இழந்தது துடுப்புகளைத்தான். இலக்குகளை அல்ல.

பிறப்பு எப்போது தொடங்குகிறதோ, அப்போதே இறப்பும் தொடங்கிவிடுகிறது.

எங்கேயோ படித்ததாக மனதில் நிற்கிற வாசகம் இது. உறவிலும், உள்ளத்திலும் நெருக்கமானவர்களாகவும், விருப்பமானவர்களாகவும் இருந்த இருவர் சமீபத்தில் இறந்துவிட்டனர். என்றைக்காயிருந்தாலும் இதனைப் பார்க்கையிலும், படிக்கையிலும் என்  மனம் சற்று ஆறுதல் அடையட்டும் என்ற எண்ணத்தில் இங்கே பதிவிடுகிறேன். வேறெந்த நோக்கமும் இப்பதிவில் இல்லை. முழுக்கவே சொந்த விடயங்கள் அடங்கிய பதிவு.

கடந்த மே மாதத்தின் இரண்டாம் வாரத்தில் என் தாத்தா ஒருவர் இறந்து போனார். இப்போது ஜூலை இரண்டாம் வாரத்தில் ஒரு பெரியப்பா இறந்து போயிருக்கிறார். எழுதுகையிலே கொஞ்சம் கடினமாக இருக்கிறது. தொடர்ந்து இழப்பைச் சந்தித்து வருவதாய் ஒரு உணர்வு.

என் தாத்தா இறந்து போன தருணம் மிக நெருக்கடியான நிலையில் போன தருணம். அவரின் உயிரற்ற உடலைக் கண்ட நொடியில் என் மனதுக்குள் எவ்வித சலனங்களையும் நான் ஏற்றிக்கொள்ளக் கூடாது என முடிவெடுத்திருந்தேன். நான் அன்றைக்கு இருந்த நிலையும் ஒரு காரணம். மிகக் குறைவான பயணநேரத்திலேயே அங்கே சென்றாலும், அடுத்தடுத்த நாட்களின் வேலைப்பளு காரணமாய் என் மனம் சற்றே தவிப்பில் இருந்தது.

அன்றைக்கு ஏறக்குறைய 10 மணிநேரம் மட்டுமே என்னால் செலவிட முடிந்தது. அதன் பின் அவர் பயன்படுத்திய சைக்கிள் (ஆம். எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்தே அவர் சைக்கிள்தான் வைத்திருந்தார். ) என்வசம் வந்தது. சில வாரங்கள் கழிந்து வீட்டில் ஓய்வில் இருக்கையில், அந்த சைக்கிளில் சில கி.மீகள் பயணித்தேன்.

அப்பப்பா! என்னால் அன்றைக்கு ஏற்பட்ட உணர்ச்சிகள் என்றைக்கும் மறக்க முடியாதது. அத்தனை சீராக, வேகமாக, துளி இரைச்சலோ இல்லாமல் சென்று கொண்டிருந்தது. தாத்தாவிடம் இருந்து கற்கவேண்டிய சிறந்த அனுபவம் அது. தினமும் அவர் சைக்கிளை தானே துடைத்து எண்ணெயிட்டு சீர் செய்வார். அதன் ஃபோர்க் கம்பிகளில் தோன்றும் பளபளப்பு அந்த வண்டியின் வயது 10 + ஆண்டுகளா? என ஆச்சர்யப்படுத்தும்.

பொறுமை என்கிற விடயம் இன்றளவில் என்னை ஒரு நல்லவனாக இச்சமூகத்தில்  காட்டிக்கொள்ள பயன்படுகிறது. அதையும் அவரிடத்தே கற்றுக்கொண்டேன். அவரில்லாத இப்பொழுதுகள்தான் அவரின் நினைவுகளையும், அவரின் இல்லாமையையும் எனக்குள் உட்செலுத்துகின்றன.

இதோ என் பெரியப்பாவும் இறந்து போய்விட்டார். அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, மோசமாயிருப்பதாய் எனக்கு தகவல் வந்தது மதியம் 3 மணிவாக்கில். அவர் இல்லத்தை நான் சென்றடைந்தது நள்ளிரவு மூன்று மணிவாக்கில். இந்த 12 மணிநேரமும் எனக்கு அவ்வளவு பெரிய கவலையாயில்லை. ஒரே வருத்தம்தான். அவருக்கு இது இரண்டாம் முறையாக உடல் பாதிப்பிற்குள்ளாகிறது மே மாதம்தான் ஓரளவு தேறி வந்தார். அப்போதே இவருக்கான முடிவு தெரிந்துவிட்டதாக இப்போது சொன்னார்கள்.

