இளையராஜா

இனிப்பான பாக்கள்!

பாடல்(கள்) கேட்பதில் இருக்கிற சுகமே தனி. எழுதி உணர்த்த முடியாத ஒன்றை இசை உணர்த்தி விடும். அப்படித்தான் பாடல்களை/இசையைக் கேட்பதில் ஆர்வம் கொண்டவர்கள் கண்டிப்பாக சில தருணங்களை உணர்ந்திருப்பார்கள்.

சரி. இது என் தருணம்.

சீனி கம் படத்தில் 3+1+1+2 பாடல்கள். 2 பாடல்கள் தீம் வகை.

3 பாடல்கள் தமிழில் ரசிக்கப்பட்ட பாடல்களின் இந்தி வடிவம். அவை போக அவற்றுள் ஒன்று சோக வடிவம். அவற்றுள் இன்னொன்று சிறிய மாறுதல் கொண்ட வடிவம். இதுதான் 3+1+1+2 .

Cheeni Kum என்ற பாடல் ’மன்றம் வந்த தென்றலுக்கு’ -ன் இந்தி வடிவம்.
Baatein Hawaa என்ற பாடல் ‘குழலூதும் கண்ணனுக்கு’ -ன் இந்தி வடிவம்.
Jaane Du Na என்ற பாடல் ‘விழியிலே மணி விழியிலே’ -ன் இந்தி வடிவம்.

இப்பதிவில் நான் சொல்லப்போவது இந்த 3 பாடல்கள் பற்றிதான்.

ஷ்ரேயா கோஷல் குரலில் ஒலிக்கும் Cheeni Kum பாடல் தந்த உணர்வைச் சொன்னால் உங்களால் உணர முடியுமா? என்று தெரியாது. பயணம் செய்து களைத்துப் போய் நடக்கையில் காதுக்குள் ஒலிக்கத் தொடங்கியது இப்பாடல். இப்பாடல் தந்த உணர்வின் ஒரு கி.மீ தூரத்தை பாடல் முடிவதற்குள் கடந்தேன். முடிந்ததும்தான் கவனித்தேன். இவ்வளவு தூரம் இவ்வளவு வேகமாக வர எது என்னை உந்தியிருக்கும்?

குழலூதும் கண்ணன் பாட்டில் இருக்கும் அதே உணர்வை புது வடிவத்தில் தரும் பாட்டு Baatein Hawaa. குறிப்பாக தமிழில் இரண்டு இடையிசையும் அட்டகாசமாக இருக்கும். இந்தியில் கொஞ்சம் குறைவுதான். ஆனாலும் குரலுக்காக எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். பல்வேறு இனிய தருணங்களுக்கு முன்பு இப்பாடல் என் காதில் ஒலித்திருக்கிறது.

விழியிலே மணி விழியிலே பாடல்தான் Jaane Du Na -வின் மூலம் என்று தெரியாது. ஏதோ ஒரு மதிய நேர பயணத்தில் பேருந்து ஓட்டுநர் புண்ணியத்தில் இப்பாடல் கேட்டது. எங்கேயோ கேட்ட பாடலாயிற்றே என கவனிக்க எண்ணி ஹெட்செட்டை கழற்றினேன். எனக்கு எந்த வரிகளும் நினைவில்லை.. இசை.. இசை மட்டும் மீண்டும் ஒருமுறை நினைவில் நின்றது.
அதே பேருந்தில் இன்னொரு முறை கேட்டிருக்கிறேன். அப்போது இன்னும் அனுபவித்து கேட்டேன். சில நாட்கள் முந்தி பல கி.மீகள் தாண்டி வந்து நிற்கையிலும் இப்பாடலின் கரோக்கி ஒரு தொடர்வண்டி நிலையத்தில் ஒலித்தது. அந்த உள்ளக்களிப்பை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

நான் உங்களுக்கு பரிந்துரைக்க விரும்புவது இதுதான். இப்பாடல்களை தமிழிலும், இந்தியிலுமாக மாறி மாறி கேளுங்கள். இப்போதெல்லாம் தமிழ்ப்படங்கள் சில நேரடியாக இந்தியிலும் வெளியாகின்றன. ஆனாலும் அந்த பாடல்கள் ஏற்படுத்தாத உணர்வை இப்பாடல்கள் ஏற்படுத்தும்.

ஏனென்றால் இது புது மொந்தையில் பழைய கள்! ஓஓ! Old wine in new bottle!

தலைப்பின் காரணம் அறிவீர்கள் என நம்புகிறேன்.

இதுவும் பாடல் சொன்ன கதைதானே!

தமிழ்
30-08-2014

பாங்கன் என்றொரு காகலி

”பெரிதாக எழுதி விடுவதனால் ஒரு சிறுகதை என்பது குறுநாவலோ, ஒரு நாவலின் சுருக்கமோ ஆகிவிடாது.”
-ஜெயகாந்தன்

”சிறுகதை என்பது ஏதேனும் ஒரு நிகழ்வை விவரிப்பதாக இருக்க வேண்டும்”
-ஸோமர்செட்

”முழுவதும் கற்பனைக் கதையை யாராலும் எழுத முடியாது. அதேபோல் டெலிபோன் டைரக்டரி, ரயில்வே டைம்டேபிள் தவிர, முழுவதும் உண்மையும் சாத்தியமில்லை. உண்மை, சொல்லும்போதே சற்றுப் பொய்யாகிவிடுகிறது”
-சுஜாதா

 

நன்றி

ரஞ்சனி நாராயணன்

பாங்கன் என்றொரு காகலி

அந்த நாள் அவ்வளவு சுலபத்தில் நெஞ்சை விட்டு அகலாது. எல்லோருக்குமே அந்த நாள் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக, குதூகலமாக இருந்திருக்கும். எனக்கும்தான். அது பள்ளியில் பன்னிரண்டாம் வகுப்பின் இறுதித் தேர்வை எழுதி முடித்த தருணம். ஏதோ விண்ணின் நுனியைத் தொட்டுத் திரும்பியது போல ஒரு உணர்ச்சி.

இப்போது அப்படியில்லை. அந்த நாள் முடிந்து இதோ 60 நாட்களைக் கடந்தாயிற்று. புதிதாக நாளை கல்லூரி வகுப்பிற்குள் அடியெடுத்து வைக்கப்போகிறேன். ஏராளமான அறிவுரைகள் வந்து விழுந்தன.

“நல்லாப் படிக்கணும்யா!”
“நல்லாப் படிச்சாதான்……”
“புது வாழ்க்கை இங்க தொடங்கும். அதை வாழ்றது உன் கையில இருக்கு.”
“நல்ல விஷயங்கள பழகிக்கோ. கெட்டதுல இருந்து விலகிக்கோ.”
“நல்ல பசங்களோட மட்டும் பழகு!”
“தெனமும் கொஞ்ச நேரம் ஏதாவது விளையாடணும்”

இப்படியாக ஏகப்பட்ட அறிவுரைகளைக் கடந்து எனது கல்லூரியை வந்தடைந்தேன். முதன்முதலாக விடுதி வாழ்க்கை. நாளை எனது கல்லூரியின் முதல் நாள். வகுப்புகள் துவங்கும். பள்ளிகாலத் தோழர்கள் யாருமே இல்லாமல், புதிதாகப் பழக ஆட்களை, நண்பர்களைத் தேடியாக வேண்டும். அத்தனை எண்ணங்களையும் மனதில் சுமந்தபடி, என் உறவினர்கள் சிலர் சூழ எனது விடுதி அறையை வந்தடைந்தேன்.

சில வழக்கமான சம்பிரதாயமான உரையாடல்கள் முடிந்தவுடன், அவர்கள் என்னைத் தனியாக அறையில் விட்டுவிட்டுச் சென்றனர். அது மாலைப் பொழுது. கொஞ்சம் பொழுதுபோக்க எண்ணி மொட்டை மாடியை அடைந்தேன். தூரத்தில் ஒருவன் நிற்பது போல் தெரிய, அருகில் போய்ப் பார்த்தேன். யாருமில்லை.

‘என்னடா! முதல்நாளே இப்படி பயமுறுத்தும்படியான சம்பவங்கள் நடக்கிறதே’ என எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் ‘ஹாய்!’ என்றொரு குரல் பின்னாலிருந்து கேட்டது. தலையை மட்டும் திருப்பியபடி பார்த்தேன். அடுத்த நொடியே முழுதும் திரும்பி விட்டேன்.

