பாங்கன் என்றொரு காகலி

”பெரிதாக எழுதி விடுவதனால் ஒரு சிறுகதை என்பது குறுநாவலோ, ஒரு நாவலின் சுருக்கமோ ஆகிவிடாது.”
-ஜெயகாந்தன்

”சிறுகதை என்பது ஏதேனும் ஒரு நிகழ்வை விவரிப்பதாக இருக்க வேண்டும்”
-ஸோமர்செட்

”முழுவதும் கற்பனைக் கதையை யாராலும் எழுத முடியாது. அதேபோல் டெலிபோன் டைரக்டரி, ரயில்வே டைம்டேபிள் தவிர, முழுவதும் உண்மையும் சாத்தியமில்லை. உண்மை, சொல்லும்போதே சற்றுப் பொய்யாகிவிடுகிறது”
-சுஜாதா

 

நன்றி

ரஞ்சனி நாராயணன்

பாங்கன் என்றொரு காகலி

அந்த நாள் அவ்வளவு சுலபத்தில் நெஞ்சை விட்டு அகலாது. எல்லோருக்குமே அந்த நாள் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக, குதூகலமாக இருந்திருக்கும். எனக்கும்தான். அது பள்ளியில் பன்னிரண்டாம் வகுப்பின் இறுதித் தேர்வை எழுதி முடித்த தருணம். ஏதோ விண்ணின் நுனியைத் தொட்டுத் திரும்பியது போல ஒரு உணர்ச்சி.

இப்போது அப்படியில்லை. அந்த நாள் முடிந்து இதோ 60 நாட்களைக் கடந்தாயிற்று. புதிதாக நாளை கல்லூரி வகுப்பிற்குள் அடியெடுத்து வைக்கப்போகிறேன். ஏராளமான அறிவுரைகள் வந்து விழுந்தன.

“நல்லாப் படிக்கணும்யா!”
“நல்லாப் படிச்சாதான்……”
“புது வாழ்க்கை இங்க தொடங்கும். அதை வாழ்றது உன் கையில இருக்கு.”
“நல்ல விஷயங்கள பழகிக்கோ. கெட்டதுல இருந்து விலகிக்கோ.”
“நல்ல பசங்களோட மட்டும் பழகு!”
“தெனமும் கொஞ்ச நேரம் ஏதாவது விளையாடணும்”

இப்படியாக ஏகப்பட்ட அறிவுரைகளைக் கடந்து எனது கல்லூரியை வந்தடைந்தேன். முதன்முதலாக விடுதி வாழ்க்கை. நாளை எனது கல்லூரியின் முதல் நாள். வகுப்புகள் துவங்கும். பள்ளிகாலத் தோழர்கள் யாருமே இல்லாமல், புதிதாகப் பழக ஆட்களை, நண்பர்களைத் தேடியாக வேண்டும். அத்தனை எண்ணங்களையும் மனதில் சுமந்தபடி, என் உறவினர்கள் சிலர் சூழ எனது விடுதி அறையை வந்தடைந்தேன்.

சில வழக்கமான சம்பிரதாயமான உரையாடல்கள் முடிந்தவுடன், அவர்கள் என்னைத் தனியாக அறையில் விட்டுவிட்டுச் சென்றனர். அது மாலைப் பொழுது. கொஞ்சம் பொழுதுபோக்க எண்ணி மொட்டை மாடியை அடைந்தேன். தூரத்தில் ஒருவன் நிற்பது போல் தெரிய, அருகில் போய்ப் பார்த்தேன். யாருமில்லை.

‘என்னடா! முதல்நாளே இப்படி பயமுறுத்தும்படியான சம்பவங்கள் நடக்கிறதே’ என எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் ‘ஹாய்!’ என்றொரு குரல் பின்னாலிருந்து கேட்டது. தலையை மட்டும் திருப்பியபடி பார்த்தேன். அடுத்த நொடியே முழுதும் திரும்பி விட்டேன்.

