா!“ என்று பீற்றிக்கொள்ள வைத்தது நானாக இருக்கலாம். பல சமயங்களில் வெறும் மார்பகமாகவோ, பிட்டமாகவோ, இடுப்பாகவோ கூட நான் உங்களுக்கு தெரிந்திருப்பேன். “காலைலயே என்னமோ புருஷன் செத்தாப்புல எப்புடி இருக்குது பாரு, விடியாமூஞ்சி!“ என்று வாய் விட்டோ, மனத்திற்குள்ளேயோ திட்டினாலும், ஒன்றுமே உறைக்காது காப்பி போட்டு, காலை சமையல் செய்து நீங்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு கொண்டு வந்து கொடுப்பவள் நானாக இருக்கலாம். அலுவலகத்தில் நேரத்திற்கு வந்து வேலையை மட்டுமே கவனித்து, பாராட்டப்பட்டால், “இதையும் அதையும் காட்டியே வேலை முடிச்சிக்கிறாளுங்க“ என்று சொன்னதும் என்னை பற்றி இருக்கும். ஆக மொத்தம் இப்படி நீங்கள் காணும் திசை, ஊர், நாடு முழுக்க இருப்பினும், அரூபமான என்னை நீங்கள் உற்றுத்தேடித்தான் கண்டுப்பிடிக்க முடியும்.

திமிர் பிடிச்ச பேச்சு, தெனாவட்டு பார்வை, எவன் கூடவேணும்னா போகலாம், குறைந்த பட்ச ஆடைகள் போடுவது, பிறப்புறுப்பை பற்றி பேசுவது ஆகியவைதான் பெண்ணியம் என்று நீங்கள் நினைத்திருப்பீரெனில் மேற்கொண்டு படிக்கவும். “எதற்கு இத்தனை பேர் பெண்ணியம் பற்றி பேசுதுங்க, அவர்களுக்கு தான் எத்தனை சலுகைகள், இன்னும் என்னதான் வேணும் இந்த எழவெடுத்ததுங்களுக்கு!“ என்று சொல்வீரேயானாலும் மேலே படிக்கவும்.

வேதக்காலத்தில், ஆணும் பெண்ணும் சமமாக இருந்ததாகவும், எல்லாமே கற்றுத்தெரிந்துக் கொண்டார்கள் பெண்கள் என்று பல வேதங்கள் சொல்கிறது. எப்போது இருந்து மாறியது இந்த நிலை. 500 BCக்கு மேலே, ஆரியர்களும், இஸ்லாமியர்களும் வந்ததால் குடைசாய தொடங்கியதாம் பெண்களுக்கான மரியாதை. மிதிப்பட்டு, நசுங்கி, அடுப்பங்கரை நெருப்போடு கரிபடிந்து, இரவுகளில் பேசாது புணர்ந்து, பிள்ளை பெத்துப்போடும் இயந்திரங்களாகி, பேச்சுரிமை, எழுத்துரிமை, கருத்து சுதந்திரம் செத்து நடைபிணங்களாக மாறிப்போனார்கள். அவர்களுக்கு எதிராக நடந்த எதுவுமே வரலாற்றில் பதியவில்லை. பதிக்கப்பட்டவைகளும் ஆண்களின் வக்கிரத்திற்கு மைல்கல்லாகி போன மேற்கூறிய விஷயங்கள் தான். படங்களில் பார்த்தோ, புத்தகங்களில் படித்தோ இருக்கலாம் நீங்கள்.

Early vedic period சமயத்தில், பெண்கள் 20 வயது மேலே தான் பெரும்பாலும் மணந்ததார்களாம், திருமணம் செய்யும் ஆணை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமைகூட இருந்ததாம், ஆனால் பெண்ணினம் அதன் பின் தாங்க நேர்ந்த துரதிர்ஷ்டங்கள் பல்வேறு. 70 வயது ஆணிற்கு கூட 10, 12 வயது பெண்ணைக்கூட திருமணம் செய்ய பால விவாக உரிமை, இன்னும் sathi ( உடன்கட்டை ஏறுதல் ), jauhar ( தோற்ற நாட்டின் பெண்கள் அத்தனை பேரும் அடுத்த நாட்டிற்கு உரிமை பொருள் ஆவது.. எவன் வேண்டுமானாலும் புணரும் குப்பைத்தொட்டி ஆவார்களாம். இது இன்னமும் நடந்துக்கொண்டே தானே இருக்கிறது ), தேவதாஸிகள், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என்று நீண்டுகொண்டே போகும் பட்டியல் முழுக்க கண்ணீர், ரத்தவாடை, திரும்ப பேசமுடியாது அடங்கி போன உறுப்புகள் தான், வரலாற்றின் பக்கங்கள் முழுக்க.

“இன்னும் எத்தனை நாட்கள் தான் பேசுவீர்கள் இதையே. ஆமாம் அந்த காலத்தில் இப்படி தான் இருந்தார்கள், இறந்தார்கள். அதற்கு இப்பொது என்ன செய்வது“ என்று ஒரு வேளை உங்களுக்கு தோணலாம். தோணும். பழைய கதையை விடுவோம். இப்போது நம் சமயத்திற்கு time travel செய்யலாம். பெண்கள் படிக்கிறார்கள், ஆண்களை காட்டிலும் பெரிதாய். பெண்கள் கால்வைக்காத துறையே இல்லை. இதனை கேட்கும்போது பெருமையாக இருக்கிறது, நிஜமாகவே. ஒடுக்கப்பட்டு இருந்த நிலையில் இருந்து எழுந்து நிற்க முயலும் கம்பீரம் தாங்கிய பெண்ணினம் பற்றி யோசிக்கும் போது. ஆனால் இத்தனைக்கு நடுவிலும், சமீபத்தில் பார்த்த ஒரு statistics சொல்வது உங்களோடு பகிரவா?