என்னை விட சில செ.மீகள் உயரம் அதிகமாக, வெண்ணிறத்தில் கொஞ்சம் மாநிறம் கலந்தாற்போல் பார்ப்பதற்கு எடுப்பான, வர்ணிப்பதற்குத் தோதான ஒருவன் என் முன் நின்றான்.. ஆங்கிலத்தில்தான் பேசத் தொடங்கினான். எனக்குப் புரியும்படி நிதானித்து அவன் பேசுவதாகப் பட்டது.

“மை நேம் இஸ் அருண்பிரசாத். ஃபர்ஸ்ட் இயர் பி.எம்.எஸ். ஐயம் கம்மிங் ஃப்ரம் சிக்மகளூர் நியர் பை பெங்களூரு.” என்று சொல்லிவிட்டு வலது கையை என்னை நோக்கி நீட்டினான்.

அதுவரைக்கும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தவன் போலான என் முகபாவத்தைக் கண்டவன் வாய் திறக்காதபடிக்கு சிறிதாகப் புன்னகைத்தான். அப்போதுதான் எனக்கு உறைத்தது.

நானும் கைகுலுக்கினேன். சற்றே ஆங்கிலமும், தமிழும் கலந்தபடிக்கு என்னையும் அறிமுகம் செய்தேன்.

அவன் எனக்கு இரண்டு அறைகள் தள்ளி இன்னொரு அறையில்தான் இருந்தான். அன்று மாலை மங்கும் வரைக்கும் பேசினோம். தொடர்பு எண்களைப் பகிர்ந்துகொண்டோம்.

எனக்கு அதன் பிற்பாடு நம்மூர் ஆட்கள் பலரும் நண்பர்களாகக் கிட்டினாலும், அவன் நினைவு அகலவில்லை. தொடர்ச்சியாக அடிக்கடி சந்திப்பதும், உரையாடுவதும் அளவலாவுவதும் தொடர்ந்தது.

ஒரு மாதம் கழிந்திருக்கும். அவன் என் அறைக்கு வந்தான். சற்று தமிழ் கலந்த ஆங்கிலத்தில் என்னிடம் கேட்டான்.

”எனக்கு தமிழ் சொல்லித் தர்றியா?”

“ஏன்?”

“பேசக் கத்துக்கலாம். உன்கிட்ட பேசணும்…. ம்ம்ம்ம் வேற என்ன இன்னொரு மொழி தெரிஞ்சுக்கிறது எப்பவுமே நல்லதுதானே?”

“சரி. அப்ப நானும் உன்கிட்ட இங்லிஷ் கத்துக்குவேன். ஓகேயா?”

“ஹேய்! இதென்ன! உனக்குத்தான் இங்லிஷ் தெரியுமே?” என்று ஆங்கிலத்திலேயே சொன்னான்.

“அவ்ளோ ஃப்ளூயென்ஸி பத்தாது.”

என் தமிழ் அவனுக்கும், அவன் ஆங்கிலம் எனக்கும் எளிதில் புரிந்தது. புன்னகைத்தபடி அவன் சரி என்று சொல்லிவிட்டு கேட்டான்.

“நீ கன்னடம் கத்துக்குடு-னு என்கிட்ட கேப்ப-னு நினைச்சேன்!”

“அதனாலென்ன! அதையும் சொல்லிக் குடு! நான் கண்டிப்பா கத்துக்குறேன்.“ என்றேன்.

இருவருமே உற்சாக மனநிலையில் சுற்றி வந்தோம். பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் ஒருவருக்கொருவர் உதவியாய் இருந்தோம்.

விடுதியில் மாணவர் கூட்டம் நடந்தது. மாணவர்களுக்குள்ளேயே பொறுப்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவானது. ஒவ்வொரு வருடத்திலும் ஒவ்வொரு மாணவர்கள் முன்வர வேண்டும். முதலாம் ஆண்டு மாணவர்கள் எல்லோரும் அமைதியாக இருந்தனர். எனக்கேன் வம்பு என்பதுபோல் ஒவ்வொருவரும் இருந்தனர்.

பிரசாத்தைப் பார்த்தேன். வலது பக்கம் தலையைச் சாய்த்து, இடது பக்கத்து புருவத்தை உயர்த்தினான். ம்ஹும் என்று சைகை செய்தேன். எழுந்திரு என அழுத்தமாக சைகை செய்தான். சில நொடிகளில் சரியெனத் தீர்மானித்து எழுந்தேன். அதற்காகவே காத்திருந்தது போல மற்றவர்கள் கைத்தட்டும் ஓசை காதைத் தாக்கியது.

பிறிதொரு நாள் கல்லூரி விடுதியில் சில மாணவர்கள் ராகிங்கில் ஈடுபட்டதாகக் கூறி விடுதி அலுவலகத்தில் விசாரணை நடந்தது. மேற்படி சம்பவம் இரண்டு குழுவினருக்கு இடையே நள்ளிரவுக்கு சற்று முந்தி நிகழ்ந்தது. வழக்கமாக பிற மாணவர்கள் விழித்தபடியே சுற்றித் திரிந்தாலும், நானெல்லாம் பத்து மணிக்கெல்லாம் தலையணையில் சாய்கிற ஆள். மணி இரவு பதினொன்றைக் கடந்த நிலையில் திடீர்க் கூச்சல். ஆட்கள் நடமாட்டம் அதிகரித்தது. என் அறைக் கதவை டமார்! டமார்! என்று தட்டினர். கதவைத் திறந்தேன்.

மூன்று-நான்கு பேர் எனக்கு முன்னால் நின்றார்கள். அவர்களில் பிரசாத்தும் ஒருவன். அரைகுறையாக முழித்த என்னை அறைக் கதவை பூட்ட பணித்துவிட்டு அவனே அழைத்துச் சென்றான்.

நடந்து கொண்டிருந்ததைச் சொன்னார்கள். போர் நிகழ்ந்த களத்திற்குள் செல்வது போன்ற கம்பீரத்தில் நான் நடக்கத் தொடங்கினேன். சிலருக்கு நெற்றி, தொண்டை, முழங்கை, முழங்கால் என ஆங்காங்கே காயங்கள் இருந்தன. இரத்தம் உறைந்த நிலையில் அவர்களை சிலர் சுற்றி நின்றிருந்தார்கள். காயமடைந்தவர்கள் ஜூனியர்கள், அடித்தவர்கள் சீனியர் என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் சக மாணவன் ஒருத்தன்.

“அவங்க ஜூனியர்னா அப்ப நாம யாருடா?” என்றபடி நான் அவனிடம் கேட்க.. சிலருக்கு சிரிப்பு வந்தது. ஆனாலும் அடக்கிக் கொண்டனர். அவன் முறைத்தபடி “நமக்கு அவங்க சீனியர். அடிச்சவங்களுக்கு அவங்க ஜூனியர்” என்றான். ஒருவாறாகப் புரிந்தது.

சுற்றி நின்ற அனைவரின் பார்வைக்கும் புலப்படுமாறு உயரத்தில் நின்ற ஒரு சீனியர் மத்தியஸ்தம் செய்வதுபோல் பேசிக் கூட்டத்தைக் கலைத்தார்.

”எதுவா இருந்தாலும் நாளைக்கு காலைல பாக்கலாம்! இப்ப எல்லோரும் ரூமுக்கு போங்க!“

பலத்த சலசலப்புக்கிடையே அனைவரும் கலைந்தோம்.

”வந்த கொஞ்ச நேரத்துல கலைக்குறதுக்கு எதுக்கு வரச் சொல்லணும்?”

”எல்லாம் ஒரு சப்போர்ட்டுக்குதான்!”

“இப்ப போய் நிம்மதியா தூங்கலாம்ல!”

இப்படியாக உரையாடிக்கொண்டே அவரவர் அறைகளுக்குத் திரும்பினோம். மறுநாள் காலைப் பொழுது முந்திய நாள் இரவு நிகழ்ந்தவற்றை எல்லோருக்கும் மறக்கடித்திருக்கும் என நம்பினேன். அப்படியிருக்காது என்று எண்ணினாலும் அப்படி நிகழ்ந்தால் நல்லதென்றே மனம் சொல்லிற்று. உண்மையில் அப்படியெல்லாம் நடக்கவில்லை. வன்மம் யாரை விட்டது?

மதிய உணவு இடைவேளையில் விடுதிக்கு வரும் வழியில் இரண்டு மூன்று கார்கள் பறந்து வந்தன. கல்லூரி நிர்வாகத்தினரும், விடுதிக் கண்காணிப்பாளரும் தான். கூடவே போலீஸும் விரைவில் வரும் என பேசிக் கொண்டார்கள்.

சற்று நேரத்தில் எனக்கு அழைப்பு வந்தது.

“தம்பி எங்க இருக்கீங்க?”

“சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கேண்ணே!”

“வெளிய வெயிட் பண்றோம். வேமா சாப்பிட்டுட்டு வா!”