என்னை விட சில செ.மீகள் உயரம் அதிகமாக, வெண்ணிறத்தில் கொஞ்சம் மாநிறம் கலந்தாற்போல் பார்ப்பதற்கு எடுப்பான, வர்ணிப்பதற்குத் தோதான ஒருவன் என் முன் நின்றான்.. ஆங்கிலத்தில்தான் பேசத் தொடங்கினான். எனக்குப் புரியும்படி நிதானித்து அவன் பேசுவதாகப் பட்டது.

“மை நேம் இஸ் அருண்பிரசாத். ஃபர்ஸ்ட் இயர் பி.எம்.எஸ். ஐயம் கம்மிங் ஃப்ரம் சிக்மகளூர் நியர் பை பெங்களூரு.” என்று சொல்லிவிட்டு வலது கையை என்னை நோக்கி நீட்டினான்.

அதுவரைக்கும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தவன் போலான என் முகபாவத்தைக் கண்டவன் வாய் திறக்காதபடிக்கு சிறிதாகப் புன்னகைத்தான். அப்போதுதான் எனக்கு உறைத்தது.

நானும் கைகுலுக்கினேன். சற்றே ஆங்கிலமும், தமிழும் கலந்தபடிக்கு என்னையும் அறிமுகம் செய்தேன்.

அவன் எனக்கு இரண்டு அறைகள் தள்ளி இன்னொரு அறையில்தான் இருந்தான். அன்று மாலை மங்கும் வரைக்கும் பேசினோம். தொடர்பு எண்களைப் பகிர்ந்துகொண்டோம்.

எனக்கு அதன் பிற்பாடு நம்மூர் ஆட்கள் பலரும் நண்பர்களாகக் கிட்டினாலும், அவன் நினைவு அகலவில்லை. தொடர்ச்சியாக அடிக்கடி சந்திப்பதும், உரையாடுவதும் அளவலாவுவதும் தொடர்ந்தது.

ஒரு மாதம் கழிந்திருக்கும். அவன் என் அறைக்கு வந்தான். சற்று தமிழ் கலந்த ஆங்கிலத்தில் என்னிடம் கேட்டான்.

”எனக்கு தமிழ் சொல்லித் தர்றியா?”

“ஏன்?”

“பேசக் கத்துக்கலாம். உன்கிட்ட பேசணும்…. ம்ம்ம்ம் வேற என்ன இன்னொரு மொழி தெரிஞ்சுக்கிறது எப்பவுமே நல்லதுதானே?”

“சரி. அப்ப நானும் உன்கிட்ட இங்லிஷ் கத்துக்குவேன். ஓகேயா?”

“ஹேய்! இதென்ன! உனக்குத்தான் இங்லிஷ் தெரியுமே?” என்று ஆங்கிலத்திலேயே சொன்னான்.

“அவ்ளோ ஃப்ளூயென்ஸி பத்தாது.”

என் தமிழ் அவனுக்கும், அவன் ஆங்கிலம் எனக்கும் எளிதில் புரிந்தது. புன்னகைத்தபடி அவன் சரி என்று சொல்லிவிட்டு கேட்டான்.

“நீ கன்னடம் கத்துக்குடு-னு என்கிட்ட கேப்ப-னு நினைச்சேன்!”

“அதனாலென்ன! அதையும் சொல்லிக் குடு! நான் கண்டிப்பா கத்துக்குறேன்.“ என்றேன்.

இருவருமே உற்சாக மனநிலையில் சுற்றி வந்தோம். பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் ஒருவருக்கொருவர் உதவியாய் இருந்தோம்.

விடுதியில் மாணவர் கூட்டம் நடந்தது. மாணவர்களுக்குள்ளேயே பொறுப்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவானது. ஒவ்வொரு வருடத்திலும் ஒவ்வொரு மாணவர்கள் முன்வர வேண்டும். முதலாம் ஆண்டு மாணவர்கள் எல்லோரும் அமைதியாக இருந்தனர். எனக்கேன் வம்பு என்பதுபோல் ஒவ்வொருவரும் இருந்தனர்.