கவலைகள் அதிகம் இல்லாமல்தான் நானிருந்தேன். என் உடன் என் அக்கா (அவரின் மகள்) அதீதமான வருத்தக் களையோடு வந்தார். எனக்கு அப்போதும் புரியவில்லை. அவர் வீட்டில் கால் வைக்க எத்தனிக்கையில்தான் மூளைக்குள் உறைத்தது. இப்போது அவர் இல்லை.

அடுத்த 3-4 நிமிடங்கள் முழுக்க அக்காவும், பெரியம்மாவுமாக வருத்தங்களையும், அழுகைகளையும், துக்கங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தனர். நான் நின்ற இடத்திலேயே அசையாதிருந்தேன். பக்கவாட்டில் அவர் முகம் பார்த்த என் கண்கள் என்னையும் மீறி நனையத் துவங்கியது. அப்போதுதான் உணர்ந்தேன். எத்தனையோ, இறப்புகளைக் கண்டிருக்கிறேன். ஒன்றில் கூட  என் அழுகைக்கு இடம் தந்ததே இல்லை.

என் பாட்டி கூட என்னிடம் கேட்டிருக்கிறார்.

நான் செத்துட்டா அழுவியா?

அப்போது நான் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். என்னால் அப்போதும் கூட தெளிவான விடை சொல்ல முடியாவிட்டாலும் ஆம் என்றே சொன்னேன். ஆனால் அழவே இல்லை. அவர் மனம் நிறையும்படி ஒரு செயலும் நானறிய  செய்ததில்லை. ஆனாலும் என் மேலான அவர் பாசம் கொஞ்சமும் குறையவில்லை. நிறைய சொல்லியிருக்கிறார்.

ஆனால் பெரியப்பாவின் மரணம் கொஞ்சநேரத்தில் பழைய நினைவுகளைத் தூண்டிவிட்டது. நெடும் பயணமும், முன்பைக் காட்டிலும் பக்குவப்பட்ட என் மனமும் அதில் ஒரு காரணம். ஒவ்வொரு நிகழ்வாக நினைக்க நினைக்க என் கண்ணில் கண்ணீர் பெருகிக் கொண்டே சென்றது.

எனது தன்னம்பிக்கையை என்னுள் இருந்து எடுத்துக்காட்டியவர் பெரியப்பாதான். நானறிய என் தந்தைக்கு முன்பே என்னைக் கொஞ்சம் மெருகேற்றியது அவர்தான் என்று நம்புகிறேன். அவர் ஒருவரைக் கூட (பிள்ளைகள் உட்பட) கை நீட்டி அடித்ததே இல்லை என்று சொன்னார்கள். அண்ணன் (அவர் மகன்) என்னிடம் சொன்னார். அவர் அடித்த ஒரே ஆள் நான்தான். அவரின் செல்லப் பிள்ளைகளில் ஒருவராக வாழ்ந்துவிட்ட எனக்கு மட்டுமே அப்பாக்கியம் கிடைத்தது. நன்றி பெரியப்பா!

என்னோடு எவ்வளவோ பேசியிருக்கிறார். எனக்கு மொபெட் (Moped) ஓட்டக் கற்றுக் கொடுத்தவரும், மதுரையின் நெரிசலான வீதிகளில் என்னை நம்பி பின் அமர்ந்து வந்தவரும் அவர் ஒருவர்தான். வேகமாக புத்தகங்கள் படிப்பவர் என அறிமுகம் செய்யப்பட்டு என்னையும் படிக்கத் தூண்டியவர். எந்த முடிவு எடுப்பது என திணறிய காலங்களில் பெரியப்பாவின் ஆலோசனைகள்தான் கரம்பிடித்து அழைத்துப் போயின. புதுக்கோட்டை என்பது வெறும் ஊரல்ல. எனது இளமைக் காலங்களின் வண்ணப் பக்கங்களை எழுதிய புண்ணிய தலம். இப்போது தான் பிறந்த ஊரிலேயே சொந்தமாக வீடும் கட்டிவிட்டார்.