விடுதி மாணவப் பொறுப்பாளர்களில் (சீனியர்) ஒருவர்தான் என்னை அழைத்திருந்தார். சென்றேன். ஐந்து பொறுப்பாளர்களில் நானும் ஒருவனுமாய் விடுதி கண்காணிப்பு அலுவலகத்தில் நுழைந்தோம். அங்கு ஏற்கனவே விடுதி மேற்பார்வையாளரும் இருந்தார்.

நாங்கள் உள்ளே சென்ற சில நிமிடங்கள் கழித்து விடுதி கண்காணிப்பாளர் வந்தார். உடன் இன்னும் சில பேராசிரியர்களும். விசாரணை நடந்தது. சீனியர்களும், அவர்களின் ஜூனியர்களும் தத்தமது வாத-பிரதி வாதங்களைக் கூறிக் கொண்டிருந்தனர். சக மாணவ பொறுப்பாளர்களும் சற்று பதற்றமாக இருந்தனர். அங்கு இருந்தவர்களில் என் நிலை மட்டும் தனியே இருந்தது. வகுப்புக்கு செல்லவில்லையே? என்ன செய்வது? எப்போது விடுவார்கள்? ஓடி (On Duty) கிடைக்குமா? என்றெல்லாம் பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இதற்கெல்லாம் காரணமானவன் நானா? இல்லை பிரசாத்தா? என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒருமணிநேரத்தைக் கடந்து விவாதம் போய், கடைசியாக இனி இவ்வாறு நடந்துகொள்ள மாட்டோம். மீறினால்…. என்கிற மாதிரி ஒரு கடிதத்தில் கையொப்பம் இட்டனர். பின்னர் அடையாள அட்டைகளில் கையொப்பம் இட்டுக்கொண்டிருந்தார். அருகிலிருந்த விடுதி மேற்பார்வையாளர் என்னிடம் சில அட்டைகளைக் காட்டினார். ஏறத்தாழ ஒரே மாதிரியான உருவ அமைப்பு கொண்ட இரு பெண்களின் அடையாள அட்டைகளைக் காட்டினார். இரட்டையர்கள் என்றாலே ஏதோ ஒரு அமானுஷ்யம் போன்ற எதிர்பார்ப்பு எல்லோருக்குள்ளும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அவர்களின் துறையைப் பார்த்தேன். எனக்குள் சிரித்து வைத்தேன். நான் மேற்பார்வையாளரோடு உரையாடியதைக் கவனித்த கண்காணிப்பாளர் என்னைப் பற்றி விசாரித்தார். அரியணையில் அமர்ந்த மன்னன் போல உள்ளம் பெருமிதம் கொண்டது. இன்னொரு சமயம் வா! புதுப்பையன் தானே! என்றும் சொல்லிச் சென்றார். இப்போது மனம் மீண்டும் தடுமாற்றம் கண்டது. இதற்கெல்லாம் காரணமானவன் நானா? இல்லை பிரசாத்தா?

அன்று மாலை விடுதி அறையில் பிரசாத்தை சந்தித்தேன். உன் பேச்சைக் கேட்டுத்தான் இப்பொறுப்பை ஒப்புகொண்டேன். இது சிக்கலில் முடியுமா? இல்லை நல்ல பேரை வாங்கித்தருமா? என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. இன்னும் என்னன்னமோ கேட்டேன்.

பொறுமையாக பதில்கள் தந்தான். நாட்கள் பசுமையாகவே நகர்ந்தன. கல்லூரி நூலகத்தை முதன்முதலாகச் சென்று பார்த்தேன். எண்பதாயிரம் புத்தகங்கள் கொண்ட பெரும் நூலகத்துக்குள் ஒரு எறும்பினைப் போல மெல்ல நுழைந்தேன். ஸ்டேக் அறைக்குள் போனேன். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரைக்கும் புத்தக அலமாரிகளும், படிக்க உகந்த மேசைகளும், ஆங்காங்கே அமர்ந்த நிலையில், தலை குனிந்த நிலையில் சிலரைப் பார்க்க முடிந்தது. பல்துறை நூல்களும் நிரம்பிய அந்நூலகத்துள் மெதுவாக சத்தம் செய்யாமல் நடக்க வேண்டுமே என்கிற பதைபதைப்புடன் நான் செல்ல ஆரம்பித்தேன்.
ஒவ்வொரு துறையையும் கடந்து தமிழ் புத்தகங்களைக் கண்டு அதற்குள் நுழைந்தேன். ஆச்சர்யத்தோடு சில நூல்களைக் கண்டுகொண்டிருக்கையில் பிரசாத்தைப் பார்த்தேன். அவன் ஏதோ ஒரு குண்டு புத்தகத்தைக் கையில் கொண்டு வந்தான். அவன் புன்னகையோடு என்னைப் பார்த்தான்.

புத்தகம் படிக்கிற பழக்கம் இருக்கா? என ஆங்கிலத்தில் கேட்டான். ஆம் என்றேன். என் கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் “கன்னடப் பெண் எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைத் தொகுப்பு” என்றொரு புத்தகம் இருந்தது. நூலகத்தை விட்டு வெளியில் வந்தவுடன் அவனிடம் கேட்டேன்.

“எனக்கு கன்னடம் கத்துக் குடேன்!”

அவன் ஒருமாதிரி என்னைப் பார்த்தான். நான் விடுவதாயில்லை.

”சில வார்த்தைகளாவது சொல்லேன்! வணக்கம், சாப்பிட்டீங்களா? நன்றி இப்படி ஏதாவது? “

கொஞ்ச தூரம் நடந்தான். இன்னும் பத்து நிமிட நடை இருந்தது. அவனுக்கு ஏற்கனவே சில தமிழ் வார்த்தைகளை நான் சொல்லித் தந்திருந்தேன். அவனும் மற்றவர்களிடம் சில வார்த்தைகளைக் கற்றிருப்பதையும் அறிந்தேன். இப்போது என் முறை.

”வணக்கம் –னா?” என்று ஆரம்பித்தேன்.

“”நமஸ்கார”

“ஓ! எப்படி இருக்க? ஹவ் ஆர் யூ –னா?”

“ஹேகிதியா?” ஆர் யூ ஃபைன்? –னா ”சென்னாகிதியா?”

வார்த்தைகளை ஒருமுறை சொல்லிப் பார்த்தேன்.

”வாட் ஆர் யூ டூயிங்? –னா ஏன் மாட்தாயித்யா?” மரியாதையா சொல்வதற்கு தனி என்றான்.

”அங்கே, இங்கே, எங்கே –னு சொல்ல அல்லி, இல்லி, எல்லி” ஈஸியா இருக்குல்ல! என்று சிரித்தான்.

வீட்டுக்கு மனே-னு சொல்லணும் என்றான். தமிழில் மனை-னு ஒரு பொருள் இருக்கு என்றேன்.

பேக்கு-னா வேணும். பேடா-னா வேணாம்-னு அர்த்தம் என்றவனைப் பார்த்து பேக்கு-னா எங்கூர்ல வேற அர்த்தமும் இருக்கு என்று சிரிக்கையில் எனக்கும் தெரியும் என்று அவனும் சிரித்தான். அன்றைய கன்னட வகுப்பு பெரும் சிரிப்போடு முடிந்தது.

அடுத்த சில நாட்களில் அறையிலிருந்த தோழரிடம், நியூஸ் பேப்பர் படிக்கப் போகலாமா? என்றேன். விடுதிக்கு நாள்தோறும் ஐந்து நாளிதழ்கள் வருவதை அறிந்ததன் பொருட்டு அவரிடம் கேட்டேன்.

“பேப்பரா? அதை எதுக்கு படிக்கணும்?….” என்கிற ரீதியில் பதில் தந்தவனை, எதிர்கொள்ளாமல் அறையை விட்டு வெளியேறினேன்.

எதிரே அருண் பிரசாத் வந்தான். அவனிடம் கேட்டேன். “கம் லெட்ஸ் கோ” என்றான். அவனோடு மலர்ச்சியுடன் சென்றேன்.

“இங்லீஷ் பேப்பர் படிக்குற பழக்கம் இருக்கா? ”

“பாத்திருக்கேன். ஆனா படிச்சது ரொம்ப இல்ல!”

குழப்பரேகைகள் முகத்தில் தோன்ற என்னைப் பார்த்தான். “புரியல!”

“ஒண்ணு ரெண்டு தடவ படிச்சிருக்கேண்டா!”

இன்னும் குழப்பம் நீங்காமல் பார்த்தான்.

“இனிமே படிக்கிறேன் போதுமாடா!”