ஐக்கிய நாடுகள் சபை (UN) சொல்கிறது, ஒரு நிமிடத்திற்குள் 3 பெண்களுக்கு அநீதி நிகழ்கிறதாம், 7 நிமிடத்திற்குள் ஒரு பெண் கணவனாலோ அவன் குடும்பத்தினராலோ கொடுமைப் படுத்தப்படுகிறாளாம், 30 நிமிடத்திற்குள் ஒரு பெண் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாக்கப் படுகிறாளாம். இந்த எண்கள் உங்களுக்கு ஏதாவது சொல்கிறதா.. சர்வ நிச்சயமாக ஒன்றும் சொல்லியிருக்காது. இப்படி வைத்துக்கொள்ளுங்களேன். இந்த கடிதம் நீங்கள் படித்து முடிக்கும் போது உங்கள் அறையின் உள்ளேயோ, நீங்கள் இருக்கும் அலுவலக அறையின் தரையிலோ, இந்த பெண்களை உங்கள் அருகிலோ, எதிரிலோ, நிற்கவோ அமரவோ கிடத்தியோ பாருங்கள். அரைமணி நேரத்தில் உங்களை சுற்றி 90 பெண்கள் அழுதுக் கொண்டிருக்கலாம். ஒரு நான்கு பெண்கள் அடிவாங்கி வெவ்வேறு உடல் மனக்காயத்தோடு அமர்ந்து கொண்டிருக்கலாம். ஒரு பெண் நிச்சயம் துணிகிழிந்து, ரத்தம் ஒழுக, ஒருவனாலோ அல்லது பலராலோ பலாத்காரம் செய்யப்பட்டு சுயநினைவோடோ, இன்றியோ கிடக்கலாம்.

அட போகட்டும் ஐய்யா… ஒரு மணிநேரத்தில் குவியும் உடல்களை கணக்கு போட உங்களுக்கெல்லாம் நேரம் இல்லை. உங்க நேரம் IPL, நித்தியானந்தா, Airtel, மதிய சாப்பாடு, Hero Honda, மட்ட வெயில், car, ரோட்டின் traffic, சிகரெட், காலை முதல் மாலை வரை உங்களை கட்டிப்போட்டு வைத்திருக்கும் வேலை, உங்களை தாண்டி போகும் Figure, sms இன்னும் இது போல extra விஷயங்களை பார்க்கவே நேரம் போதாது. இதில் நீங்கள் தாண்டி போகும் 2 பெண்களில் நிச்சயம் ஒருவர் அவர் வீட்டிற்குள்ளேயே எதாவது ஒரு விதத்தில் domestic violence அனுபவிப்பவர் மற்றும் திருமணமான மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெண்கள் கட்டாயம் இக்கொடுமை அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள் என்றும் தன் வாழ்க்கையில் எல்லா பெண்களும் ஒரு முறையேனும் இப்படி கட்டாயம் கொடுமைக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருப்பார் என்னும் விஷயம், உங்களுக்கு தேவை இல்லாதது தான்.

பெண் என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும், எப்படி உடுத்த வேண்டும், எப்படி அடக்க ஒடுக்கமாக நடக்கவேண்டும் என்று நம் 25 வயது முதல் 60 வயது வரை உள்ள கதாநாயகர்கள் சொல்லும் பஞ்ச் டயலாக் கேட்டு கைத்தட்டவும், “சரியா சொன்னாருடா“ என்று சீட்டி அடிப்பது தானே உங்களுக்கு பிடிக்கும். நான் புடவையிலோ, சல்வாரிலோ, ஜீன்ஸிலோ, நைட்டியிலோ எந்த உடையில் இருந்தாலும் என்னை சந்தித்த 90% ஆண்கள் பேசும்போதோ, பேச்சின் ஊடேயோ என் மார்பையோ உடலையோ பார்த்தார்கள், மேய்ந்தார்கள். மீதமுள்ளவர்கள் பார்த்ததை நான் பார்க்கவில்லை, அதனால் அவர்களை இதில் இருந்து விட்டுவிடுவோம். ஆக நான் என்ன உடுத்தினாலும் பார்க்க தானே போகிறீர்கள். நான் ஒன்றும் பேச்சின் ஊடே உங்கள் கால்சராயின் zipper, பார்த்துக்கொண்டு பேசவில்லையே. நீங்கள் மட்டும் ஏன் இப்படி?

என் உடை என்னை, என்னுடைய ஒழுக்கத்தை பறைசாற்றும் என்பது தானே உங்கள் நியாயம். நான் அணியும் உடுப்புகளின் வழியே மறைந்தும் மறையாது தெரியும் என்னுடைய உடல் தானே உங்கள் காமத்தை தூண்டுகிறதாய் உங்கள் பக்கத்து தர்க்கம். என்னுடைய நடை உடை பாவனை பேச்சுதானே உங்களுக்கு சொல்கிறது நான் பத்தினியா, பரத்தையா என்று. நீங்களே சொல்லுங்கள், உங்கள் உலகில் யார் நல்ல பெண்கள்? யார் ஒரு மாதிரி பெண்கள்? உங்கள் தாய் உங்கள் தகப்பனை பார்த்ததில் ஒன்றும் நீங்கள் பிறக்கவில்லையே, ஆதிகால செயல் செய்து தானே நீங்கள் உருவாகியிருப்பீர்கள். உங்கள் தாயாரிடம் இருக்கும் மார்பகமோ, உங்கள் தங்கைகளின் இடுப்போ, உங்கள் அக்காக்களின் தொடையோ, உங்கள் அத்தையின் பிட்டமோ, உங்கள் சித்தியின் உதடோ, உங்களுக்கு உடல் பசியை தூண்டி விட்டிருக்கிறதா, அல்லது உங்கள் உறுப்புகளுக்கு இரத்தவோட்டம் அதிகரிக்க காரணமாக இருந்திருக்கிறதா, அல்லது நீங்கள் உங்கள் இருட்டுகளின் தனிமையில் மேலே சொன்ன எதையாவது யோசித்துக்கொண்டே சுய இன்பம் அடைந்திருக்கிறீர்களா?…