பிரசாத்தைப் பார்த்தேன். வலது பக்கம் தலையைச் சாய்த்து, இடது பக்கத்து புருவத்தை உயர்த்தினான். ம்ஹும் என்று சைகை செய்தேன். எழுந்திரு என அழுத்தமாக சைகை செய்தான். சில நொடிகளில் சரியெனத் தீர்மானித்து எழுந்தேன். அதற்காகவே காத்திருந்தது போல மற்றவர்கள் கைத்தட்டும் ஓசை காதைத் தாக்கியது.

பிறிதொரு நாள் கல்லூரி விடுதியில் சில மாணவர்கள் ராகிங்கில் ஈடுபட்டதாகக் கூறி விடுதி அலுவலகத்தில் விசாரணை நடந்தது. மேற்படி சம்பவம் இரண்டு குழுவினருக்கு இடையே நள்ளிரவுக்கு சற்று முந்தி நிகழ்ந்தது. வழக்கமாக பிற மாணவர்கள் விழித்தபடியே சுற்றித் திரிந்தாலும், நானெல்லாம் பத்து மணிக்கெல்லாம் தலையணையில் சாய்கிற ஆள். மணி இரவு பதினொன்றைக் கடந்த நிலையில் திடீர்க் கூச்சல். ஆட்கள் நடமாட்டம் அதிகரித்தது. என் அறைக் கதவை டமார்! டமார்! என்று தட்டினர். கதவைத் திறந்தேன்.

மூன்று-நான்கு பேர் எனக்கு முன்னால் நின்றார்கள். அவர்களில் பிரசாத்தும் ஒருவன். அரைகுறையாக முழித்த என்னை அறைக் கதவை பூட்ட பணித்துவிட்டு அவனே அழைத்துச் சென்றான்.

நடந்து கொண்டிருந்ததைச் சொன்னார்கள். போர் நிகழ்ந்த களத்திற்குள் செல்வது போன்ற கம்பீரத்தில் நான் நடக்கத் தொடங்கினேன். சிலருக்கு நெற்றி, தொண்டை, முழங்கை, முழங்கால் என ஆங்காங்கே காயங்கள் இருந்தன. இரத்தம் உறைந்த நிலையில் அவர்களை சிலர் சுற்றி நின்றிருந்தார்கள். காயமடைந்தவர்கள் ஜூனியர்கள், அடித்தவர்கள் சீனியர் என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் சக மாணவன் ஒருத்தன்.

“அவங்க ஜூனியர்னா அப்ப நாம யாருடா?” என்றபடி நான் அவனிடம் கேட்க.. சிலருக்கு சிரிப்பு வந்தது. ஆனாலும் அடக்கிக் கொண்டனர். அவன் முறைத்தபடி “நமக்கு அவங்க சீனியர். அடிச்சவங்களுக்கு அவங்க ஜூனியர்” என்றான். ஒருவாறாகப் புரிந்தது.

சுற்றி நின்ற அனைவரின் பார்வைக்கும் புலப்படுமாறு உயரத்தில் நின்ற ஒரு சீனியர் மத்தியஸ்தம் செய்வதுபோல் பேசிக் கூட்டத்தைக் கலைத்தார்.

”எதுவா இருந்தாலும் நாளைக்கு காலைல பாக்கலாம்! இப்ப எல்லோரும் ரூமுக்கு போங்க!“

பலத்த சலசலப்புக்கிடையே அனைவரும் கலைந்தோம்.

”வந்த கொஞ்ச நேரத்துல கலைக்குறதுக்கு எதுக்கு வரச் சொல்லணும்?”

”எல்லாம் ஒரு சப்போர்ட்டுக்குதான்!”

“இப்ப போய் நிம்மதியா தூங்கலாம்ல!”

இப்படியாக உரையாடிக்கொண்டே அவரவர் அறைகளுக்குத் திரும்பினோம். மறுநாள் காலைப் பொழுது முந்திய நாள் இரவு நிகழ்ந்தவற்றை எல்லோருக்கும் மறக்கடித்திருக்கும் என நம்பினேன். அப்படியிருக்காது என்று எண்ணினாலும் அப்படி நிகழ்ந்தால் நல்லதென்றே மனம் சொல்லிற்று. உண்மையில் அப்படியெல்லாம் நடக்கவில்லை. வன்மம் யாரை விட்டது?

