மூன்று விரல்- ஒரு பேரனுபவம்!

வாழ்க்கை நிற்காது. அவ்வப்போது சண்டித்தனம் செய்யும்.

கன்ட்ரோல் – ஆல்ட்டர் – டெலிட்

திரும்ப இயக்கம்.

ஏதேதோ இழந்துபோயிருக்கலாம். ஆனால் என்ன? முதலில் இருந்து தொடங்க வேண்டியதுதான்.

 

மூன்று விரல்

இரா.முருகன்

நூலாசிரியர் பெயரைப் பார்த்ததுமே, புத்தகத்தை கீழே வைக்க மனம் ஒப்பவில்லை. பக்கங்கள் 360 இருந்தது. சரி முயற்சித்துப் பார்க்கலாம். சமயங்களில் இரண்டு நாட்களில் கூட படித்து முடிக்கிற வல்லமை வரக்கூடும் என்று எனக்கு நானே தைரியம் சொல்லிக் கொண்டேன். எப்படியானாலும் அந்த புத்தகத்தை கீழே வைக்க மனம் இல்லை. இரண்டு காரணங்கள் அதற்குண்டு.

  1. 1.அரசூர் வம்சம் நூலை அதன் அளவைப் பார்த்து சில ஆண்டுகளுக்கு முன் படிக்காமல் விட்டதன் பொருட்டு இன்றளவும் வருத்தம் உண்டு.
  2. மென்பொருள் துறை சார்ந்து தமிழில் வெளிவரும் முதல் நூல் என்று அதன் அட்டையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

எடுத்தேன். மூன்றோ, நான்கோ நாட்களில் படித்து முடித்துவிட்டேன். இதோ நிதானமாக சில மாத இடைவெளிக்குப் பின்னர் இப்பதிவை எழுதுகிறேன்.

மென்பொருள் துறையில் வேலை பார்ப்பவர்கள் பற்றிய பார்வை சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எப்படியிருந்தது என்பது நமக்கெல்லாம் நன்கு தெரியும். இப்போது நிலைமை பெரும்பாலும் மாறிவிட்டது. பரிதாப பார்வை தான் மிச்சம்.

கதை நிகழும் காலகட்டம் ஆரம்பத்தில் நேரடியாக சொல்லப்படவில்லை. 2000-கள் என்று மறைமுகமாக உணரலாம். கதை நாயகன் சுதர்சன் இலண்டனில் தனது க்ளையண்ட்களுக்கு ஒரு மென்பொருளை இயக்கிக் காட்டுவதில் இருந்து கதை துவங்குகிறது.

இலட்சங்களில் சம்பளம் பெறுபவர்கள், பணத்தை தண்ணி மாதிரி செலவழிக்கிறவர்கள் என்கிற மாதிரியான பிம்பங்கள் எல்லாமே துறைக்கு வெளியில் இருப்பவர்கள் சொல்வதுதான். ஆனால் துறைக்குள் இருப்பவர்களின் வாழ்வியல் எப்படிப்பட்டது என்பதுதான் கதைக்கரு என்று உணர்கிறேன்.

இரா.முருகனின் கதை சொல்லும் யுக்தி ரொம்ப அலாதியான அனுபவம். படிக்கும் போதே காட்சிகளில் ஓட்டிப்பார்க்க வைக்கும் இலாவகமான எழுத்து நடை. சுவாரசியமான உரையாடல்கள், சிரிக்கவைக்கும் ஒப்பீடுகள் என அலுப்பில்லாமல் கதை சொல்லுகிறார்.

அதெல்லாம் எங்களுக்கு தெரியாது! நான் பணம் தர்றேன். எனக்கு வேணுங்கிற மாதிரி நீ ஒரு மென்பொருள் தரணும் என்கிற மாதிரியான சூழல்கள் நிதர்சனமானவை.

வேலைப்பளு அழுத்தும்போதெல்லாம் எம்.டியை மனதாரத் திட்டித் தீர்ப்பதெல்லாம் ரொம்பவே இயல்பாக நம்மைக் கதைக்குள் இழுத்துக்கொண்டு நகர்கிறது.

பிக்கடலித் தெருவினைச் சுற்றுவதில் இருந்து இலண்டன், சென்னை, மாயவரம், தாய்லாந்து, மோர்ச்சித் மோய், மலேசியா, அமெரிக்கா என உலகம் முழுக்க பயணிக்கிறது கதை.

கதையில் மாயவரத்தில் நிகழும் காட்சிகள் யாவும் ரொம்ப யதார்த்தமாக இருக்கின்றன. சுதர்சன் தன் அம்மாவைப் பார்க்கிறபோது அவனுள் எழும் உணர்வுகளை வார்த்தைகளில் தருகிறார் இப்படி.