சரி விடுங்க. விஷயத்திற்கு திரும்ப வருவோம். உங்களில் எத்தனை பேருக்கு Domestic violence definition மற்றும் அதன் வகைகள் தெரியும். உங்களின் அலுவலின் மத்தியில் இதை பற்றி தெரிந்திருந்தால் சந்தோஷம், ஒன்றும் செய்யாது போனாலும், அதாவது தெரிந்திருக்கிறதே என்று. தெரியாதவர்களுக்கு சொல்கிறேன். Domestic violence ஏகப்பட்ட கிளைகளின் கீழே இருப்பினும், நடப்பிற்காக 5 முக்கிய வகையாக்கி இருக்கிறார்கள். Physical and sexual abuse, Emotional or Psychological abuse, Verbal abuse, Financial abuse, Neglect இது தான் அவை என்கிறார்கள்.

உடலால் அத்துமீறல்… உங்கள் வடிகாலுக்காக… உங்களின் சுயவிருப்பு வெறுப்புகள், கோபங்கள், எரிச்சல்கள், கையாலாகாதத்தனங்கள் ஒட்டுமொத்தமாக வந்து கழித்துவிட்டு போகும் கழிவறைதான் நான். உங்கள் செயலிற்கு நீங்கள் கொடுக்கும் காரணம் என்னவாக இருந்தாலும், என் மேல் ஒரு விரல் கூட என் சம்மதமின்றி வைக்க,உங்களுக்கு உரிமை இல்லை, அது தெரியுமா உங்களுக்கு? பேச்சின் உச்சக்கட்டத்தில் என் கேள்விகளுக்கு உங்கள் பதில்கள் தீர்ந்து போனாலோ, அல்லது இல்லாது போனாலோ என்னை அடக்க உங்கள் விரல்களுக்கு தோதாக இருக்கும் என் கன்னமும், உங்கள் கைக்குள் சிக்கும் என் தலைமயிரும், முதுகில் விழுந்த இடிகளும், உங்கள் கால்கள் உதைத்ததில் ஒரு ஓரமாக சென்று சுருண்ட என் உடலும், அங்கங்கே கன்னிப்போய் வீங்கியோ, நடக்கமுடியாது நடந்ததோ, உதடு கிழிந்து வாயில் வைக்கும் உணவுப்பொருள் கிளப்பும் எரிச்சலும், நீங்கள் அடிக்கையில் உங்கள் காலை கட்டிக்கொண்டு அழுத என் பிள்ளைகளோ இன்னும் சில நாட்களில் மறக்கக்கூடும். “குடும்பம்னா அப்படி இப்படி தான் இருக்கும், adjust பண்ணிக்கிட்டு போம்மா. பாரு அவன் இன்னும் சாப்பிடாம இருக்கான், போய் சாப்பாடு போடு என்றும், அடிக்கிற பரதேசியின் கைதான் அணைக்கும்“ என்று சொல்வதும் என்னைப் போலவே ஒரு பெண்ணாக இருக்கலாம். கனன்று எரிந்து நீர்த்து அடங்கிப்போகும் என் கோபங்கள், நாளை நீங்கள் வந்து சொல்லும்,“ ஏதோ யோசனைல அடிச்சிட்டேன்“ என்பதில். நீங்கள் மன்னிப்பு என்ற ஏதோ கேட்டுவிட்டதால் மகாத்மாக்கள் ஆகிவிட்டீர்கள். உங்கள் மனதில் நடந்த இந்த சம்பவத்தின் தழும்புகள் நிற்காது, ஏனென்றால் இதை பற்றி சொன்ன ஒற்றை வார்த்தையில் கால் கழுவியது போல உங்கள் அழுக்குகள் அடித்துக்கொண்டு போய்விட்டது. எனக்கும் நினைவிருக்காது, நாளை வேறு ஒரு காரணத்திற்காக அடித்து வலிக்கும் வரை. நான் தான் அப்போதே சொன்னேனே, எனக்கு இன்னும் பெயர்வைக்கவில்லை என்று.

இது ஒருபுறம் இருக்க, உங்களின் உடல் வேட்கைக்கு இரையாகும் என் உடல் அடிக்கடி, எனக்கு பிடித்தோ, பிடிக்காமலோ. எனக்கு உச்சம் வந்ததா வரவில்லையா என்று நீங்கள் எண்ணும் அளவிற்கு இன்னும் எனக்கு படுக்கையில் உரிமை இல்லை. “பாதிநேரம் எப்போது முடித்து என் மேல் இருந்து எழுவாய், நான் தூங்க!“ என்று தான் தோணும். இதில் உனக்கு நான் எனக்கு பிடித்ததை செய்யச்சொல்லி கேட்டாலோ, நான் இங்கு உடல் வேட்கையால் உந்தப்பட்டவளாக, ஒரு ஒழுக்கம் நிறைந்த குடும்பப்பெண் அல்லாது scarlet woman ஆகி போவேன். எதுவும் சொல்லாமல் இருந்தால் “இப்ப எல்லாம் இதை செய்றியா, அதை செய்றியான்னு கேட்கிறது இல்லையே! வேற எவனாவது இருக்கானாடி!“ என்று சிரித்துக்கொண்டே என்மேல் இயங்கும் போது, நீங்கள் கேட்கும் கேள்விக்கு பதிலாய் நான் என்ன யோசிக்கவேண்டும் என்று நீங்களே சொல்லுங்களேன்.