மதிய உணவு இடைவேளையில் விடுதிக்கு வரும் வழியில் இரண்டு மூன்று கார்கள் பறந்து வந்தன. கல்லூரி நிர்வாகத்தினரும், விடுதிக் கண்காணிப்பாளரும் தான். கூடவே போலீஸும் விரைவில் வரும் என பேசிக் கொண்டார்கள்.

சற்று நேரத்தில் எனக்கு அழைப்பு வந்தது.

“தம்பி எங்க இருக்கீங்க?”

“சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கேண்ணே!”

“வெளிய வெயிட் பண்றோம். வேமா சாப்பிட்டுட்டு வா!”

விடுதி மாணவப் பொறுப்பாளர்களில் (சீனியர்) ஒருவர்தான் என்னை அழைத்திருந்தார். சென்றேன். ஐந்து பொறுப்பாளர்களில் நானும் ஒருவனுமாய் விடுதி கண்காணிப்பு அலுவலகத்தில் நுழைந்தோம். அங்கு ஏற்கனவே விடுதி மேற்பார்வையாளரும் இருந்தார்.

நாங்கள் உள்ளே சென்ற சில நிமிடங்கள் கழித்து விடுதி கண்காணிப்பாளர் வந்தார். உடன் இன்னும் சில பேராசிரியர்களும். விசாரணை நடந்தது. சீனியர்களும், அவர்களின் ஜூனியர்களும் தத்தமது வாத-பிரதி வாதங்களைக் கூறிக் கொண்டிருந்தனர். சக மாணவ பொறுப்பாளர்களும் சற்று பதற்றமாக இருந்தனர். அங்கு இருந்தவர்களில் என் நிலை மட்டும் தனியே இருந்தது. வகுப்புக்கு செல்லவில்லையே? என்ன செய்வது? எப்போது விடுவார்கள்? ஓடி (On Duty) கிடைக்குமா? என்றெல்லாம் பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இதற்கெல்லாம் காரணமானவன் நானா? இல்லை பிரசாத்தா? என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒருமணிநேரத்தைக் கடந்து விவாதம் போய், கடைசியாக இனி இவ்வாறு நடந்துகொள்ள மாட்டோம். மீறினால்…. என்கிற மாதிரி ஒரு கடிதத்தில் கையொப்பம் இட்டனர். பின்னர் அடையாள அட்டைகளில் கையொப்பம் இட்டுக்கொண்டிருந்தார். அருகிலிருந்த விடுதி மேற்பார்வையாளர் என்னிடம் சில அட்டைகளைக் காட்டினார். ஏறத்தாழ ஒரே மாதிரியான உருவ அமைப்பு கொண்ட இரு பெண்களின் அடையாள அட்டைகளைக் காட்டினார். இரட்டையர்கள் என்றாலே ஏதோ ஒரு அமானுஷ்யம் போன்ற எதிர்பார்ப்பு எல்லோருக்குள்ளும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அவர்களின் துறையைப் பார்த்தேன். எனக்குள் சிரித்து வைத்தேன். நான் மேற்பார்வையாளரோடு உரையாடியதைக் கவனித்த கண்காணிப்பாளர் என்னைப் பற்றி விசாரித்தார். அரியணையில் அமர்ந்த மன்னன் போல உள்ளம் பெருமிதம் கொண்டது. இன்னொரு சமயம் வா! புதுப்பையன் தானே! என்றும் சொல்லிச் சென்றார். இப்போது மனம் மீண்டும் தடுமாற்றம் கண்டது. இதற்கெல்லாம் காரணமானவன் நானா? இல்லை பிரசாத்தா?

அன்று மாலை விடுதி அறையில் பிரசாத்தை சந்தித்தேன். உன் பேச்சைக் கேட்டுத்தான் இப்பொறுப்பை ஒப்புகொண்டேன். இது சிக்கலில் முடியுமா? இல்லை நல்ல பேரை வாங்கித்தருமா? என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. இன்னும் என்னன்னமோ கேட்டேன்.