…கண்ணில் களைப்பு மீறி கொண்டு ஓர் உற்சாகம். என்னை மீறி என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற தைரியம்.

எல்லோருக்கும் அம்மா என்றால் அப்படித்தானே!

கதை நெடுக யாரும் வில்லன் ஹீரோ என்றெல்லாம் கிடையாது. எனக்கு ரொம்ப பிடித்ததே ஜெப்ரி, அவ்தார் சிங் சபர்வால் என பெரிய மனிதர்கள் யாவரும் சுதர்சனோடு பழகும் விதம்தான்.

நமக்கும்கூட நம்மை விட பெரியவர்கள் நம்மிடம் அணுக்கமாக, இணக்கமாக, இயல்பாகப் பழகுகையில் அப்படித்தான் இருக்கும்!

சந்தியா வாரியர் மாதிரி ஒரு காதலி கிடைத்தால் சுகம் என்று எண்ண வைக்கும்படி அந்த கதாபாத்திரம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தாய்லாந்து என்றாலே வெள்ளை யானைகளுக்குத்தான் பிரசித்தம் என்று நான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கும் வரை நினைத்திருந்தேன். சரி விடுங்கள்! அதே கதைதான் இங்கும் தொடர்கிறது. தெருவுக்கு தெரு, கடைக்கு கடை தாய்லாந்தில் சுதர்சனை துரத்திக்கொண்டே இருக்கிறது.

500 பாட் ஒரு நைட் வர்றியா? 2000 பாட் ரெண்டு பேர் ஒரு நைட் வர்றியா? என திரும்பும் திக்கெல்லாம்  மசாஜ் பார்லர் பார்ட்டிகளின் குரல்களாக ஒலிக்கிறது.

மென்பொருள் உருவாக்கம் என்பது ஏதோ கம்ப்யூட்டரில் சில வரிகள் தட்டினால் வந்துவிடும் என நினைக்கிறவர்களுக்கு ஏதுவாக ஒரு உரையாடல் அமைகிறது.

  ’ரேஷனல் ரோஸ் இல்லாம எப்படி யு.எம்.எல் மாடலிங் பண்ண முடியும்? விசியோ வச்சுக்கிட்டு எல்லாம் கோடு இழுத்துப் படம் வரஞ்சு ஒப்பேத்த முடியாது’

கதையை முழுசாகவோ, சுருக்கமாகவோ சொல்ல விரும்பவில்லை. முதன்முதலாக அப்புத்தகத்தைப் படிக்கையில் உங்களின் வாசிப்பு அனுபவம் மிகவும் அலாதியானதாக இருக்கும். அதை நீங்கள் தவற விடக்கூடாது.

பத்துப் பக்கங்களில் இருபது-முப்பது முறை சிரிக்க வைக்கிற அசாத்தியமான இரா.முருகனின் நடையை கவனிக்கையில் எனக்கு தோன்றியது இதுதான்.

ஏன் இந்த மனுசனை சீரியஸான படங்களுக்கு (மட்டும்) வசனம் எழுத வைக்கிறார்கள்?

தான் சார்ந்திருந்த இணையதளம் ஒன்றில் கணினி தொடர்பாக ஒரு தொடர் எழுதுமாறு எழுத்தாளர் பா.ராகவன் கேட்டுக்கொண்டதற்கு இணங்க இரா.முருகன் இதை எழுதியதாக முன்னுரையில் சொல்கிறார்.

நாவலின் குறைகள் ஏதும் இருக்கலாம். இருந்துவிட்டு போகட்டுமே என்றுதான் இந்நாவலின் மற்ற வாசகர்களைப் போலவே நானும் சொல்வேன்!

ஒரு உரையாடல்:

தாய்லாந்தில் பாஸ்போர்ட் தொலைந்துவிடுகிறது. அவனுக்கு உதவ சுதர்சனும் செல்கிறான். பாஸ்போர்ட் அதிகாரியை பார்த்து பேசும்போது…

‘பொறுப்பா இருக்க வேண்டாமா? மதராஸிகளுக்கு இதெல்லாம் கூடவா சொல்லித் தரணும். இட்லி சாம்பார் சாப்பிட உனக்கு யாராவது சொல்லிக் கொடுத்தாங்களா என்ன? ’

என்ன செய்ய? மதராஸிகளுக்கு மூளையை வைத்த ஆண்டவன், அந்நிய நாட்டுத் தூதராலயங்களில் அவர்களை உட்காரவைக்கவில்லையே? ஹிந்தியில் மூச்சுவிட்டு, ஹிந்தியில் ரொட்டி சாப்பிட்டு, ஹிந்தியில் சிறுநீர் கழிக்கிறவங்களுக்குத்தானே அந்த மாதிரி கவுரவப்பட்ட உத்தியோகங்கள்? 