Verbal abuse and Psychological abuse and Emotional abuse… They go hand in hand. “என்னடி எதிர்த்து எதிர்த்து பேசுற?“ என்றோ “ உங்க குடும்பத்தில எவனக்கும் மானரோஷமே இல்லை. என் தலை எழுத்து இப்படி ஒரு கேடுகெட்ட குடும்பத்தில் பொண்ணெடுத்திருக்கேன்“ என்றோ அடைமொழியாக சேரும் நாய், பேய், சனியன் பிடிச்சதே, போன்றவைகளோ, தவறு என்று ஒரு நாளும் உங்களுக்கு தோன்றியிருக்காது. வீட்டின் நான்கு சுவத்துக்குள் நடக்கிற விஷயத்தை யாரோடும் பேசி குடும்பமானத்தை நடுதெருவிற்கு கொண்டு வரக்கூடாது என்பது உங்கள் புரட்டுகள் வெளியேறாமல் இருக்க நீங்களே சொல்லிக்கொள்ளும் சட்டம். ’’வீட்டை விட்டு போடி மயிரு! எனக்கு ஆயிரம் பொண்ணு கிடைக்கும். உன்னைய எந்த நாயி சீந்துதுன்னு பார்ப்போம்“ என்று காறிதுப்புவதை வாங்கி கொள்வது தவிர எனக்கு வேறு ஒன்றும் தெரியாது. தனித்து சமூகத்தில் நிற்பின், இது போலவே மேயும் மிருகங்கள் பலவற்றை தனித்து சந்திக்க எனக்கு தெம்பு இல்லாது போயிருக்கலாம்.

Financial abuse… உங்கள் வீட்டு தேவைக்கோ, உங்கள் படிப்பு செலவிற்கோ, உங்கள் வாழ்கை நிலையை உயர்த்திக்கொள்ளவோ, ஈடுக்கட்டவோ, உங்கள் தங்கை கல்யாணத்திற்கு வாங்கிய கடன் அடைக்கவோ, உங்களால் வாங்க இயலாது நிற்கும் கனவான நிலம், வீடு, கார், போன்றவைகளை சட்டென நீங்கள் வரதட்சணையாய் சம்பாதித்ததில் உடைந்து உட்கார்ந்த என் குடும்பம் இன்னும் எழவே இல்லை. அது எப்படி இத்தனை நாள் உங்கள் அப்பா போலவே கஷ்டப்பட்டு, எனக்கு படிப்பிற்கு வழி செய்து, உண்ண உடுத்த உடைக்கொடுத்து, தங்க நிழல் கொடுத்து, இப்போது என்னை திருமணமும் செய்து கொடுத்த வீட்டாருக்கு, மாதம் ஒரு ஆயிரம் ரூபாய் கொடுக்க கூட உங்களோடு நான் தினம் வழக்காட வேண்டியிருக்கிறது. நான் மாதம் பூராவும் சம்பாத்தித்த காசு எப்படி செலவழிக்கவேண்டும் என்று நீங்கள் போட்டு கொடுக்கும் மாதாந்திர பட்ஜெட்டில், எனக்கு தேவையானவற்றை உங்களிடம் ஒருமுறைக்கு 10 முறை சொன்னால் தான், “சே.. போய் தொலை… அடுத்த மாசம் இப்படி எல்லாம் என்னை கேட்காம செலவு வைக்காதே!“ என்று சொல்லும் உங்களை நான் தினம் தினம் சகித்து, மேலும் உங்கள் வீட்டாரின் மீதும் பாசம் பரிவு பொழிந்து, என் தாய் தந்தையரை புறக்கணித்து, என்னுடைய சுயத்தை சுட்டுக்கொண்டே என் நாட்களை போக்கவேண்டும். உங்களை போலவே வேலைக்கு சென்று வரினும், என் அன்றாடைய அல்லல்களை விட என் சம்பளக்கவர் முழுக்க வாங்குவதில் நீங்கள் காட்டும் அக்கறைதான் அதிகம். உங்களின் வேலை நேரம் போலவே இருப்பினும், வீட்டிற்கு வந்ததும் அடுக்களையில் என் வேலை தொடங்கும். உங்கள் சாயந்திரங்கள் சுலபமானது. “அப்படி என்னதான் புடுங்கினியோ எப்ப பாரு அசதியா இருக்குன்னு அலுத்துக்கறே“ என்று சலித்துக்கொள்ளும் உங்களை நான் பொறுத்துக்கொள்வேன். என் முதுகெலும்பில் பாதி ஒடித்து உங்களுக்கும், மீதியை இந்த சமூகத்திற்கும் கொடுத்துவிட்ட கர்ணபரம்பரை நான்.

இப்போது புதிதாக கேட்க தொடங்கி இருக்கும் வார்த்தை ALPHA FEMALE… குடும்ப தலைவன் Alpha male என்ற நிலை மாறிப்போய் கொண்டே இருக்கிறது. இதுவரை மேலே சொன்ன எல்லாமே ஏதோ படிக்காத அப்பிராணிகளுக்கு மட்டும் நடப்பதாய் கொள்ளவேண்டாம். படித்த வேலைக்கு செல்லும் நடுத்தர மக்களை பற்றி தான் சொல்கிறேன். இதில் தொழிற்கல்வி படித்தவர்களும் உண்டு, மருத்துவம், எஞ்சினியரிங் படித்த பெண்களும் இது போன்ற வாழ்க்கையில் சிக்கி சின்னாபின்னப் படுவதாய் கேள்வி. பெண் தலையெடுத்து வேலைக்கு சென்று சம்பாதிக்க எல்லா பொறுப்புகளையும் அவள் தலையில் கட்டிவிட்டு, ஹாயாக சுற்றி வரும் ஆண்கள் பெருகி வருவதாய் சொல்கிறார்கள். அது புதிதாய் மாறிவரும் கலாச்சாரத்தின் படிக்கட்டாய் இருக்கிறதாம். இதில் என்ன கொடுமைகள் நிகழுமோ.