பொறுமையாக பதில்கள் தந்தான். நாட்கள் பசுமையாகவே நகர்ந்தன. கல்லூரி நூலகத்தை முதன்முதலாகச் சென்று பார்த்தேன். எண்பதாயிரம் புத்தகங்கள் கொண்ட பெரும் நூலகத்துக்குள் ஒரு எறும்பினைப் போல மெல்ல நுழைந்தேன். ஸ்டேக் அறைக்குள் போனேன். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரைக்கும் புத்தக அலமாரிகளும், படிக்க உகந்த மேசைகளும், ஆங்காங்கே அமர்ந்த நிலையில், தலை குனிந்த நிலையில் சிலரைப் பார்க்க முடிந்தது. பல்துறை நூல்களும் நிரம்பிய அந்நூலகத்துள் மெதுவாக சத்தம் செய்யாமல் நடக்க வேண்டுமே என்கிற பதைபதைப்புடன் நான் செல்ல ஆரம்பித்தேன்.
ஒவ்வொரு துறையையும் கடந்து தமிழ் புத்தகங்களைக் கண்டு அதற்குள் நுழைந்தேன். ஆச்சர்யத்தோடு சில நூல்களைக் கண்டுகொண்டிருக்கையில் பிரசாத்தைப் பார்த்தேன். அவன் ஏதோ ஒரு குண்டு புத்தகத்தைக் கையில் கொண்டு வந்தான். அவன் புன்னகையோடு என்னைப் பார்த்தான்.

புத்தகம் படிக்கிற பழக்கம் இருக்கா? என ஆங்கிலத்தில் கேட்டான். ஆம் என்றேன். என் கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் “கன்னடப் பெண் எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைத் தொகுப்பு” என்றொரு புத்தகம் இருந்தது. நூலகத்தை விட்டு வெளியில் வந்தவுடன் அவனிடம் கேட்டேன்.

“எனக்கு கன்னடம் கத்துக் குடேன்!”

அவன் ஒருமாதிரி என்னைப் பார்த்தான். நான் விடுவதாயில்லை.

”சில வார்த்தைகளாவது சொல்லேன்! வணக்கம், சாப்பிட்டீங்களா? நன்றி இப்படி ஏதாவது? “

கொஞ்ச தூரம் நடந்தான். இன்னும் பத்து நிமிட நடை இருந்தது. அவனுக்கு ஏற்கனவே சில தமிழ் வார்த்தைகளை நான் சொல்லித் தந்திருந்தேன். அவனும் மற்றவர்களிடம் சில வார்த்தைகளைக் கற்றிருப்பதையும் அறிந்தேன். இப்போது என் முறை.

”வணக்கம் –னா?” என்று ஆரம்பித்தேன்.

“”நமஸ்கார”

“ஓ! எப்படி இருக்க? ஹவ் ஆர் யூ –னா?”

“ஹேகிதியா?” ஆர் யூ ஃபைன்? –னா ”சென்னாகிதியா?”

வார்த்தைகளை ஒருமுறை சொல்லிப் பார்த்தேன்.

”வாட் ஆர் யூ டூயிங்? –னா ஏன் மாட்தாயித்யா?” மரியாதையா சொல்வதற்கு தனி என்றான்.

”அங்கே, இங்கே, எங்கே –னு சொல்ல அல்லி, இல்லி, எல்லி” ஈஸியா இருக்குல்ல! என்று சிரித்தான்.

வீட்டுக்கு மனே-னு சொல்லணும் என்றான். தமிழில் மனை-னு ஒரு பொருள் இருக்கு என்றேன்.

பேக்கு-னா வேணும். பேடா-னா வேணாம்-னு அர்த்தம் என்றவனைப் பார்த்து பேக்கு-னா எங்கூர்ல வேற அர்த்தமும் இருக்கு என்று சிரிக்கையில் எனக்கும் தெரியும் என்று அவனும் சிரித்தான். அன்றைய கன்னட வகுப்பு பெரும் சிரிப்போடு முடிந்தது.

அடுத்த சில நாட்களில் அறையிலிருந்த தோழரிடம், நியூஸ் பேப்பர் படிக்கப் போகலாமா? என்றேன். விடுதிக்கு நாள்தோறும் ஐந்து நாளிதழ்கள் வருவதை அறிந்ததன் பொருட்டு அவரிடம் கேட்டேன்.

