சில நேரங்களில் சிலர்!

எதிர்பாராத விதமாக, முன் திட்டமிடாத சில நிகழ்வுகளின் மூலமாக சிலரைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. அதைக் குறித்துக் கொள்ளவே இப்பதிவு. கூடவே இன்னும் இன்னும் கொஞ்சம்….

முதலில் வருபவருக்கு முன்னுரிமை என்கிற முறைக்குட்பட்ட ஒரு வரிசையில் சில நிமிடங்கள் (ஏறத்தாழ 30-லிருந்து 45 நிமிடங்களுக்குள்..!) நிற்க வேண்டியதாயிற்று. நின்று கொண்டிருக்கையில் தோழர் ஒருவர் அழைத்தார். குரல் தாழ்த்தியே பேசினேன். மகிழ்ச்சியான செய்திதான் சொன்னார். எனக்குப் பின் இரண்டு-மூன்று பேர் நின்று கொண்டிருந்தனர். ஒருவர் பக்கவாட்டில் வெகு நேரமாக நின்று கொண்டிருந்தார்.

மேற்படி பக்கவாட்டில் நின்றவர் எதிர் வரிசையில் நின்றிருந்த ஒரு பெண்ணோடு வெகு சுவாரசியமாக உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். சுவாரசியம் என்றால் அவர்களுக்குத்தானே? நமக்கில்லையே! பல நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவர் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினார். எனக்குப் பின் வந்து நின்றார். அவ்வளவு நேரம் மற்றவர்களும் அமைதியாக இருக்க வேண்டிய ஒரு மோசமான சூழல்.

எனக்குப் பின் நின்றிருந்தவர்கள் கல்லூரி மாணவர்கள். ஒரே கல்லூரியினராகக் கூட இருந்திருக்கலாம். ஆனால் நண்பர்கள் என்பது மட்டும் நிச்சயம். கிராமப்புறத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பதை அவர்களின் உரையாடல் வழக்கு தெளிவாக உணர்த்தியது. அது கிடக்கட்டும்… முதல் தலைமுறை பட்டதாரிகளாகக் கூட அவர்கள் இருக்கலாம். அவர்களில் ஒருவர் ஃபேஸ்புக்கை விட்டு வெளியே வரவில்லை.
நான் கவனித்த சில நொடிகளிலும் கூட அவரின் கை அலைபேசி மேலேயேதான் இருந்தது. அவ்வப்போது அவன் லைக் பண்ணிட்டாண்டா! என்ற சற்றே உரத்த குரலில் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். போதாக்குறைக்கு வெகு நேரம் நின்றிருந்ததன் பொருட்டு அதற்கு காரணமானவர்களை சபித்துக் கொண்டிருந்தார்.

இன்னும் சிலர்…

ஒருவர் கணிப்பொறியில் தட்டச்சு செய்கையில் சற்றே வேகமான நடையைக் கையாண்டார். அதற்கும் பின்னிருந்தவர் வியந்தார். ”இவன் எப்படி இவ்ளோ வேகமா டைப் பண்றான்?”
எனக்கு “அவர் படித்த கல்லூரி என்னத்தைக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கும் ?” என்று தோன்றியது.
அதேபோல் முன்னால் இருந்த ஒருவர் குறிப்பிட்ட பகுதியின் பின்கோடு தெரியவில்லை என்கிறார். பிறகு தகவல் தொழில்நுட்பப் புரட்சியினால் அக்குறை களையப்பட்டது.
இப்போதுள்ள மின் -படிவங்களில் mandatory வகையில் கட்டாயம் நிரப்ப வேண்டிய இடங்கள் சிவப்பு நிற உடுக் (நட்சத்திரக் ) குறி இடப்பட்டிருக்கும். நாம் நிரப்பவில்லையெனில் அது அனுப்பப்படாது. இது தெரியாத சிலரை அங்கேயே காண நேர்ந்தது.
நண்பர் ஒருவர் அது மாதிரியான படிவம் ஒன்றை வடிவமைத்தார். Mandatory வச்சா நல்லாருக்குமே? என்றேன். வெளிப்பார்வைக்கு அவ்வாறு தெரியும்படி குறிப்பிட்ட பெட்டிகளின் பக்கத்தில் ஒரு உடுக்குறி வைத்தார். அது அப்படியொன்றும் மோசமான பலனைத் தரவில்லை என்பதால் நிம்மதி!

முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அப்பேருந்து நிலையத்தில் முப்பது நிமிடங்கள் காத்திருக்க நேர்ந்தது. ஒரு காலணி விற்பவர்/தைப்பவரின் அருகே அமர்ந்திருந்தேன். சற்று நேரத்தில் ஒருவர் குடும்பத்தோடு வந்தார். காலில் செருப்பில்லை.

குறிப்பிட்ட செருப்பு ஒன்றை எடுத்தார். விலையைக் கேட்டார். நூறு ரூபாயென்றார் இவர். அவர் மறுத்துவிட்டு எழுபது ரூபாய்க்குக் கேட்டார். இவர் மறுத்தார்.பேசிப்பார்த்தார். பிறகு அவர் உடனே வேண்டாமென்று வெற்றுக் காலோடு கிளம்பினார்.

மீண்டும் கடைக்காரர் (!) எழுந்து சென்று அவரிடம் பேசி வரவழைத்தார். நூறு ரூபாய் நோட்டை அவர் நீட்டினார். இவர் இருபது ரூபாயைத் திருப்பித் தந்தார். அவர் மறுக்கவே, இன்னும் ஐந்து ரூபாயைத் தந்தார். அவர் கிளம்பிவிட்டார்.

இதுவே இவருக்கு இலாபம்தானா? இல்லை நட்டமா? என்று என் மனம் சிந்தித்தது. சற்று நேரம் கழித்து இன்னொருவர் வந்தார். சற்றே முதியவர். நோயாளிக்கான முஸ்தீபுகளோடு வந்தார். கரகரப்பானக் குரல், கம்பளி ஆடை, மேலே சால்வை வேறு.

ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுவனத்தின் செருப்பைக் கேட்டார். நூற்று அறுபது ரூபாய் என்றார். அவரும் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. நூற்று இருபது ரூபாய்க்கு கேட்டு பின் இருவரும் விவாதித்தனர். அவரும் கிளம்புகையில் இவரே சென்று பேசி வரவழைத்தார்.

கடைசியாக நூற்றிருபது ரூபாய்க்கு வெற்றிகரமாக விற்பனை ஆனது அந்த காலணி….அதில் ஏதோ மர்மம் இருப்பதாக இப்போதும் எனக்கு தோன்றுகிறது.

என் சிந்தனை இப்படி போனது.

தென்னங்கன்றை நட்டுவைத்து, நீரூற்றி வளர்த்து, இளநீர்க் காய்களை விற்கும் ஒருவரிடம் நாம் பேரம் பேசி விலையை வெற்றிகரமாகக் குறைக்கிறோம். ஏதோ ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனம் தயாரிக்கும் குளிர்பானத்திற்கு மறுப்பேதும் இன்றி வாங்கிப் பருகுகிறோம். அங்கெல்லாம் பேரம் பேச முடியாது என்பது வேறு கதை.

இதேதான் காலணிக்கும். காலணி தைப்பவரிடம் நாம் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் பேரம் பேசிக் குறைக்கலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுவனம் செருப்புக்கு,பெட்டிக்கு, அதை வைத்துத் தரும் உறைக்கு என வகைவகையாக பணம் வாங்குவார்கள். இதில் 199.50, 299, 399 என்கிற அளவில்தான் விலையே இருக்கும். கைக்கு ஒரு மிட்டாய் கொடுத்து அனுப்புவது தனிக்கதை!

அக்கடைக்காரர் வியாபாரம் நிகழ்ந்த மகிழ்ச்சியிலோ என்னவோ புகைக்கத் துவங்கினார். எனக்கும் அழைப்பு வரவே அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன்.

கடைசியாக:
இசைப்பா தளம் 50,000 பார்வைகளைக் கடந்துவிட்டது என்பது மிகுந்த மகிழ்ச்சிக்குரிய ஒன்று. பங்களித்தவர்களுக்கும், பார்வையாளர்களுக்கும் நன்றி…

Advertisements

மறுமொழியிட

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s