இப்படி ஒரு ஆசையோ பாசமோ இல்லாத தாம்பத்தியத்தில் சிக்கி, இப்படி்யே உழன்று எங்கேயாவது கொஞ்சம் பாசம் கிடைக்காதா என்று vulnerable state of mind உடன் இருக்கும் நான் தான் நீங்கள் தெருவிலும், பஸ்ஸிலும், ஆட்டோவிலும், கடையிலும், பார்க்கும் அரூபமான 85%. நான் என் வீட்டிலேயும் சிக்கி, வேலையிலேயும் கஷ்டப்பட்டு, புருஷனால் exploit செய்யப்பட்டு, ignore செய்யப்பட்டு, மிதியடி ஆகிப்போகிறேன். உடல் தேவைகள், companionship, அன்பு, இப்படி கடையில் கிடைக்காதவைகளுக்காக ஏங்கியவள் நான். என் கணவன் என்னை தொட்டு பல மாதங்கள் ஆனது என்றும் நான் புலம்பலாம். இல்லை என்னை தினம் தொடுகிறான் மூர்க்கமாய் என்றும் சொல்லலாம்.
ஒரு balance இல்லாத வாழ்க்கையில் திரியும் என்னை வெகு சுலபமாய் சில பாசவார்த்தைகள் கொண்டு மயக்கமுடியும். கணவனிடம் கிடைக்காத ஆசையும், அங்கீகாரமும், கொடுக்கும் கணவன் அல்லாத உங்களுக்கு என் உடலையும் தருவேனாயிருக்கும். என் நம்பிக்கையையும் உடலையும் சேர்த்து, நீங்கள் எனக்கு தெரிந்தோ தெரியாமல் ஒளித்து எடுக்கும் படங்களும், வீடியோக்களும் உங்களுக்கும் உங்களை போலவே உள்ளவர்களுக்கும் வெகு கிறக்கமான விஷயங்கள். அப்படி உங்கள் படங்களில் மனதில் ஒட்டியது முதல் பெருத்த மார்பகங்கள், குடுவை முதல் மடிப்பு விழும் இடுப்புகள், அழகான கனத்த பிட்டம், வெவ்வேறு நிறங்கள், வெவ்வேறு முகங்கள், வெவ்வேறு சிரிப்புகள் ஆகியவற்றை தாங்கிவரும் நான் நிஜத்தில் வெகுவாய் மனம் நொந்து நொடிந்து போன ஒரு அம்மா, ஒரு அக்கா, ஒரு தங்கை, ஒரு மகள், ஒரு குடும்பதலைவி.

ஆக மொத்தம் உங்கள் ஒட்டு மொத்த சமூகத்திற்கும் என்னால் ஏதோ ஒரு ஆதாயம் ஏதோ ஒரு விதத்தில் இருந்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறது. ஆனால் என்னுடைய பாதுகாப்பு, தேவைகள், விருப்பங்கள், பிடிக்காதவைகள் அனைத்தும் என்னோடேயே அடங்கி போகும். அதை பற்றி யோசிக்கவோ பேசவோ செயல்படவோ உங்களுக்கு நேரம் இல்லை தான். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் உங்கள் வன்மத்தை நியாயம் என்று சொல்லி எனக்குள் நானே அடங்குவேன். மனைவி என்றால் என் உரிமைகளை, என் சொந்தங்களை, என் நட்புக்களை மறக்கவேண்டும். ஆமாம் என்னை அடிப்பது நியாயம், என் பணத்தை பிடுங்குவது நியாயம், என்னை வார்த்தையால் அவமானப்படுத்தி குத்துவது நியாயம், என் உடல் தேவைகளை நிராகரிப்பது நியாயம் இப்படி அடுக்கிக்கொண்டே போகிறேன் என் கல்லறைவரை.

இதுவரை மேற்கூறிய எல்லாமும் உங்களால் வெகு சுலபமாய் ஒதுக்கித்தள்ளப்படலாம். ஏனென்றால் நீங்கள் சொல்லும் பதில், எங்க வீட்டு பொண்ணுங்க இந்த மாதிரி இல்லை. எங்க வீட்டுல நாங்க இது மாதிரி எல்லாம் வளரல. நாங்க நல்ல குடும்பம். இது தானே உங்களுக்கு பழக்கப்பட்ட ஒன்று. நம் வீடு சுத்தமாக இருப்பின் போதும், பக்கத்து வீட்டு சுவற்றில் எவன் சிறுநீர் கழித்தால் நமக்கென்ன.

இந்த அழகிய உலகில், வாழ்க்கையை நீங்கள் எல்லா பக்கங்களில் இருந்தும் பார்த்து ரசித்து, அலசி ஆராய்ந்து அனுபவியுங்கள். நான் அதற்கு தடையாக நின்றதே இல்லை. நான் உங்கள் எதிரி அல்ல. உங்களுக்கு இருக்கும் சுதந்திரத்தை நீங்கள் எத்தனை அழகாக ஏற்கிறீர்களோ அத்தனைக்கு சுலபமாய் என்னை உங்களாலும் உங்களை போன்ற மற்றவர்கள் செதுக்கும் எல்லைக்குள், எந்த ஒரு குறுகுறுப்பும் இன்றி உங்களால் எதிர்பார்க்கப்படுவது போல வாழவேண்டும் என்று சொல்கிறீர்கள், அதை தான் ஏற்க முடியவில்லை. சுயம் தொலைக்கும் எங்களுக்கு வாழ்க்கை தினம் சமையலில் இடும் உப்பு புளி மிளகாய் தான்.