“பேப்பரா? அதை எதுக்கு படிக்கணும்?….” என்கிற ரீதியில் பதில் தந்தவனை, எதிர்கொள்ளாமல் அறையை விட்டு வெளியேறினேன்.

எதிரே அருண் பிரசாத் வந்தான். அவனிடம் கேட்டேன். “கம் லெட்ஸ் கோ” என்றான். அவனோடு மலர்ச்சியுடன் சென்றேன்.

“இங்லீஷ் பேப்பர் படிக்குற பழக்கம் இருக்கா? ”

“பாத்திருக்கேன். ஆனா படிச்சது ரொம்ப இல்ல!”

குழப்பரேகைகள் முகத்தில் தோன்ற என்னைப் பார்த்தான். “புரியல!”

“ஒண்ணு ரெண்டு தடவ படிச்சிருக்கேண்டா!”

இன்னும் குழப்பம் நீங்காமல் பார்த்தான்.

“இனிமே படிக்கிறேன் போதுமாடா!”

ஒருவிதத்தில் அமைதியானான். கடைசி பக்கத்திற்கு முந்திய பக்கத்தை எடுத்தேன். ஒழுங்கா முதல் பக்கத்தில் இருந்து படி என்று கட்டளையாகவே வந்தது. அவன் சொன்னால் மீறவா முடியும் என்று ஏதோ ஒரு குரல் தூண்டியது. அவன் சொல்படி கேட்டேன்.

எப்போது அவன் என்னிடம் பேச வந்தாலும், மலர்ச்சியான முகத்தோடே வருவான். என்னையும் மலர வைத்தான். ஏதோ ஒரு தகவலை தினமும் பரிமாறிச் சென்றுகொண்டே இருந்தோம்.

எனக்குத் தெரியாதவையெல்லாம் அவனுக்கும், அவனுக்குத் தெரியாதவை எல்லாம் நானும் அறிந்திருந்தோம். எங்கள் நட்பு ஆழமாக வேர்விட அதுவே போதுமானதாயிருந்தது.

ஒருநாள் என் வீட்டு அழைப்பு எண்களைப் பெற்றுக் கொண்டு, அவன் வீட்டு எண்களைத் தந்து சென்றான். வீட்டு முகவரிகளையும் அவ்வாறே பரிமாறிக்கொண்டோம். ஏன் என்ற கேள்வி இப்போது எழவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொன்றாக விளங்க ஆரம்பித்தது.

இன்னொரு நாள் எதேச்சையான உரையாடலின் போது பயணங்கள் குறித்து சொன்னான். ”சுற்றுலாவாக எங்கெல்லாம் சென்றிருக்கிறாய்?” என்ன கேட்கிறான் என்பது புரிந்தும் அதற்கு பதில் சொல்லாமல் நடந்தேன். என் நிலை புரிந்தவன் போல் அவன் பேச ஆரம்பித்தான். நான் கேட்க ஆரம்பித்தேன்.

ரெண்டு வருஷம் முன்னாடி சித்ரகூட் அருவிக்கு போனதைப் பற்றி சொன்னான். அருவி அவ்வளவு அழகாக இருக்குமாம். இப்போதுதான் அப்படி ஒரு அருவியையே கேள்விப்படுகிறேன் என்றேன். மத்தியப் பிரதேசத்தில் ரஜத் என்றொரு அருவி அதுவும் அருமையான அனுபவம் என்றான். எப்படியெல்லாம் பயணப்பட்டோம் என்பதை அவன் சொல்ல சொல்ல என் கண்களுக்குள் காட்சிகள் உருவாகிக் கொண்டே சென்றன. கர்நாடகாவைப் பற்றி சொல்லும்போது இன்னும் உற்சாகமானான்.

கோகர்ண கடற்கரை, அப்புறம் தண்டேலினு ஒரு இடம். ஒரு நாள் பார்த்து சொல்லு! கூட்டிட்டு போறேன். எதேச்சையாக அவன் சொல்லிவிட்டான். எனக்கு ஜிவ்வென்று கால்கள் தரையினின்று எழும்பியது போலத் தோன்றியது. முகத்தில் குளிர்ந்த காற்று தழுவியது போல உணர்ந்தேன். சட்டென்று இயல்பு நிலைக்கு மாறினேன்.

