ஆசிரியர் ஒரு வாழ்க்கை!

எப்போதோ, எழுதித் திளைத்திருக்க வேண்டிய ஒரு பதிவு. இருந்தாலும் , இப்போதும் ஒன்றும் காலம் போய்விடவில்லை என்ற நம்பிக்கையுடன் இப்பதிவை எழுதத் துவங்குகிறேன். ஆசிரியர் தினத்திற்கான பதிவுகளில் ஒன்றாக இதை என்னால் சேர்க்க முடியாது. அதைத் தாண்டிய ஒரு நினைவிற்கான, ஒரு நன்றிக்கான பதிவு.

குறிப்பு:
பதிவின் நீளத்தை ஒரு நொடி முழுதும் கண்டுவிட்டு மேலும் படிக்கலாமா? என்பதைத் தீர்மானித்துக் கொள்ளவும். முழுக்கவே எனது நினைவுகளின் பதிவு. உங்கள் அறிவினை உயர்த்தும் நோக்கம் அறவே கிடையாது.

பல்வேறு ஆசிரியர்களின் தனிப்பட்ட தனித்தனியான முயற்சியினால் மெருகேறியவன் என்கிற முறையில் நிறைய பேரின் முகங்கள் மனதினுள் வந்துபோகின்றன. இதை ஓரளவில் தவிர்ப்பதற்காக ஆசிரியர் என்றால் அவர் பள்ளி ஆசிரியர் என்ற கருத்தை எடுத்துக் கொள்கிறேன். (கல்லூரியில் பேராசிரியர், விரிவுரையாளர், etc (ஹேஹே!!   🙂 )  (# நியாயமாகப் பார்த்தால் முன்னாள் குடியரசுத்தலைவர் முனைவர்.இராதாகிருஷ்ணனே கல்லூரி பேராசிரியர்தான்!! 🙂 🙂 )

பள்ளியில் மட்டும் என்ன வாழ்ந்தது? அங்கேயும் எக்கச்சக்கமான நினைவுகள் சூழத்தான் செய்கின்றன. எழுதினால் ஒரே ஒருவர் குறித்து எழுதியாக வேண்டும் என்று யோசித்ததில் ஒரே ஒரு பெயர்தான் வந்து நின்றது.

கடந்த ஜூன் மாதம் நானும்  என் தோழர்களும் அதிகாலையில் ஒரு நடை போனோம். அதில் சுவாரசியமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் நண்பர் ஒருவர் சொன்னார்.

” நம்மால எட்டாவது படிச்சத மறக்க முடியாதுல!”

நான் மட்டுமல்ல, என்னுடன் எட்டாம் வகுப்பு படித்த எந்தவொரு நண்பனாலும் அதை மறக்க முடியாது. பெருமைக்கு சொல்லவில்லை. நான் வாழ்ந்த, உணர்ந்த வாழ்க்கை அது. அந்த ஒருவருடம் எங்கள் ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையிலும் ஏதேனும் ஒரு திருப்பத்தைக் கொடுத்திருக்கும்.

பள்ளியில் எப்போது பார்க்கையிலும், முழுக்கை சட்டையும், இன்-செய்த நேர்த்தியான பேண்ட்ஸ்-சுமாய் பார்வைக்கு கம்பீரம் தருவதிலும் சரி. வகுப்பு தொடங்கும் 5 நிமிடங்கள் முன் வகுப்பின் வாயில் முன் அதே கம்பீரத்துடன் கையைப் பின்புறம் கட்டியபடி நிற்பதிலும் அவருக்கு நிகர் அவரேதான்.

சில நிகழ்வுகளை மட்டும் இந்நாளில் பதிய விருப்பம்.

எட்டாம் வகுப்பில் தனியாக ஒரு பெரிய நோட் போட சொல்லி English grammar நடத்தினார். இன்றும் அந்த நோட்டு சற்றே சேதமடைந்து பத்திரமாக என்னிடம் உள்ளது. பெரும்பாலான தோழர்களிடத்தும் அந்த நோட்டு உள்ளது. அத்தனை சுவாரசியமாக ஆங்கில இலக்கணம் நடத்தியவர் அவர்.

என்னிடம் உள்ளதாக இன்று பிறர் நினைக்கும் திறமைகள் சிலவற்றை வெளிக் கொண்டுவந்ததில் அவருக்கும் பெரும்பங்கு உண்டு.  வகுப்பில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வண்ணப்படத்தைக் கொடுத்து, அதனின்று குறைந்தபட்சம் 5 வாக்கியங்கள் எழுதச் சொன்னார்.