எப்படி ஒரு நிமிடம் கூட யோசிக்காமல் என் சுதந்திரத்தை முழுக்க எடுத்துக்கொண்டு, உங்களால் கட்டப்பட்ட எல்லைக்குள், சுற்றி வரும் தூரம் மட்டும் நடக்க தோதாய் கழுத்தில் கயிறும் கட்டி, “என் மனைவிக்கு எல்லாவிதமான சுதந்திரமும் உண்டு“ என்று வாய் கூசாது சொல்கிறீர். உங்களின் “எல்லாவிதத்திற்கு“ எது எல்லை கோடு.

நான் உங்களிடம் இவற்றை எல்லாம் பற்றி சொல்லியது, தனித்து இயங்க இல்லை. என் உலகம் இயல்பாய் நடக்க நீங்கள் வேண்டும். பகிர்தலும், புரிதலும் கொண்டு உங்களை போலவே என்னையும் நடத்த வேண்டும் என்பதே நான் இறுதியில் முன்வைக்கும் ஒன்று. எனக்கான சுதந்திரத்தை நீங்கள் கொடுக்கவேண்டாம். என்னிடம் இருந்து பிடுங்காது இருந்தால் போதும்.

யமுனா ராகவன்
http://kaattchi.blogspot.com/2010/04/blog-post_22.html

இணைப்புகள்:

இன்னோர் ஆதங்கமும்- கவிதையும்! (தமிழ்)

சட்டம்! (எழுதும் இடம்)

சில நேரங்களில் சிலர்!

எதிர்பாராத விதமாக, முன் திட்டமிடாத சில நிகழ்வுகளின் மூலமாக சிலரைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. அதைக் குறித்துக் கொள்ளவே இப்பதிவு. கூடவே இன்னும் இன்னும் கொஞ்சம்….

முதலில் வருபவருக்கு முன்னுரிமை என்கிற முறைக்குட்பட்ட ஒரு வரிசையில் சில நிமிடங்கள் (ஏறத்தாழ 30-லிருந்து 45 நிமிடங்களுக்குள்..!) நிற்க வேண்டியதாயிற்று. நின்று கொண்டிருக்கையில் தோழர் ஒருவர் அழைத்தார். குரல் தாழ்த்தியே பேசினேன். மகிழ்ச்சியான செய்திதான் சொன்னார். எனக்குப் பின் இரண்டு-மூன்று பேர் நின்று கொண்டிருந்தனர். ஒருவர் பக்கவாட்டில் வெகு நேரமாக நின்று கொண்டிருந்தார்.

மேற்படி பக்கவாட்டில் நின்றவர் எதிர் வரிசையில் நின்றிருந்த ஒரு பெண்ணோடு வெகு சுவாரசியமாக உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். சுவாரசியம் என்றால் அவர்களுக்குத்தானே? நமக்கில்லையே! பல நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவர் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினார். எனக்குப் பின் வந்து நின்றார். அவ்வளவு நேரம் மற்றவர்களும் அமைதியாக இருக்க வேண்டிய ஒரு மோசமான சூழல்.

எனக்குப் பின் நின்றிருந்தவர்கள் கல்லூரி மாணவர்கள். ஒரே கல்லூரியினராகக் கூட இருந்திருக்கலாம். ஆனால் நண்பர்கள் என்பது மட்டும் நிச்சயம். கிராமப்புறத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பதை அவர்களின் உரையாடல் வழக்கு தெளிவாக உணர்த்தியது. அது கிடக்கட்டும்… முதல் தலைமுறை பட்டதாரிகளாகக் கூட அவர்கள் இருக்கலாம். அவர்களில் ஒருவர் ஃபேஸ்புக்கை விட்டு வெளியே வரவில்லை.
நான் கவனித்த சில நொடிகளிலும் கூட அவரின் கை அலைபேசி மேலேயேதான் இருந்தது. அவ்வப்போது அவன் லைக் பண்ணிட்டாண்டா! என்ற சற்றே உரத்த குரலில் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். போதாக்குறைக்கு வெகு நேரம் நின்றிருந்ததன் பொருட்டு அதற்கு காரணமானவர்களை சபித்துக் கொண்டிருந்தார்.

இன்னும் சிலர்…

ஒருவர் கணிப்பொறியில் தட்டச்சு செய்கையில் சற்றே வேகமான நடையைக் கையாண்டார். அதற்கும் பின்னிருந்தவர் வியந்தார். ”இவன் எப்படி இவ்ளோ வேகமா டைப் பண்றான்?”
எனக்கு “அவர் படித்த கல்லூரி என்னத்தைக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கும் ?” என்று தோன்றியது.
அதேபோல் முன்னால் இருந்த ஒருவர் குறிப்பிட்ட பகுதியின் பின்கோடு தெரியவில்லை என்கிறார். பிறகு தகவல் தொழில்நுட்பப் புரட்சியினால் அக்குறை களையப்பட்டது.
இப்போதுள்ள மின் -படிவங்களில் mandatory வகையில் கட்டாயம் நிரப்ப வேண்டிய இடங்கள் சிவப்பு நிற உடுக் (நட்சத்திரக் ) குறி இடப்பட்டிருக்கும். நாம் நிரப்பவில்லையெனில் அது அனுப்பப்படாது. இது தெரியாத சிலரை அங்கேயே காண நேர்ந்தது.
நண்பர் ஒருவர் அது மாதிரியான படிவம் ஒன்றை வடிவமைத்தார். Mandatory வச்சா நல்லாருக்குமே? என்றேன். வெளிப்பார்வைக்கு அவ்வாறு தெரியும்படி குறிப்பிட்ட பெட்டிகளின் பக்கத்தில் ஒரு உடுக்குறி வைத்தார். அது அப்படியொன்றும் மோசமான பலனைத் தரவில்லை என்பதால் நிம்மதி!

முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அப்பேருந்து நிலையத்தில் முப்பது நிமிடங்கள் காத்திருக்க நேர்ந்தது. ஒரு காலணி விற்பவர்/தைப்பவரின் அருகே அமர்ந்திருந்தேன். சற்று நேரத்தில் ஒருவர் குடும்பத்தோடு வந்தார். காலில் செருப்பில்லை.