பெங்களூர் எப்படியிருக்கும் என்று என்னுடைய கற்பனையில் மட்டுமே யோசித்திருக்கிறேன். அவ்வப்போது ஏதாவது புத்தகங்கள், செய்திகளில் படிக்கவும், பார்க்கவும் செய்த இடம். லால் பாஹ், கப்பன் பார்க், விதான்….ஓஓ….!

ஓ! பிரசாத்!! நீ பெங்களூர் இல்லியே! ம்ம்ம்ம்ம்ம்… சி… சிக்மகளூர்தானே! ஆங்! அதேதானே!!

ஆமா… சிக்மகளூர் பத்தி உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா?

ம்ம்ம்… இந்தியாவுல முதன்முதலா காப்பி பயிரிட்ட இடம்…

ஹா! எப்படி தெரியும்…?

நீ உங்க ஊர் பேரைச் சொன்ன கொஞ்ச நாள்ல கண்டுபிடிச்சுட்டேன்…

ஓகோ! உங்க ஊரைப் பத்தி நான் சொல்லட்டுமா?

கையெடுத்துக் கும்பிட்டுவிட்டேன். எங்கள் ஊரைப் பற்றி அவனும் சொல்லிய பின்பு.

ஒருநாள் அறைக்கு வந்த பிரசாத்திடம் ஒரு படத்தைக் காண்பித்து இவர் யார் தெரியுமா? என்றேன். கிட்டத்தட்ட இரண்டு நிமிடங்கள் எடுத்துக்கொண்டும் அவனால் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை.

இந்த படத்துல இருக்குறது இளையராஜாடா!

ஓ! நான் அவர் முடி இல்லாம இருக்குற படம்தான் பாத்திருக்கிறேன்.

அது மொட்ட!

நல்லவேளையாக இளையராஜா என்றால் யாரென்று அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அதுவே எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. நம்ம ஊர்க்காரர்கள் பலர் ராஜா என்றாலே யாரென்று என்னிடம் கேட்டு என்னை ஏற்கனவே அதிர்ச்சியில் வைத்திருந்தனர்.

சில கன்னடப் பாடல்கள் குறித்து கேட்டேன். கொடுப்பதாய் சொன்னான். ஆப்தமித்ரா படம் இருக்கிறதா? என்றேன். பாத்திருக்கிறியா? என்றான். பார்க்கத்தான் என்று பதில் சொன்னேன். விரைவில் தருவதாய் சொல்லிச் சென்றான்.

முதல் பருவம் முடிந்து குளிர்கால விடுமுறை முடிந்து, மீண்டும் வரும்போது நிறைய ஆச்சர்யங்களைத் தந்தான். கையோடு ஒரு கேமரா! மழைத்துளிகளின் வசீகரத்தை படம்பிடித்து ரசித்துக்கொண்டோம். டேவிட் காப்பர்ஃபீல்டு என்றொரு புத்தகம் படிக்கச் சொல்லிக் கொடுத்தான். நானும் என் பங்குக்கு ஒரு தமிழ் புத்தகத்தைக் கொடுத்தேன். சிரித்துக்கொண்டான்.

குளிர்பருவம் கடந்து வெயில் எட்டிப்பார்க்கத் தொடங்கியதில் இருந்து எங்களுக்கு நெருக்கடியான காலகட்டம் தொடங்கியது. தேர்வுக்கான ஆயத்தங்கள் நடந்த அதே சமயம் மீண்டும் விடுதியில் பிரச்சினைகள் எட்டிப்பார்க்கத் தொடங்கின.