தாத்தாவும் சரி, பெரியப்பாவும் சரி இருவருமே நானறிய பெர்ஃபெக்‌ஷனிஸ்ட்கள்தாம். 70-ஐக் கடந்த வயதிலும் தினமும் மிதிவண்டி மிதித்து வேலைக்குப் போனார் தாத்தா. யார் சொல்லியும் கேட்கவில்லை. உடல் நலம் கெட்ட பின்னரே வீட்டில் ஓய்வெடுத்தார். பெரியப்பாவின் ரசனை அவர் வீட்டுச் சுவற்றில்கூட எதிரொலிக்கும் ஆர்பாட்டமில்லாத, அழகான வண்ணக்கலவையில் அவர் வீடு இருக்கும். அவர் சாப்பிடும் தட்டு எப்போதும் சுத்தமாகவே இருக்கும். எல்லா காய்கறிகளையும் சாப்பிட வற்புறுத்துவார்.

நானும் அவரும் கடந்த அக்டோபர் இறுதியில் போட்டிபோட்டு புத்தகங்கள் படித்தோம். அப்போதைக்கு கொஞ்சம் பேசியதாய் நினைவு. விட்டுக் கொடுத்து போகும் குணத்தை என்னுள் என் தந்தைக்கு அடுத்து அதிகம் வளர்த்தவர் பெரியப்பாதான்.

கிட்டத்தட்ட 4-5 ஆண்டுகளாகவே நானும் பெரியப்பாவும் நெருக்கமாகவே உரையாடி வந்ததாக நினைவு. அவரிடம் நிறைய பேச வேண்டும் என்ற உணர்வு மிகுத்திருந்த வேளையில் அவரின் மரணம் நிகழ்ந்துவிட்டது. அவரிடம் கேட்கப்படவேண்டிய கேள்விகள் இன்னும் எனக்குள் மட்டும் மிச்சமிருக்கின்றன.

கடைசியாக என்னிடம் அவர் கேட்டது.

(புது) வீடு நல்லாருக்கா, பிடிச்சிருக்கா?

கடைசியாக சொன்ன அறிவுரை.

சாண்டில்யன் புத்தகம்லாம் இந்த வயசுல படிக்க சுவாரசியமா இருக்கும். இன்னும் நல்லா செலக்ட் பண்ணி படி.

பெரியப்பா மூலம்தான் நான் எரிகாடுகள், இறந்தபின்னர் செய்யக்கூடிய நிகழ்வுகளையெல்லாம் கண்ணால் கண்டு, செயல்களிலும் என்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டேன். அவர் இறந்தும் கூட எனக்கு அனுபவங்களை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார் என்றே எண்ணுகிறேன்.

இன்னும் நிறைய சொல்லலாம்.  இப்போதைக்கு அதிகம்  எழுத மனம் ஒப்பவில்லை.

இருவரிடமும் கேட்கவும், பேசவும் என்னிடம் சொற்கள் இருந்தன. இருவர் மட்டும் இப்போது இல்லை. என் சொற்கள் கனவுகளாயும், இலக்குகளாயும் உருவெடுத்தே தீரும். என் இலக்கை நோக்கிய பயணத்தில் வழிகாட்டும் இரு துடுப்புகளைத் தான் இழந்திருப்பதாய் கருதுகிறேன். இலக்குகளை அல்ல. அவை யாவும் இலக்கினைத் தொடுகையில் உலகிற்கு புரியட்டும்.

என் போன்ற ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையும், இவர்களைப் போன்றவர்களால்தான் நகர்கிறது. இவர்களின் வழிகாட்டுதல் இல்லையென்றாலும் நான் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இந்த இடத்தில், இந்த உயரத்தில் இருந்திருப்பேனா? என்பது உறுதி இல்லை. இருவரின் உள்ளத்திலும் செல்லப் பிள்ளையாய் நான் இருந்திருக்கிறேன். இந்த ஒற்றை வாக்கியமே வாழ்நாளுக்குமான ஆறுதலைத் தந்து விடட்டும்.

நம்பிக்கையுடனும், மனம் நிறைந்த நினைவுகளுடனும்,

தமிழ்

Advertisements

One comment

  1. உங்கள் உள்ளத்தை அப்படியே கொட்டி எழுதியிருக்கிறீர்கள், தமிழ்.
    அதனாலேயே படிப்பவர்களின் உள்ளத்தையும் தொடுகிறது உங்கள் எழுத்துக்கள். ஒருவரின் இழப்பில்தான் நாம் நிறைய உணருகிறோம், இல்லையா?
    தலைப்பே ஒரு கவிதையாக இருக்கிறது!
    மனமார்ந்த வாழ்த்துகள் தமிழ்! இதேபோல நிறைய எழுதுங்கள்.

மறுமொழியிட

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s