குறிப்பிட்ட செருப்பு ஒன்றை எடுத்தார். விலையைக் கேட்டார். நூறு ரூபாயென்றார் இவர். அவர் மறுத்துவிட்டு எழுபது ரூபாய்க்குக் கேட்டார். இவர் மறுத்தார்.பேசிப்பார்த்தார். பிறகு அவர் உடனே வேண்டாமென்று வெற்றுக் காலோடு கிளம்பினார்.

மீண்டும் கடைக்காரர் (!) எழுந்து சென்று அவரிடம் பேசி வரவழைத்தார். நூறு ரூபாய் நோட்டை அவர் நீட்டினார். இவர் இருபது ரூபாயைத் திருப்பித் தந்தார். அவர் மறுக்கவே, இன்னும் ஐந்து ரூபாயைத் தந்தார். அவர் கிளம்பிவிட்டார்.

இதுவே இவருக்கு இலாபம்தானா? இல்லை நட்டமா? என்று என் மனம் சிந்தித்தது. சற்று நேரம் கழித்து இன்னொருவர் வந்தார். சற்றே முதியவர். நோயாளிக்கான முஸ்தீபுகளோடு வந்தார். கரகரப்பானக் குரல், கம்பளி ஆடை, மேலே சால்வை வேறு.

ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுவனத்தின் செருப்பைக் கேட்டார். நூற்று அறுபது ரூபாய் என்றார். அவரும் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. நூற்று இருபது ரூபாய்க்கு கேட்டு பின் இருவரும் விவாதித்தனர். அவரும் கிளம்புகையில் இவரே சென்று பேசி வரவழைத்தார்.

கடைசியாக நூற்றிருபது ரூபாய்க்கு வெற்றிகரமாக விற்பனை ஆனது அந்த காலணி….அதில் ஏதோ மர்மம் இருப்பதாக இப்போதும் எனக்கு தோன்றுகிறது.

என் சிந்தனை இப்படி போனது.

தென்னங்கன்றை நட்டுவைத்து, நீரூற்றி வளர்த்து, இளநீர்க் காய்களை விற்கும் ஒருவரிடம் நாம் பேரம் பேசி விலையை வெற்றிகரமாகக் குறைக்கிறோம். ஏதோ ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனம் தயாரிக்கும் குளிர்பானத்திற்கு மறுப்பேதும் இன்றி வாங்கிப் பருகுகிறோம். அங்கெல்லாம் பேரம் பேச முடியாது என்பது வேறு கதை.

இதேதான் காலணிக்கும். காலணி தைப்பவரிடம் நாம் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் பேரம் பேசிக் குறைக்கலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுவனம் செருப்புக்கு,பெட்டிக்கு, அதை வைத்துத் தரும் உறைக்கு என வகைவகையாக பணம் வாங்குவார்கள். இதில் 199.50, 299, 399 என்கிற அளவில்தான் விலையே இருக்கும். கைக்கு ஒரு மிட்டாய் கொடுத்து அனுப்புவது தனிக்கதை!

அக்கடைக்காரர் வியாபாரம் நிகழ்ந்த மகிழ்ச்சியிலோ என்னவோ புகைக்கத் துவங்கினார். எனக்கும் அழைப்பு வரவே அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன்.

கடைசியாக:
இசைப்பா தளம் 50,000 பார்வைகளைக் கடந்துவிட்டது என்பது மிகுந்த மகிழ்ச்சிக்குரிய ஒன்று. பங்களித்தவர்களுக்கும், பார்வையாளர்களுக்கும் நன்றி…

கடந்த சில நாட்கள்…!

எழுதி நீண்ட நாட்கள் ஆகிவிட்டது போலான உணர்வு. முக்கியமாக மின்தமிழில்.

இணையத்தோடு இணையாமல் சில நாட்கள் இருந்தது ஒன்றும் பெரிதாகப்படவில்லை. நண்பர்களோடு உரையாடவும், சில வேலைகளுமாய் (!) நேரங்கள் கடந்து போயின. அப்பாவோடு பேசுகையில் நீண்ட மாதங்களுக்குப் பிறகு தொடர்ச்சியாக இயல்பாக பேசினேன். அதுவே பெருமகிழ்ச்சியாயிருக்கிறது.

இன்று நள்ளிரவில் நண்பர்களோடு கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணிநேரம் கழித்தேன். வித்தியாசமான அனுபவங்கள் கிடைத்தன. சில தினங்களுக்கு முன்பு சில தோழர்களோடு பேச நேர்ந்தது. அதன் வாயிலாக ஒரு முக்கிய முடிவினை எடுத்துள்ளேன். இனி சுயமுன்னேற்ற நூல்களை வாங்குவதற்கு அவசியமில்லை.

சில தோழர்களின் உரையாடல் அத்தகைய நம்பிக்கையை எனக்குத் தந்துவிட்டுப் போயிருக்கிறது. ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, பத்துக்கும் அதிகமானோர் என்னுடைய உடல்நிலை குறித்த ஆதங்கத்தை நேரடியாக சொல்லி நெகிழ வைக்கிறார்கள். உணவுப் பழக்க வழக்கத்தை மாற்றச் சொல்லி எக்கச்சக்கமான பரிந்துரைகள் கிடைத்தன. உடலை முதலில் மீட்க வேண்டியிருக்கிறது.

நேற்று அண்ணன் ஒருவர் அழைத்தார். குறிப்பிட்ட தேர்வு ஒன்றில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். பாராட்டுதலுக்குரிய அவ்வெற்றிக்கு என்னைக் (யும்) காரணமாகச் சொன்னார்.  அதுவும் காலை வேளையில் முதல் ஆளாக என்னிடம் சொல்லி பெருமிதப்படுத்தினார். என்னுடைய வெற்றிக்கு என் ’அண்ணன்’கள் பலரைக் காரணமாய்ச் சொல்லி பெருமைப்படுவதே என் வழக்கம். மாறாக இம்முறை தலைகீழ் மாற்றம்!