ஒருவிதத்தில் அமைதியானான். கடைசி பக்கத்திற்கு முந்திய பக்கத்தை எடுத்தேன். ஒழுங்கா முதல் பக்கத்தில் இருந்து படி என்று கட்டளையாகவே வந்தது. அவன் சொன்னால் மீறவா முடியும் என்று ஏதோ ஒரு குரல் தூண்டியது. அவன் சொல்படி கேட்டேன்.

எப்போது அவன் என்னிடம் பேச வந்தாலும், மலர்ச்சியான முகத்தோடே வருவான். என்னையும் மலர வைத்தான். ஏதோ ஒரு தகவலை தினமும் பரிமாறிச் சென்றுகொண்டே இருந்தோம்.

எனக்குத் தெரியாதவையெல்லாம் அவனுக்கும், அவனுக்குத் தெரியாதவை எல்லாம் நானும் அறிந்திருந்தோம். எங்கள் நட்பு ஆழமாக வேர்விட அதுவே போதுமானதாயிருந்தது.

ஒருநாள் என் வீட்டு அழைப்பு எண்களைப் பெற்றுக் கொண்டு, அவன் வீட்டு எண்களைத் தந்து சென்றான். வீட்டு முகவரிகளையும் அவ்வாறே பரிமாறிக்கொண்டோம். ஏன் என்ற கேள்வி இப்போது எழவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொன்றாக விளங்க ஆரம்பித்தது.

இன்னொரு நாள் எதேச்சையான உரையாடலின் போது பயணங்கள் குறித்து சொன்னான். ”சுற்றுலாவாக எங்கெல்லாம் சென்றிருக்கிறாய்?” என்ன கேட்கிறான் என்பது புரிந்தும் அதற்கு பதில் சொல்லாமல் நடந்தேன். என் நிலை புரிந்தவன் போல் அவன் பேச ஆரம்பித்தான். நான் கேட்க ஆரம்பித்தேன்.

ரெண்டு வருஷம் முன்னாடி சித்ரகூட் அருவிக்கு போனதைப் பற்றி சொன்னான். அருவி அவ்வளவு அழகாக இருக்குமாம். இப்போதுதான் அப்படி ஒரு அருவியையே கேள்விப்படுகிறேன் என்றேன். மத்தியப் பிரதேசத்தில் ரஜத் என்றொரு அருவி அதுவும் அருமையான அனுபவம் என்றான். எப்படியெல்லாம் பயணப்பட்டோம் என்பதை அவன் சொல்ல சொல்ல என் கண்களுக்குள் காட்சிகள் உருவாகிக் கொண்டே சென்றன. கர்நாடகாவைப் பற்றி சொல்லும்போது இன்னும் உற்சாகமானான்.

கோகர்ண கடற்கரை, அப்புறம் தண்டேலினு ஒரு இடம். ஒரு நாள் பார்த்து சொல்லு! கூட்டிட்டு போறேன். எதேச்சையாக அவன் சொல்லிவிட்டான். எனக்கு ஜிவ்வென்று கால்கள் தரையினின்று எழும்பியது போலத் தோன்றியது. முகத்தில் குளிர்ந்த காற்று தழுவியது போல உணர்ந்தேன். சட்டென்று இயல்பு நிலைக்கு மாறினேன்.

பெங்களூர் எப்படியிருக்கும் என்று என்னுடைய கற்பனையில் மட்டுமே யோசித்திருக்கிறேன். அவ்வப்போது ஏதாவது புத்தகங்கள், செய்திகளில் படிக்கவும், பார்க்கவும் செய்த இடம். லால் பாஹ், கப்பன் பார்க், விதான்….ஓஓ….!

ஓ! பிரசாத்!! நீ பெங்களூர் இல்லியே! ம்ம்ம்ம்ம்ம்… சி… சிக்மகளூர்தானே! ஆங்! அதேதானே!!

ஆமா… சிக்மகளூர் பத்தி உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா?

ம்ம்ம்… இந்தியாவுல முதன்முதலா காப்பி பயிரிட்ட இடம்…

ஹா! எப்படி தெரியும்…?

நீ உங்க ஊர் பேரைச் சொன்ன கொஞ்ச நாள்ல கண்டுபிடிச்சுட்டேன்…

ஓகோ! உங்க ஊரைப் பத்தி நான் சொல்லட்டுமா?

கையெடுத்துக் கும்பிட்டுவிட்டேன். எங்கள் ஊரைப் பற்றி அவனும் சொல்லிய பின்பு.

ஒருநாள் அறைக்கு வந்த பிரசாத்திடம் ஒரு படத்தைக் காண்பித்து இவர் யார் தெரியுமா? என்றேன். கிட்டத்தட்ட இரண்டு நிமிடங்கள் எடுத்துக்கொண்டும் அவனால் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை.

இந்த படத்துல இருக்குறது இளையராஜாடா!

ஓ! நான் அவர் முடி இல்லாம இருக்குற படம்தான் பாத்திருக்கிறேன்.

அது மொட்ட!

நல்லவேளையாக இளையராஜா என்றால் யாரென்று அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அதுவே எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. நம்ம ஊர்க்காரர்கள் பலர் ராஜா என்றாலே யாரென்று என்னிடம் கேட்டு என்னை ஏற்கனவே அதிர்ச்சியில் வைத்திருந்தனர்.

சில கன்னடப் பாடல்கள் குறித்து கேட்டேன். கொடுப்பதாய் சொன்னான். ஆப்தமித்ரா படம் இருக்கிறதா? என்றேன். பாத்திருக்கிறியா? என்றான். பார்க்கத்தான் என்று பதில் சொன்னேன். விரைவில் தருவதாய் சொல்லிச் சென்றான்.

முதல் பருவம் முடிந்து குளிர்கால விடுமுறை முடிந்து, மீண்டும் வரும்போது நிறைய ஆச்சர்யங்களைத் தந்தான். கையோடு ஒரு கேமரா! மழைத்துளிகளின் வசீகரத்தை படம்பிடித்து ரசித்துக்கொண்டோம். டேவிட் காப்பர்ஃபீல்டு என்றொரு புத்தகம் படிக்கச் சொல்லிக் கொடுத்தான். நானும் என் பங்குக்கு ஒரு தமிழ் புத்தகத்தைக் கொடுத்தேன். சிரித்துக்கொண்டான்.

குளிர்பருவம் கடந்து வெயில் எட்டிப்பார்க்கத் தொடங்கியதில் இருந்து எங்களுக்கு நெருக்கடியான காலகட்டம் தொடங்கியது. தேர்வுக்கான ஆயத்தங்கள் நடந்த அதே சமயம் மீண்டும் விடுதியில் பிரச்சினைகள் எட்டிப்பார்க்கத் தொடங்கின.

விடுதியில் ஸ்ட்ரைக் செய்வதாக முடிவு. என்ன பிரச்சினை என்று விசாரிக்கக் கூட பலரும் தயாரில்லை. காரணம் இல்லாமல் கூட ஸ்ட்ரைக் செய்யத் தயாராயிருந்தவர்களுக்கு மத்தியில் நானோ, பிரசாத்தோ எம்மாத்திரம்? கோடை மழை பொழிந்த ஒரு நாளில் விடுதி அலுவலகத்தை நெருங்கிய பெருங்கூட்டத்தின் முன்னால் நின்றிருந்த சீனியர் ஒருவர் சொன்னார்.

அங்க போனவுடனே நாலு பேர பேசவிட்டுட்டு மத்தவங்கல்லாம் அமைதியா இருக்கக்கூடாது. உடனுக்குடனே பிரச்சினைகள ஒவ்வொருத்தரா சொல்லிக்கிட்டே இருக்கணும். புரிஞ்சுதா?

நீங்க சீனியர் பேசலாம். நாங்க என்ன சொல்றது? என்றபடி ஒருவன் கேட்டான்.

நாங்க மட்டும் பேசினா பிரச்சினை எங்களுக்குதான். மொத்தமா பேசினா பிரச்சினை வராது. இல்லாட்டி பாயிண்ட் பண்ணிடுவாங்க. நாங்க மாட்டிக்கிட்டா நீயா டிகிரி வாங்கித் தருவ? சொல்லு.. சொல்லு…

அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிட்டார். அதில் கொஞ்சம் எங்கள் மேலும் படர்ந்துவிட்டது. அவரைத் தொடர்ந்து பெரும் கூட்டம் மீண்டும் நடையைத் தொடர்ந்தது. நாங்கள் சிலர் முன்னாலும் இல்லாமல், பின்னாலும் இல்லாமல் ’நடுநிலை’யில் சென்றோம்.