இன்றைய காலத்தில் நகைப்பிற்கிடமாகும் இந்த செயல், அன்றைக்கு எத்தனை பேருக்கு புதிய வார்த்தைகளை அறிமுகப்படுத்தியதென்பது எனக்குத் தெரியாது. பள்ளியில் எந்த போட்டி நடந்தாலும், அதில் எங்கள் வகுப்பில் இருந்து பெரும்படையே செல்லும் அளவிற்கு ஆட்களைத் தயார் செய்த உன்னதமான ஆசிரியர்.

இன்றைக்கு பள்ளிகளில் செயல்படுத்தப்படும் செயல்வழி-கற்றல் முறையின் சில கருத்துருக்களை அப்போதே நாங்கள் நடைமுறையில் செய்தோம்.

எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே அம்மோனியம் நைட்ரேட்டை நுகர்ந்து நெடியேறி தவித்து உணர்ந்திருக்கிறேன்.  ஹைட்ரோ குளோரிக் (HCl)  அமிலம், சுண்ணாம்புச் சுவரையும் அரிக்கும், இரும்பு மேசையையும் உருக்கிவிடும் என்பதையெல்லாம் பார்த்தும் கேட்டும் தெரிந்திருக்கிறோம். உயிரியியலிலும் பல்வேறு வகை உயிரினங்கள் ஃபார்மால்டிஹைடில் (formaldehyde)  மிதந்திட்டதைக் கண்டு சிலிர்த்திருக்கிறோம். அப்போது எங்களைத் தவிர எந்த எட்டாம் வகுப்புக்காரர்களும் நினைத்தும் பார்க்க முடியாத ஒரு வாழ்வியலை வாழ்ந்தவர்கள் நாங்கள்.
 
பள்ளியில் பொங்கல், தீபாவளிக்கு விடுப்பு விடுவதும், முந்தியநாள் கலைநிகழ்ச்சி நடத்துவதும் எல்லோரும் அறிந்த ஒன்று. நாங்கள் அதிலும் வித்தியாசப்பட்டோம். ஒவ்வொரு பண்டிகை முடிந்த அடுத்த வாரத்தின் செவ்வாய் அன்று எங்கள் வகுப்பிற்குள்ளேயே கலைநிகழ்ச்சிகள் நடக்கும். அதில் பள்ளியில் நடைபெறுவது போன்றே, கடவுள் வாழ்த்து, மும்மதங்கள் சார்ந்த சிந்தனைப் பகிர்வுகள், வரவேற்புரை, கவிதை, பேச்சு, நன்றியுரை என தொடரும் விழா இறுதியாக எப்படி நிறைவுறும் தெரியுமா?
 
ஒவ்வொருவரும் எங்களுக்குள்ளேயே உணவுப்பொருட்களைப் (மிக்சர், முறுக்கு, ஜிலேபி, etc) பரிமாறிக் கொண்டு உண்டு, களித்து நிறைவு செய்வோம்.
 
நிறைய நிகழ்வுகள் சொல்லலாம். அத்தனை இருக்கிறது. அவர் பெருமை சொல்ல. இறுதியாக இன்னும் கொஞ்சம் (மட்டும்) சொல்லிவிடுகிறேன். ஒவ்வோர் ஆண்டும் எங்கள் பள்ளியில் அறிவியல் கண்காட்சி (Science Exhibition) நடக்கும் நான் ஏழாம் வகுப்பில் அதில் முதல் முறையாக பங்கேற்றேன். அதற்கான பங்கேற்பு சான்றிதழ் (Participation Certificate) கூட என்னால் வாங்க இயலாதபடி சூழ்நிலை வந்தது. அது ஒன்றும் தவறில்லை என்றாலும் வருத்தம் பெரிதும் இருந்தது. அடுத்த ஆண்டில் இவரது வகுப்பில் இருந்து நாங்கள் மொத்தமாய் ±40 பேர் (வகுப்பிலிருந்த மாணவர் எண்ணிக்கை மொத்தம் 61 பேர் என்று நினைக்கிறேன்!) அறிவியல் கண்காட்சிக்குப் போனோம். அதில் நானும் ஒருவன். இயற்பியலில் ஒத்த அதிர்வு என்றொரு கருத்துரு இருக்கும்.  ஆங்கிலத்தில் சரியான பதம் நினைவில் இல்லை. அதில் நான் மாதிரி செய்து எடுத்துக் கொண்டுபோனேன். எப்படியோ, கடினப்பட்டுதான் கண்காட்சிக்குத் தேர்வு ஆனேன். பிற்பாடு தொடர்ந்து இருநாட்கள் ”கத்தோ கத்து”  என்று கத்தி எல்லோருக்கும் அதன் செயல்முறையை விளக்கினேன். எப்படியோ, என்னையும் பரிசுக்கு உரியவனாக தேர்ந்தெடுத்து பரிசும் தந்தார்கள்.
இதெல்லாம் பெரிதில்லை. இதன் பிறகு வகுப்பிற்கு வந்த ஆசிரியரும் என்னைப் பாராட்டிவிட்டு மேலும் சொன்னார். தமிழகத்தின் பிரபல கல்லூரி ஒன்றின் இயற்பியல் பேராசியர் என்னைக் குறிப்பிட்டு பாராட்டினார் என்றும் சொன்னார். உண்மையிலேயே நெகிழ்ந்துவிட்டேன். அதற்கு முன்பே அந்த செயல்முறையின் வடிவத்தை எனக்கு சொல்லியிருந்தார். அதையும் இங்கே சொல்கிறேன்.
திருச்சிக்குப் போயிருக்கிறீர்களா?
அங்கே விமான நிலையம் அருகே கோளரங்கம் இருக்குமே! அங்கு போயிருக்கிறீர்களா?
இல்லையென்றாலும் இனி போய்ப்பாருங்கள். அங்கே சிறுவர் பூங்காவில் இரட்டை ஊஞ்சல் ஒன்று இருக்கும். அதன் தத்துவம் என்னவென்று இருவராகச் சென்று ஆடிப்பாருங்கள். அப்போது புரியும். (அங்கேயே விளக்கம் எழுதப்பட்டிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.)
 