விடுதியில் ஸ்ட்ரைக் செய்வதாக முடிவு. என்ன பிரச்சினை என்று விசாரிக்கக் கூட பலரும் தயாரில்லை. காரணம் இல்லாமல் கூட ஸ்ட்ரைக் செய்யத் தயாராயிருந்தவர்களுக்கு மத்தியில் நானோ, பிரசாத்தோ எம்மாத்திரம்? கோடை மழை பொழிந்த ஒரு நாளில் விடுதி அலுவலகத்தை நெருங்கிய பெருங்கூட்டத்தின் முன்னால் நின்றிருந்த சீனியர் ஒருவர் சொன்னார்.

அங்க போனவுடனே நாலு பேர பேசவிட்டுட்டு மத்தவங்கல்லாம் அமைதியா இருக்கக்கூடாது. உடனுக்குடனே பிரச்சினைகள ஒவ்வொருத்தரா சொல்லிக்கிட்டே இருக்கணும். புரிஞ்சுதா?

நீங்க சீனியர் பேசலாம். நாங்க என்ன சொல்றது? என்றபடி ஒருவன் கேட்டான்.

நாங்க மட்டும் பேசினா பிரச்சினை எங்களுக்குதான். மொத்தமா பேசினா பிரச்சினை வராது. இல்லாட்டி பாயிண்ட் பண்ணிடுவாங்க. நாங்க மாட்டிக்கிட்டா நீயா டிகிரி வாங்கித் தருவ? சொல்லு.. சொல்லு…

அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிட்டார். அதில் கொஞ்சம் எங்கள் மேலும் படர்ந்துவிட்டது. அவரைத் தொடர்ந்து பெரும் கூட்டம் மீண்டும் நடையைத் தொடர்ந்தது. நாங்கள் சிலர் முன்னாலும் இல்லாமல், பின்னாலும் இல்லாமல் ’நடுநிலை’யில் சென்றோம்.

ஆனால் விதி வேறு வழியில் சென்றது. அலுவலகத்தின் உள்ளே ஐந்தாறு பேர் மட்டுமே அனுமதி என்று உத்தரவு வந்தது, பெரும் ஏமாற்றத்தின் ஊடே ஐந்தாறு பேர் மட்டும் உள்ளே சென்றனர். நான் செல்லவில்லை. யாருக்கும் அந்நேரத்தில் நினைவில்லையோ என்னவோ எனக்கு ஒருபுறம் திருப்திதான்!

ஒருவழியாக பிரச்சினைகள் விரைவில் தீர்க்கப்படும் என்கிற அறிவிப்பை மட்டுமே வெற்றியாக அவர்களால் சொல்லமுடிந்தது. மற்றவர்களுக்கோ ஒருநாள் கல்லூரிக்குச் செல்லாமல் இருந்ததே வெற்றியாக இருந்தது.
பருவத்தேர்வுகள் இனிதே முடிந்த ஒன்றிரண்டு நாட்கள் கழித்து நானும் அருண் பிரசாத்தும் பேருந்து நிலையத்தில் ஒன்றாக நின்றிருந்தோம். பேருந்து வந்ததும் ஏறிக் கொண்டோம். வண்டி புறப்பட்டுவிட்டது.

பெங்களூர் செல்லும் அந்தப் பேருந்தில் நகரம் பின்னோக்கி நகரும் காட்சியை ரசித்தபடியும், சில்லென்ற தென்றலின் தீண்டலில் லயித்தபடியும் பேருந்தின் கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு உரையாடலைத் தொடங்கினோம்.பின்னணியில் ஏதோ ஒரு பாடலை எஸ்.பி.பி பாடிக்கொண்டிருந்தார். தாளம் அந்தப் பயணத்துக்கு ரம்மியம் தந்தது. அவன் தான் கேட்டான்.

”அப்புறம் அடுத்த ப்ளான் என்ன?”

பெரும் சிரிப்பு அந்த பயணத்திலும், அடுத்தடுத்த நாட்களிலும் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது.


பாங்கன் என்ற சொல்லிற்கு நண்பன், தோழன் என்று பொருள்.
காகலி என்ற சொல்லிற்கு தேன் போன்ற வார்த்தை என்பது பொருள்.

ஆதாரம்: நா. கதிரைவேற் பிள்ளை தொகுத்த தமிழ்ப் பேரகராதி

தமிழ்

Advertisements

மறுமொழியிட

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s