ஆனால் விதி வேறு வழியில் சென்றது. அலுவலகத்தின் உள்ளே ஐந்தாறு பேர் மட்டுமே அனுமதி என்று உத்தரவு வந்தது, பெரும் ஏமாற்றத்தின் ஊடே ஐந்தாறு பேர் மட்டும் உள்ளே சென்றனர். நான் செல்லவில்லை. யாருக்கும் அந்நேரத்தில் நினைவில்லையோ என்னவோ எனக்கு ஒருபுறம் திருப்திதான்!

ஒருவழியாக பிரச்சினைகள் விரைவில் தீர்க்கப்படும் என்கிற அறிவிப்பை மட்டுமே வெற்றியாக அவர்களால் சொல்லமுடிந்தது. மற்றவர்களுக்கோ ஒருநாள் கல்லூரிக்குச் செல்லாமல் இருந்ததே வெற்றியாக இருந்தது.
பருவத்தேர்வுகள் இனிதே முடிந்த ஒன்றிரண்டு நாட்கள் கழித்து நானும் அருண் பிரசாத்தும் பேருந்து நிலையத்தில் ஒன்றாக நின்றிருந்தோம். பேருந்து வந்ததும் ஏறிக் கொண்டோம். வண்டி புறப்பட்டுவிட்டது.

பெங்களூர் செல்லும் அந்தப் பேருந்தில் நகரம் பின்னோக்கி நகரும் காட்சியை ரசித்தபடியும், சில்லென்ற தென்றலின் தீண்டலில் லயித்தபடியும் பேருந்தின் கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு உரையாடலைத் தொடங்கினோம்.பின்னணியில் ஏதோ ஒரு பாடலை எஸ்.பி.பி பாடிக்கொண்டிருந்தார். தாளம் அந்தப் பயணத்துக்கு ரம்மியம் தந்தது. அவன் தான் கேட்டான்.

”அப்புறம் அடுத்த ப்ளான் என்ன?”

பெரும் சிரிப்பு அந்த பயணத்திலும், அடுத்தடுத்த நாட்களிலும் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது.


பாங்கன் என்ற சொல்லிற்கு நண்பன், தோழன் என்று பொருள்.
காகலி என்ற சொல்லிற்கு தேன் போன்ற வார்த்தை என்பது பொருள்.

ஆதாரம்: நா. கதிரைவேற் பிள்ளை தொகுத்த தமிழ்ப் பேரகராதி

தமிழ்

இந்நாள்!

வணக்கம்.

இன்று வரலாற்றில் முக்கியமான நாள். இந்திய வரலாறு எனக் கொள்வோம். அது என்ன என்பதை இந்த தளத்தின் முதல் பதிவிலேயே எழுதியிருந்தேன். இன்று பகத்சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு நினைவு நாள். இதே நாளில் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் வேர்ட்பிரஸ் மூலமாக இத்தளத்தைத் தொடங்கினேன்.

இன்றைய நாளை மேலும் சிறப்பாக்கிக் கொண்டே இருந்தேன். அப்பாவோடு உரையாட நேரம் வாய்த்தது. உரையாடல் என்றாலும் என்னால் சரிப்பா! என்றுதான் சொல்ல முடிந்தது.

நீ உழைக்கிறாய் தமிழ். ஆனால் அது போதாது. அக்கறையோடு உழைக்க வேண்டும். கடினமாக உழைக்க வேண்டும். அதுதான் வெற்றிக்கு வழி!

இன்றைக்கு அப்பா சொன்னது. சில மாதங்கள் முன்பிருந்தே, ஏன் பல வருடங்கள் முன்னரே இதைத்தான் சொல்லியிருக்கிறார். கடினம் என்பதை எட்டுவதே கடினமாக இருக்கிறது.

தளத்தை ஆரம்பிக்கையில் என்னவெல்லாம் எழுத நினைத்தேனோ அதில் ஒரு பத்து விழுக்காடு எழுதியிருப்பேன். அதிலும் எழுத நினைக்காதவற்றைதான் அதிகம் எழுதினேன். 120 பதிவுகளைத் தாண்டி எழுதியிருக்கிறேன். 2013 ஆண்டின் துவக்கத்தில் தினம் ஒரு பதிவு எழுதலாம் என்று திட்டமிட்டேன். இரண்டோ, மூன்றோ தொடர் பதிவுகள் எழுதிய தருணம். நான்காவது நாள் பல் துலக்கும்போது நண்பர் வந்தார். இன்னைக்கு என்ன போஸ்ட் என்றார். நாளொரு பதிவு திட்டம் இனிதே கைவிடப்பட்டது. மாறாக இன்னொரு தோழர் சொல்லியதன் பேரில் இன்னொரு பக்கம் எழுதி வருகிறேன்.

இனிமேல் என்னுடைய பரிசோதனை முயற்சிகளும், சொற்பமான-நீளமான அனுபவங்களும், ஓரளவேனும் தேர்ந்த (நேர்த்தியான தமிழ்க்) கட்டுரைகளும் மட்டுமே* இங்கே இடுவதாக உத்தேசம். *- மாறுதலுக்குட்பட்டது.

எல்லோருக்கும் நன்றி. இதைத் தாண்டி விரிவாகச் சொல்லும் மனநிலையில் நான் இல்லை. தனிப்பட்ட முறையில் நன்றி சொல்ல வேண்டியவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் அவர்கள் இதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது.

பரிசோதனை முயற்சிகள் என்று சொன்னேன் அல்லவா!

மொத்தமாய் 4-5 சிறுகதைகள் கைவசம் உள்ளன. கவிதை முயற்சிகள், சந்தப் பாடல்கள் என தனிப்பிரிவுகள் உண்டு. குறுநாவல், கட்டுரைத் தொகுப்புகள், தொழில்நுட்பம், வரலாறு, மொழியியல் எதையும் விடுவதாயில்லை. ஆனால் காலம் அதிகமாகத் தேவைப்படுகிறது.

அதிகம் என்பதைக் காட்டிலும் மிக அதிகம் தேவைப்படுகிறது!

சரி விடுங்கள்….

வழக்கம்போல என்னுடைய பரிசு இம்முறை (யும்) பாடல் வடிவில்!

வழக்கம்போல (இதுவும்) ராஜாவின் பாடல். (க்ளூ: இரு பாடகர்களில் ஒருவர் ஸ்ரேயா கோஷல்! )

என்னை அதிகம் வேலை வாங்கிய பாடல். ஏறத்தாழ அரை மணிநேரம் எழுதியிருப்பேன். ஆனால் மூன்று- நான்கு வாரங்கள் எடுத்துக்கொண்டேன். இசைக்கேற்ற வார்த்தைகள் அமைவதில் சில சிக்கல்கல் இருந்தன. பாடலின் இசையை  மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு தீம் நானே எழுதியது. பாடலைக் கண்டுபிடித்தால் பாட இனிமையாக இருக்கும். வெறுமனே படித்தாலும், இனிமையாகவே (எனக்கு) இருக்கிறது.

பாடலைக் கண்டுபிடித்தவர்கள்.. கருத்தாக குறிப்பிடலாம்.

உந்தன் எண்ணத்தில்
வண்ணம் சேர்க்கிறாய்
சொந்தம் யாவையும்
ஒன்று சேர்க்கிறாய்  எப்படி?

பழைய நினைவுகள்
புதிய கனவுகள்
இவை யாவும் ஒன்றென
மாற்றிச் செல்கிறாய் எப்படி?

கனிச் சுவை போல
மெல்லச் சிரிப்பாயே!
தனித் திறனாலே
உளம் ஈர்ப்பாயே!
இந்த இன்பம் போதுமே வாழ்வு முழுமைக்கும் தோழனே!

சொற்கள் யாவிலும்
உள்ளம் தொடுகிறாய்! –இனித் தேனாய் வா!

(உந்தன் எண்ணத்தில்…)

இனியன சொல்லிச் சென்றாய்
புதியன கற்றுத் தந்தாய்
மறந்திடும் நினைவு யாவும்
மனதினில் பதியச் செய்தாய்

ஒரு குன்றின் மீது
இரவு இட்ட ஒளியாய்
பெரு மரத்தின் மீதில்
உள்ள ஒற்றைக் கனியாய்

தன்னிலை மறந்தெனை
உவகையில் கொல்கிறாய்
என்னிலை சொல்லவே
வார்த்தைகள் இல்லையே

புது காற்றாக பெரும் ஊற்றாக
மனங்கள் யாவிலும் மலர்ச்சி செய்கிறாய் தோழனே!