‘நாயை மேட்டிங் விடக் கூட்டிப் போய்ட்டு இருக்கேன். இப்போ வந்து தொந்தரவு பண்ணறியே.. நாளைக்கு ஆபிஸுக்கு எப்ஐஆரோட வா… ஏதாவது முடியுதான்னு பார்க்கலாம்…’

சரி ப்ரபோ. நீங்கள் நாய்க்கு முறைமாமனாக உங்கள் கடமையை ஆற்றுங்கள். நாளை பிழைத்துக் கிடந்தால் வந்து உங்களைச் சேவிக்கிறோம். ஹூக்கா நிறையப் புகையிலையும், சாப்பிட தால் ரொட்டியும் உங்களுக்கு பகவான் புண்ணியத்தில் தடையேதும் இல்லாமல் கிடைக்கட்டும். இன்னொரு சின்னக் கடவுள் புண்ணியத்தில் உங்கள் பெண் நாயும் இந்த புண்ணிய தினமான ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகல் ராகுகாலம் கழிந்து சகல சௌபாக்கியங்களோடும் சினையாகட்டும்.

முன்னுரையின் இறுதியில்:

எல்லா படைப்புகளும் எழுதியவனை மீறி ஏதோ சொல்ல முற்படுகின்றன. முற்பட வேண்டும். அவற்றோடு ஊடாடும் வாசகர்கள், சொல்லப்பட்ட கதையையும் கடந்து தங்கள் எண்ண ஓட்டங்களை விரிக்க வழி செய்வதோடு எழுதியவனின் கடமை முடிந்துவிடுகிறது.

மற்றொரு விமர்சனத்தில் இருந்து:

‘திடீரென்று இயக்கம் மறந்து உறைவதும், திரும்பச் செயல்படத் தொடங்குவதும் கம்ப்யூட்டர் குணாதிசயம் மட்டுமில்லை, அதோடு சம்மந்தப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கை நியதியும் கூட’ என்பதை இந்நாவலின் மூலம் முருகன் உணர்த்துகிறார். கம்ப்யூட்டர் தொழிலில் ஈடுபட்டவர்கள் நம்மில் பெரும்பாலோர் நினக்கிறபடி தலையில் கொம்பு முளைத்த, சட்டைபையிலும் கைப்பையிலும் டாலர் நோட்டுகள் பிதுங்கி வழிய, கழுத்தை இறுக்கும் டையும், நுனி நாக்கு ஆங்கிலமுமாக சூயிங்கம் மென்றபபடி தரைக்கு மேலே சரியாகப் பத்து செண்டிமீட்டர் உயரத்தில் பறக்கிற’ அசாதாரண மனிதர்கள் இல்லை. அவர்கள் சாதாரண மனிதர்கள் தாம்; மென்பொருள் பிழைப்பு என்பது நாய் படாத பாடு என்று நமக்குத் தெரியப்படுத்துகிறது நாவல்.

‘ஒரு விபத்தின் பயங்கரத்தை அசலாக உணர வேண்டுமென்றால் விபத்து நடந்த வண்டிக்குள் நீங்கள் இருந்தாக வேண்டும்’ என்று காண்டேகர் சொன்னது போல – ‘வரிக்கு வரி நகைச்சுவையும், மனதைச் சுண்டுகிற உவமைகளுமாய் நிறைந்திருக்கிற இந்நாவலைப் படிப்பதே தனி சுகம்தான்’ என்று நான் என்னதான் திருப்பித் திருப்பிச் சொன்னாலும். அதை நீங்கள் திகட்டத் திகட்ட அனுபவிக்க நாவலை முழுதுமாய்ப் படிப்பதுதான் ஒரே வழி!

 

என் கருத்து:

நாவல் குறித்த விமர்சனங்கள் இணையம் முழுக்க கிடைக்கின்றன. நாவலைப் படிக்காமல் அதைப் படித்தால் நீங்கள் ஒரு நல்ல அனுபவத்தை தவற விடப்போகிறீர்கள். நூல் கிழக்குப் பதிப்பக வெளியீடு. இப்போது நூலின் விலை ரூ.215. அதிகம் என நினைப்பவர்கள் புத்தகங்கள் வாங்கிப் படிக்கும் பிற நண்பர்கள் மூலமாகவோ, நூலகம் மூலமாகவோ படிக்கலாம். நானே நூலகத்தில் தான் இதைப் படித்தேன் என்பதையும் நினைவுபடுத்துகிறேன்   

 

Advertisements

3 comments

மறுமொழியிட

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s