புதிய ரசனைகளுக்குள் என்னை ஆட்படுத்த முடியுமா? என்று முயன்றுகொண்டிருக்கிறேன். புதுமைப்பித்தன் சிறுகதைகள், சந்தோஷ் நாராயணன் இசை, மதன் கார்க்கி வரிகள் என இதுவரை அதிகம் தொடாத ரசனைகளுக்குள் மூழ்க முயல்கிறேன். அதிகமான வாசிப்புக்கு என்னிடம் கைவசம் புத்தகங்கள் இல்லை. இணையத்தையே நம்பியிருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

அரைகுறையாக தொழில்நுட்பம் அறிந்த சிலரின் அதிகபிரசங்கித்தனத்தின் விளைவுகளை வழக்கம்போல சகித்துக் கொண்டே கடக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. இரு வாரங்களுக்கு முன் ஒரு வன்முறைக் களத்தைப் பார்வையிட முடிந்தது. கொஞ்சம் கூட சிந்தனைக்கு வேலை கொடுக்கக் கூடாது என்கிற மனோபாவம் கொண்ட பட்டதாரி இளைஞர்களின் கைவரிசையின் காரணமாய் பல்லாயிரம் ரூபாய்கள் நட்டமடைந்த களத்தை வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு திரும்புவதைத் தவிர வேறொன்றும் என்னால் ஆகவில்லை.

பழிக்குப் பழி என்கிற கருத்தின் உள்நோக்கம் என்னவென்று தெரியவில்லை. ஆனால் கடந்த எட்டு மாதங்களில் இரண்டு பழிக்குப் பழி நிகழ்வுகளை கேள்விப்பட நேர்ந்தது. இதில் எதற்கு நான் வருத்தப்படுவது என்பது எனக்கே விளங்கவில்லை. முன்னதைக் காட்டிலும் பின்னது இன்னும் கேவலமாய் இருக்கிறது.

தம்பி என்னை சில புகைப்படங்கள் எடுக்கப் பிரியப்பட்டான். போகிறபோக்கில் எடுத்த புகைப்படங்களை விட வலிய எடுத்த படங்கள் மோசமாயிருந்தன. அவன் ஒன்றே ஒன்றுதான் சொன்னான். இந்த முழு வாழ்வுக்கும் எனக்கு அந்த ஒற்றை வாக்கியம் போதுமானதாக இருக்கும்.

இயல்பாக இரு. இயல்பாக இருக்க முயற்சிக்காதே! அது மிகக் கேவலமாய் இருக்கிறது.

மிகச் சமீபத்தில் ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது. சில விதிமுறைகள் இருந்தன. அதை சிரிப்புடன் படித்துவிட்டு  அதன்படி செயல்படுத்தியபோது அருகிலிருந்த ஒரு நபர் ஒரு கேள்வி கேட்டார். மனதில் இருந்த புன்னகை மறைந்து போய்விட்டது. அந்த விதிமுறைகளை எழுதிய மதிப்பிற்குரியவருக்கு அநேக கோடி வணக்கங்களை மனதார சொல்லிக்  கொள்கிறேன். 

ஒரு கதை சொல்வார்கள்.

ஒரு ஆசிரியர் வகுப்பிலிருந்த மாணவர்களுக்கு திடீர் தேர்வு வைப்பார். இருபது வினாக்கள் பதினைந்து நிமிடங்கள் அவகாசம். முதலில் முடிப்பவருக்கு பரிசு என அறிவிப்பார். எல்லா மாணவர்களும் அவசர அவசரமாக எழுதிக்கொண்டிருக்கையில் ஒரு நிமிடத்தில் ஒரு மாணவன் வெற்றுத்தாளோடு  அவரிடம் சேருவான். அவனுக்கே பரிசும் கிடைக்கும்.

வேறொன்றுமில்லை. கடைசி வினாவில் மேற்கண்ட எந்த வினாவிற்கும் விடை அளிக்கத் தேவையிருக்காது என்றிருக்கும். இக்கதையின் கருத்தை விளக்க நான் எழுதவில்லை. மாறாக இதே போன்று கடைசி வாக்கியத்தில்  அந்த மின்னஞ்சலிலும் ஒரு ’ட்விஸ்ட்’ இருந்தது. எத்தனை பேரின் கண்களில் அது தெரிந்ததோ?

என்னைவிட வயதில் சில ஆண்டுகள் மூத்தவர் ஒருவர் என்னை மிக மரியாதையுடனே அழைக்கிறார். அணுகுகிறார். மனதிற்கு நெகிழ்ச்சி தருகிறது. இதே அளவு மரியாதையை பிறருக்கும் நான் தர வேண்டும் என்று சொல்லாமல் சொல்வது போலான நிகழ்வாகவே உணர்கிறேன். கால ஓட்டத்திற்குள் நானும் கொஞ்சம் மாறியாக வேண்டும் என்று தந்தை அடிக்கடி சொல்வார். அதற்கான தயாரிப்புகளில் உள்ளேன். பல்வேறு தலைப்புகளில் வாசிக்க ஆர்வமிருப்பினும் கொஞ்சம் தள்ளி வைக்கவே விருப்பம்.

என்னைப் பொறுத்தமட்டில் காலம் பொன் போன்றதல்ல.. உயிர் போன்றது! எனது வழக்கமான வேலைகளை இப்போதும் மும்முரமாய் செய்ய முடிகிறது. ஒன்றே ஒன்றைச் சொல்லி முடிக்க விருப்பம். (அது நாடகத்தனமாய் இருந்த போதிலும்)

தமிழ் இப்போ ஹாப்பி அண்ணாச்சி!