(உந்தன் எண்ணத்தில்…)

கணிப்புகள் கடந்து சென்றாய்
பணித்திடும் நிலையைக் கொண்டாய்
சினத்தினைப் போக்கி வைத்தாய்
மனத்தினில் உயரே நின்றாய்

மலர்ந்த பூவைப் போல
உன் உள்ளம் என்றும்
முதிர்ந்த கனியைப் போல
உன் சொற்கள் போதும்

பாதைகள் யாவிலும்
வழிகளைத் தருகிறாய்
பயணங்கள் யாவிலும்
துணையென வருகிறாய்

மழைத் துளியாக தேன் சுவையாக
இந்த இன்பம் போதுமே வாழ்வு முழுமைக்கும் தோழனே!

(உந்தன் எண்ணத்தில்… )
   

மூன்றால் ஆண்டில் தமிழ்!

வாழ்த்துங்கள் -வளர்கிறேன்!

நன்றி.

தோழர் ஒருவரின் கடிதம் ஒன்றை மீண்டும் படித்தேன். புத்தக வாசிப்பு அனுபவம் ஒன்றினை எழுதச் சொல்லியிருக்கிறார். அடுத்த பதிவாகக் கொண்டுவரத் திட்டம்.

இரவுக்காட்சி!

ஒரு இனிமையான விடுமுறை நாளின் மாலையில் குட்டித்தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்து மணியைப் பார்த்தேன்.

5.50.

சற்றே சோம்பல் நீங்கி வீட்டைச் சுற்றி ஒரு நடை போய் வந்தேன். தம்பி எனக்கு முன்னமர்ந்து தொலைக்காட்சியை இயக்கிக் கொண்டிருந்தான். திடீரென ஒரு திரைப்பட விளம்பரம் தொலைக்காட்சியில் வந்தது. என்னைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

“என்ன, இன்னைக்கு போவமா?”

”இனி கிளம்பிப் போகனும்னா நைட் ஷோ தான் போகணும்டா!”

”சரி. அப்ப நைட் ஷோவே போவோம்!”

அவன் சொல்லிய அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் வானம் இருளத் தொடங்கியது. மழைத் தூறல்கள் மண்ணில் ஆங்காங்கே வீழ்ந்தன. குளிர் கலந்த காற்று பலமாக வீசத் தொடங்கியது. அப்பா வந்தார் 7 மணிவாக்கில். இன்று வெளியூர் பயணம் போவதாய் சொன்னார். அவருக்கு ஏற்கனவே எடுத்து வைத்திருந்த பையை சரிபார்த்து வழியனுப்ப முனைகையில், அனுமதி கேட்டோம்.

மழை தூறப்போவது போல் தெரிகிறது. ஜாக்கிரதையாகப் போய்வாருங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பிவிட்டார். மழை சற்றுநேரத்தில் வேகம் பிடித்தது. 8 மணியளவில் நான் இரவு உணவை உண்ணத் தொடங்கிவிட்டேன். நண்பன் ஒருவனுடன் தம்பி உரையாடி முடிக்க மணி 8.30 ஆகிவிட்டது.  அப்போதுதான் வெளியே கவனிக்க நேர்ந்தது. மழையின் வேகம் முன்போலில்லை. இறங்கி விளாசத் துவங்கிய மழையின் தாக்குதலில் வீட்டின் பின்புறத்தில் சில அசௌகரியங்கள் ஏற்பட்டன. சிறுபாடுபட்டு அதைச்  சமாளித்து   குடை ஒன்றை ஏற்பாடு செய்து வீட்டைவிட்டுக் கிளம்ப மணி 9-20 ஐத் தொட்டது. மழையோ நிற்கிற பாடாகத் தெரியவில்லை.

இன்றே பார்த்தால்தான் ஆச்சு என்கிற நிலைமை எங்கள் இருவருக்கும். சரி ஆனது ஆச்சு! என்று கிளம்பினோம். குடையை ‘பேலன்ஸ்’ செய்வதில் இருவரும் சற்றே தடுமாறினோம். யாரேனும் ஒருவர் நனைவது அவசியமாய்ப் போனது. இருவரும் விட்டுக்கொடுக்காமல் சென்று மாறிமாறி கொஞ்சம்-கொஞ்சமாய் நனைந்தோம். சாலைகளை, வீதிகளை, தெருவோரங்களைக் காணச் சகிக்க முடியாதபடிக்கு மழையின் குரூரம் இருந்தது. இன்னும் பெருந்தூறல் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது.

தெருவோரத்தில் இருந்த ஒரு வீட்டின் முன்பகுதியில் சிறு குட்டை போலத் தேங்கிக் கிடந்த மழைநீரை பெரும்பாடுபட்டு ஒரு பெரியவர் வெளியேற்றிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அருகே 2-3 பேர் குழந்தைகள், பெண்கள் இருந்தனர். அதே குடும்பத்தினராய் இருக்கலாம். இன்றைக்கு அவர்கள் பாடு அதோகதிதான். சாலையின் ஓரத்தில் இருக்கிற சாக்கடைகள் நிரம்பி மழைநீரோடுக் குழாவி நடுசாலைக்கு அழுக்கு நீரை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தன. அவற்றையெல்லாம் ஆச்சர்யத்தோடு கடந்து நாங்களிருவரும் போய்க்கொண்டிருக்கிறோம்.

எங்களூரா இது? என்று மழையைப் பார்த்து ஆச்சர்யமடைந்து இதோடு 8 வருடங்கள் கடந்துவிட்டன.  இதோ இவ்வருடம் ஆச்சர்யம் மீண்டும் ஏற்பட்டுள்ளது. நடக்கிற தூரமாய் இல்லாவிட்டாலும் நடந்து செல்வது எனக்குப் பிடிக்கும். இருவரும் நடந்து போகிற சாலையில் ஓரிடத்தில் கால் வைக்க இயலாதபடிக்கு (மழைக்)கழிவுநீர் போய்க் கொண்டிருந்தது. தேங்கி நின்ற அதைக் கடக்க சுலபமான வழி தேடுவதற்குள் தூரத்தில் வந்த கார்க்காரன் ஒருவன் அந்த மழைநீரின் மேல் வேகமாய் காரின் சக்கரங்களைப் பாய்ச்சினான். அதுவரை திரைப்படங்களில் மட்டுமே அவ்வாறான காட்சிகளைப் பார்த்துவந்த நான் சற்றே தாவினேன். முழங்காலுக்குக் கீழே கழிவுநீர் என்மேல்  வாரியிறைக்கப்பட்டது.

தம்பி என்னைப் பார்த்து சிரித்தான். நான் சற்றே கோபமடைந்து சொன்னேன்.

“உன்னாலதான் இதெல்லாம்…”

“சரி..சரி ரோட்ட பாத்து வாடா!”

மழையின் தாக்கம் ஓரளவில்  குறைகிற நேரத்தில் திரையரங்கை நெருங்கினோம். வழியில் தேங்கி நின்ற மழைநீரினைக் கடக்க சில உபாயங்களைத் தம்பியே சொன்னான்.

“எல்லாத்திலும் சயின்ஸ் இருக்குடா!” என்றவன் பரப்பு இழுவிசையில் தொடங்கி இயற்பியல் பாடம் எடுக்க ஆரம்பித்தான். (பொருளின்) இயல்பை அறிவதுதான் இயற்பியல் என்று தொடங்கிய அவனிடம் நான் சமாளிக்கத் தொடங்கினேன். ”இதெல்லாம் எனக்கு தேவையில்லைனு சொல்லாத.” என்று முடித்துவைத்தான் தம்பி.

திரையரங்கை நெருங்கிவிட்டோம்.

இந்த படம்தான் இப்போது ஓடுகிறது என்று விளக்கம் சொன்ன தம்பியை நினைத்துக் கொண்டே உள்ளே போனேன். பெருமழை பெய்த விடுமுறைநாளின் இரவுக்காட்சிக்கு அது ஒன்றும் குறைவான கூட்டம் இல்லை என்றே பட்டது. டிக்கெட் கவுண்டரில் போய்க் கேட்டோம்.

65/85

சிறுவிவாதத்திற்குப் பிறகு இரண்டு 85 ரூபாய் டிக்கெட்களைப் பெற்றோம். உள்ளே போய் அமர்கையில் மணி 9.50. பிரபல பாடகரின் சமீபத்திய ஹிட் பாடலொன்று ஒலிபரப்பாகியது. தம்பி கேட்டான்.

“இந்த பாட்ட நீ கேட்ருக்கியா?”

”இல்லியே” என்றேன். அவன் மைண்ட் வாய்ஸ் வேறுவிதமாக  எண்ணியிருக்கலாம்!!