நண்பர்கள் பலர் எனது குறையாகவும், சிலர் எனது நிறையாகவும் சொல்லும் ஒரு விடயம் இது. நான் சாதாரணமாக மற்றவர்களைக் காட்டிலும் வேகமாக நடப்பேன் (ஓடுவதாய்க் கூட குற்றச்சாட்டு உண்டு 🙂 ). அதெல்லாமுமே அவரை இமிடேட் செய்து, இமிடேட் செய்து இன்றும் உடல்விட்டுப் போகாத பழக்கம்தான். அவரின் முழுக்கை சட்டைக்கும் காரணம் சொல்லியிருக்கிறார்.
போதும். நிறைய எழுதிவிட்டேன். என் ஞாபகங்களை மீண்டும் நினைவூட்ட இவ்வளவே போதும்.
என் வாழ்க்கை எனக்கு ஆசிரியரா? என்றெல்லாம் எனக்கு தெரியவில்லை.  ஆனால் என் ஆசிரியர்(கள்) என் வாழ்க்கையை
 வளமாக்கினார்(கள்) என்பதில் எனக்கு மாற்றுக்கருத்து இல்லை. என் பெயரையும், என்னையும் அவரும் மனதில் வைத்திருப்பாரென்று நம்புகிறேன். அப்படி இல்லையென்றாலும், அவர் நினைவு கூட என்னை விட்டு அகலாது என்பதையும் அழுத்தமாக எழுதிவைத்துவிட விருப்பம். 
இறுதியாக, சில நாட்களுக்கு முன் தற்செயலாக வார்த்தைகளோடு விளையாடுகையில் பிடிபட்ட வாக்கியம் இது. வேறு யாரும் இதை இப்படியே சொல்லி இருக்கிறார்களா? என்று தெரியாது. இல்லையென்றால் நான் சொல்லியதாகவே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். 
அன்னைக்கும், பிதாவுக்கும் அடுத்து,
ஆசிரியரை மனதில் நிறுத்து.
##எவ்வளவோ எழுத நினைத்தும் இவ்வளவோடு நான் நிறுத்தியமைக்கு நீங்களும் ஒரு காரணம். உங்கள் உயிர் போன்ற நேரத்தை செலவழித்துப் படிக்கிறீர்கள். அதை நீளமான இதுபோன்ற பதிவால் கொல்ல விருப்பம் இல்லை. நான் என் நினைவுகளை, என் ஆசிரியர்களை, என்  பள்ளியை நினைத்துப் பார்த்ததைப் போல நீங்களும் சில நிமிடங்களாவது உங்கள் பள்ளியை, ஆசிரியரை நினைக்க இப்பதிவு உதவினால் அதுவே மகிழ்ச்சி.
 
இனிய ஆசிரியர் தின வாழ்த்துகள்.
எனது ஆசிரியர்களுக்கும், ஆசிரியரைக் காட்டிலும் அதிகம் கற்றுக்கொடுக்கிற மேன்மையாளர்களுக்கும் 🙂 🙂 
Advertisements

4 comments

மறுமொழியிட

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s