சற்றுநேரத்தில் எங்களுக்குப் பின் மொத்தமாய் 10 பேர் அமர்ந்திருப்பார்கள். இதில் ஒருவர் குடும்பத்தோடு வந்திருந்தார். இப்படிப்பட்ட சூழலிலும் குடும்பத்தோடு வந்ததை எண்ணி ஆச்சர்யப்படுகையில் திரை ஒளிர்ந்தது.

தமிழ்நாடு அரசு செய்திப்படம்! நெய்வேலி சுரங்கப் பங்குகளில் 5% பங்கை தமிழக அரசே வாங்கியதன் முன்+பின் கதைகளை படங்கள், வீடியோக்கள், எதுகை, மோனை, இயைபு கலந்த தமிழ்ச் சொற்றொடர்களால் அள்ளி விளாசிக் கொண்டிருந்தனர். என் கவனமெல்லாம் யார் இந்த வசனங்களை எழுதித் தந்திருப்பார் என்றே சென்றது.

பின்னர் கரம், சிரம், கால் நீட்டாதீர், புகை பிடிக்காதீர் உள்ளிட்ட “நல்லெண்ணங்களை” விதைக்கக் கூடிய ஸ்லைடுகள் வந்தன. ஒருவழியாக படம் திரையிடப்பட்டது.

இயக்குனர் பேர் வரும்போது தம்பி சொன்னான். ”இவன் பேருக்காகத்தான் இந்த “font”-ல் டைட்டில் கார்டு போட்டிருப்பார்கள் போல. ஆனாலும் நல்லாருக்கு”. எனக்கும் அது சரியெனப்பட்டது.

ஒருவழியாக இடைவேளை வந்தது. உடனே ஒரு ட்ரெய்லர் என்று சொல்லி ஒரு படத்தை திரையிட்டார்கள். கீழே இருந்து தலைவா! என்றொரு குரல். அந்நடிகரின் பெயரைச் சொல்லி வாழ்க என்று கோஷமிட்டார். அந்தப் படம் நல்லாருக்கோ, இல்லையோ ஒட்டிவிடுவார்களோ என்றொரு ஐயம் ஏற்பட்டது. இன்னொன்று டீஸரை ஏன் ட்ரெய்லராக பெயரிட்டு வெளியிட்டார்கள் என்றொரு ஐயம். சர்தான் போடா! என்று இருவரும் எழுந்து வெளிவந்தோம். என்ன வாங்கலாம் என்ற யோசனையில் தம்பி இருந்தான் .

“பாப்கார்ன் வாங்கலாமா?”

“பாப்கார்ன் வேண்டாம். உடலுக்குக் கேடு என்று கேள்விப்பட்டிருக்கேன்.” என்றேன்.

”அப்ப ஸ்வீட் கார்ன் வாங்கலாம்” என்றவனின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளமுடியாமல் பொறுப்பை அவன்வசம் கொடுத்து டாய்லெட்டை நோக்கி விரைந்தேன். எது ஆண்களுக்கு, எது பெண்களுக்கு என்ற குழப்பத்தில் அலைந்து ஒருவழியாக உள்சென்றேன். சுத்தமென்றால் சுத்தம்… என்று மெச்சுகிற அளவில் இருந்த கழிப்பறை அது.  பிற்பாடு இருவரும் அரங்கினுள் சென்று அமர்ந்தோம். கைகளில் சூடான ஸ்வீட் கார்ன்.

அந்த படத்துக்குப் போயிருக்கலாம் என்ற மனநிலையில் இருந்த எனக்கு அவ்விளம்பரம் கண்ணில் பட்டது. இளையராஜாவின் ஹிட் பாடல்களில் ஒன்றான அப்பாடலை அப்படியே எடுத்து ஒரு விளம்பரம் போட்டார்கள். பின்னர் மீண்டும் திரைப்படம்.

அதற்கு மேல் ஆங்காங்கே சிரிப்பூட்டினாலும், ஒரு லாஜிக்கான மிஸ்டேக்கை கொஞ்சமாய் திருத்தியிருந்தார்கள். படத்தில் ஓரிடத்தில் வருடமொன்றைக் குறிப்பிடுகையில் தம்பி சொன்னான். அந்த வருடத்தைப் பார்த்துக்கோ.. என்றான். பிற்பாடு அந்த பிழையை சொல்லிக்காட்டினான் அவன்.

”படம் ஏற்கனவே பாத்துட்டியா?”

“இல்ல. சில சீன்கள் தெரியும்.”

ஒருவழியாக படம் முடிகையில் மனம் நிறையாமல் திரையரங்கை விட்டு வெளியே வந்தோம். இதுக்காகவா வந்தோம் என்று இருவருமே நினைத்தது உண்மை. இருந்தாலும் பொழுதுபோக்கு என்று சொல்லி ஆறுதல் அடையலாம். இதுக்கு அந்த படத்துக்கே போயிருக்கலாம் என்ற என் மனசாட்சி மேலும் உறுதியானது.

”டிக்கெட்ட பத்திரமா வச்சுக்கோ.”

”ஏன்?”

“போலிஸ் செக்கிங் இருக்கலாம்!”

“அப்படியா?”

“மணி 1 ஆயிடுச்சு. பின்ன?”

வழியில் பூராம் சில கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டே வந்தான் தம்பி.

“டேய்! இதுல இப்படி ஆராய்ச்சி பண்ண வேணாமே?”

“நீ முன்ன மாதிரி இல்ல!”என்று சொல்லிவிட்டு அப்படத்தில் இடம்பெற்ற ஒரு பாட்டை மீண்டும் மீண்டும் பாடிக்கொண்டே வந்தான். உடல் முழுக்க எரிச்சலோடு நான் உடைமாற்றிவிட்டு உறங்கச் செல்கையில் மணி ’அதிகாலை’ 1.40.

இந்தப் படத்தையா இவ்வளவு இடைஞ்சல்களுக்கிடையே பார்த்தேன் என்று நான் பெற்ற அதே உணர்ச்சிகளை நீங்களும் இந்தப் பதிவையா இவ்வளவு நேரம் படித்தோம் என்று நினைத்துப் பெற்றிருந்தீர்களேயானால், எனது ஆழ்ந்த நன்றிகள்!!!

அனுபவங்களைப் பகிர
ஓர் விருப்பம்!
அவ்வளவே.

முன் குறிப்புக்கு முந்தைய குறிப்பு:

இப்பதிவில் அறிவுக்கு வேலை வைக்கும் எவ்வித குறிப்பும் இல்லை. எனவே தவறுதலாக உள்ளே வந்தவர்கள் இப்போதே வெளியேறலாம். சில இடங்களில் ஆங்கில வார்த்தைகள் அப்படியேயும், தமிழ்+ஆங்கிலம் கலந்தும் தரப்பட்டுள்ளன.

முன் குறிப்பு:

பதிவின் பொருட்டு சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ள பதிவுகளின் இணைப்பு கடைசியாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

நீண்ட நாட்கள் எழுதிய உணர்வும் இல்லை, அதிக பதிவுகள் எழுதிய நினைவும் இல்லை. அதிக கருத்துக்களை சரியாக எழுதியாக தோன்றவே இல்லை. ஆனாலும் எப்படியோ வந்துவிட்டது. எண்கள் வெறும் எண்கள் தான் என்றாலும் இலக்கம் (Digit) அதிகரிக்கையில் ஏதோ இனம் புரிந்த பயமும் அதிகரிக்கிறது.

சரி… உற்சாகத்துடனே கொஞ்சம் எழுதிவிடுகிறேன்….

என்னளவில் 30+ பதிவுகள் எல்லோரும் ரசிக்கும்படி எழுதியிருப்பேன். என் அலைவரிசையில் மிகச்சரியாக இயங்கும் பேர்வழிகளுக்குதான் இதர 99 பதிவுகளும் பிடிக்கக்கூடும். எனக்கே நான் எழுதியதில் சில இடங்கள், சில பதிவுகளில் மாறுபாடான கருத்துக்கள் உண்டு.

நண்பர் ஒருவர் ஒரு பதிவைப் படித்துவிட்டு, இதெல்லாம் ‘எழுதும் இடத்தில்’ (myinks.wordpress.com) மட்டும் எழுது. இங்கே வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார். இதுதவிர இன்னும் சில பதிவுகளை பதிவிட வேண்டாம் என்ற அறிவுறுத்தல்களும் வந்தன. குறிப்பாக தன் விவரங்கள் பற்றிய பதிவுகளைத் (Personal) தவிர்க்கச் சொல்லியும் அறிவுரைகள் வந்தன.

நான் தொழில்முறை எழுத்தாளன் இல்லை என்பதால், என் பதிவுகளில் எண்ணற்ற குறைகளை உங்களால் கண்டுபிடிக்க முடியும். அதையும் மீறி சில பதிவுகளின்பால் எண்ணற்ற பாராட்டுகள் விழுந்தன.

எனக்கு பதிவுகளை எழுதுவதை விட அதற்குப் பொருத்தமான தலைப்பினைத் தேடுவதில் ’தாவு’ தீர்ந்து விடுகிறது. அதையும் மீறி சில பதிவுகளுக்கு தலைப்பு அமைந்துவிடுகிறது.

எனக்கு பிடித்த தலைப்புகளில், எனது பதிவுகளில் முதன்மையானது என்று சிலவற்றைச் சொல்லலாம்.

  • இழந்தது துடுப்புகளைத்தான். இலக்குகளை அல்ல.
  • தவறவிடக் கூடாதவன்

இவையிரண்டும் நான் முழுக்கவே உணர்ந்து எழுதியவை. அதிக பாராட்டுகளையும் பெற்றவை.

தவறவிடக்கூடாதவனுக்கு, பாலா சாரின் கமெண்ட் கிடைத்தது என் பாக்கியம்!

இழந்தது துடுப்புகளைத்தான். இலக்குகளை அல்ல. பதிவைப் படித்துவிட்டு அழுததாக ஒரு நண்பர் கூறினார்.

என்னை நம்பி ஒரு மொழிபெயர்ப்பு கட்டுரை கூட ஒரு நண்பர் கொடுத்திருந்தார். இன்னொன்று விரைவில் ஆரம்பமாகும்.

தேவன் நூற்றாண்டு பதிவு சிறப்பாக இருந்ததாக நிறைய பேர் சொன்னார்கள். இன்னும் எழுதியிருக்க வேண்டும் என்றே எனக்குத் தோன்றியது.

நிறைய பேரை நான் இமிடேட் செய்து எழுதியிருக்கிறேன். அவற்றையெல்லாம் அவரவர்களுக்கான என் tribute ஆக எடுத்துக்கொள்ளவும்! இமிடேட் செய்வது தவறென்றாலும், தவிர்க்க இயலவில்லை. பொறுத்தருள்க.

ஒரு பயணத்தில் ஒருவர் என்னிடம் கேட்டார்.

“புத்தகங்களைப் படிக்க உனக்கு யார் inspiration?”

நான் எப்போதும் சொல்லும் பதில் என் அப்பா தான். இப்போது பல தோழர்கள் உதவுகிறார்கள், அவர்களுக்கும் நன்றி. உங்கள் எல்லோருடைய ஆதரவினாலும்தான் என் வாசிப்பு வளர்கிறது. நன்றி.

மழையில் கரைந்த வரிகள் பதிவு இந்த சீசன் மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு மழை சீசனுக்கும் hit அடிக்கும் என நம்புகிறேன்.

நம் நாட்டில் தமிழ் மொழியின் சிறப்பை அறிந்து கொள்ள முனைவோரின் எண்ணிக்கை சத்தமில்லாமல் உயர்ந்து வருவதாக எண்ணுகிறேன். என் தளத்தில் அதிகம் தேடப்பட்ட வாக்கியம் “தமிழ் மொழியின் சிறப்பு”

ட்விட்டர் மூலம் கிடைத்த சில தோழர்கள் மூலமாக நிறைய அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. அவர்களுக்கும் நன்றி.

மற்றவர்களுடைய எழுத்துகளை வாசிக்கையில்தான் எனக்கான இடம் எதுவென புரிகிறது. இன்னும் வாசிப்பை ஆழமாக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. அதற்கான முயற்சிகளில் உள்ளேன்.

கவிதை முயற்சிகளில் அதிகம் ஈடுபடவில்லை என்று சொன்னால் அது பொய். ஆனால் அதிகம் வெளிக்காட்டவும் இல்லை. நிறைய முயற்சிகளில் ஓரளவேனும் மனநிறைவைத் தரும் முயற்சிகளை மட்டுமே தர விருப்பம். இப்பதிவின் இறுதியிலும் ஒரு முயற்சி உள்ளது.

சிறுகதைகளில் ஓரளவு தேறியுள்ளதாக நம்புகிறேன். அடுத்தடுத்த கதைகளுக்கான detailing சேர்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அடுத்த ஆண்டில் ஓரளவு சீராகிவிடும். அவற்றின் பொருட்டு எனக்கு உதவிய அன்பர்களுக்கு எப்போதும் நன்றி.

உன் பதிவுகளினால், எழுத்துகளினால் நானும் எழுதுவதற்குத் தூண்டப்பட்டேன் என்றெல்லாம் சொன்னார் ஒரு தோழர். வீட்டிற்கு வந்து பெற்றோர் முன் பாராட்டிய தோழருக்கும் மீண்டுமொருமுறை  உள்ளத்து நெகிழ்ச்சியோடு நன்றி.

நிறைய நன்றி சொல்லிவிட்டேன். நிறைய மிச்சமிருக்கும்… இப்போதைக்கு போதும்.. இன்னும் நிறைய பதிவுகள் எழுதத்தானே போகிறேன். அப்போது மிச்சம் வைக்காமல் சொல்கிறேன்.

நீண்ட நாட்கள் கழித்து 20 நிமிடத்தில் எழுதிய பாடல். இதுவும் தழுவல்தான். திரைப்பாடல்தான். நீங்கள் கண்டுபிடிக்க ஒரு க்ளூ தரவா?

  • இது ’வழக்கம்போல*’ இளையராஜா அவர்களின் இசையில் பூத்த பாடல்!

இன்னொரு க்ளூ!

  •  இது ராஜா பாடிய பாடல் அல்ல

இந்த க்ளூ குடுக்குற வேலையெல்லாம் #RQ365 செய்யும் மாயம்!!

பாடல் இதோ!

அதிகாலை எழுந்தாலே
மனசெல்லாம் உற்சாகம்!
மழை பொழிந்த பாலை போல்
மனம் மாறுதோ?

மலைபோல வரும் வேலை
மடுவைப் போல் குறையாதா?
அலைபோல் தான் துன்பமெல்லாம்
அது உனக்கு புரியாதா?

எண்ணம் போல வாழ்க்கையடா!
ஏத்துக்கணும்.

தொட்டு விடும் தூரம்தானே
வெற்றியென்னும் எண்ணம் போதும்!
குட்டிக் குட்டிக் கனவுகள்தானே
வாழ்க்கையடா!

வலிகள் சொல்லும் கதைகள் எல்லாம்
வழியில் சொன்ன கதைகள் இல்லை
புரிந்து கொண்டால்  வாழ்க்கை முழுக்க
இன்பமடா!

கற்ற கல்வி யாவிலுமே
பெற்ற அறிவு உனதாகும்
மற்றதெல்லாம் துணை சேரத்தான்
கனவெல்லாம் நனவாகும்.

எப்போது இலக்கை அடையும் கனவு…..கனவு?

தென்றல் வந்து தீண்டும்போதும்
வண்டல் மனதை வருடும்போதும்
கலையாத உள்ளம்தானே
கரை சேரும்!

பறக்கிற பொழுதுகள் எல்லாம்
சிறகாகும் உன் மனதோடு
புது வெள்ளம் போல நீயும்
நடைபோடு

எழுதித்தான் தீர்த்தாலும்
பழுதின்றிப் போகாது
தழுவித்தான் தீர்த்தாலும்
அன்பென்றும் குறையாது

இப்போதும் உன்னைச் சேரும் அன்பு….அன்பு!

என் வரிகளின்றே முடிக்கிறேன்.

எழுதித்தான் தீர்த்தாலும்
பழுதின்றிப் போகாது!

எத்தனை பழுதிருப்பினும் பொறுத்து அருள்வது நும் கடன்.

என்றென்றும் மாறாத அன்புடன்,

தமிழ் (@iamthamizh)

பதிவை முழுக்க படித்தமைக்கு நன்றி.

உங்களுக்கான அன்புப் பரிசு இச்சிறு மின்நூல்: 

மூன்று சிறுகதைகள்

ராஜாவின் பாடல்களில் எனக்குப் பிடித்த 1000 பாடல்களைத் தொகுத்துக் கொண்டிருப்பதை அறிவீர்கள். இதோ நூறு பாடல்கள் இப்போது…. எனக்குப் பிடித்த இளையராஜா பாடல்கள் 100/1000 : ரசனை! 

பதிவின் பொருட்டு சில இணைப்புகள்:

இழந்தது துடுப்புகளைத்தான். இலக்குகளை அல்ல.

தவறவிடக் கூடாதவன்

தேவன் ’மகா’ தேவன்

மழை குறித்த கட்டுரைகள்

தமிழ் மொழியின் சிறப்பு

மகிழ்ச்சியின்  கவிதை