சுழற்காற்று நினைவுகள்-4

முந்தைய பகுதிகளைப் படிக்க:

முந்தைய அத்தியாயத்தின் முடிவில் ஊமை ராணியார் என்று நான்  குறிப்பிட்டது கொஞ்சம் தவறுதான். காரணம் இருக்கிறது. ஆரம்பகட்டத்தில் பொன்னியின் செல்வரைக் காவிரியாற்றின் (பொன்னி) வெள்ளத்தினின்று அருள்மொழிவர்மரைக் காப்பாற்றிய காவேரி அம்மனாகக் குறிப்பிடுகிறார் கல்கி.

இதில் வந்தியத்தேவன் தன்னுடைய குலப்பெருமை குறித்த பாடல் ஒன்றைப் பாட, அதற்கு பொருள் கூறுகிறான் ஆழ்வார்க்கடியான்.

வந்தியத்தேவன் பாடல்

 

தொடர்ந்து,  காவேரி அம்மன் குறித்த பல தகவல்களை பொன்னியின் செல்வர் கூறுகிறார். இலங்கையின் பலபகுதிகளில் அப்போதிருந்த குளிர்காய்ச்சல் காரணமாய் நிலவிய மோசமான சூழல்கள் குறித்தும் கூறுகிறார். எத்தனை துயர் வந்திடினும் காவேரி அம்மன் நம்மைக் காப்பாற்றுவாள் என நம்பிக்கை சொல்கிறார்.

இப்போது காவேரி அம்மனே மீண்டும் பொன்னியின் செல்வரிடத்து வந்து பேசுகிறாள். சைகைகளால்தான். உடனே மூவரும் காவேரி அம்மனைப் பின்தொடர்கின்றனர்.

ஒரு குகை போன்ற பகுதிக்கு வந்த அவர்களை, அங்கேயே நிறுத்தி பொன்னியின் செல்வரை மட்டும் முன்னே அழைக்கிறாள் காவேரி அம்மன். அங்கே தன் வரலாற்றையே சித்திரங்களாக வரைந்துவைத்து சுட்டிக்காட்டினாள். சில சுவாரசியமான சம்பவங்கள் அனைத்தும் அங்கே சித்திரங்களாக இருந்தன. தொடர்ச்சியாக, இளவரசருக்கு நேரக்கூடிய அபாயங்களையும் சித்திரங்களாய் காட்டினாள்.

அதுவரையில் வந்தியத்தேவனோ காவேரி அம்மனின் முக அமைப்பும். பழுவூர் இளையராணி நந்தினியின் முக அமைப்பும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதைக் கண்டு வியக்கிறான்.

காவேரி அம்மன் அவர்கள் மூவரையும் கூட்டிக்கொண்டு குகையின் மேல்பகுதிக்கு (அதாவது யானை ஸ்தூபம் ஒன்றின் உச்சிக்கு) வருகிறாள். சற்று முன்பு வரை அவர்கள் தங்கியிருந்த மகாசேனர் அரண்மனை தீக்கிரையாகிக் கொண்டிருந்தது. வந்தியத்தேவனும், ஆழ்வார்க்கடியானும் மீண்டும் அதிர்ச்சியடைகிறார்கள். அருள்மொழிவர்மரோ சாதாரணமாக இதெல்லாம் முன்பே தெரியும் என்கிறார்.

சித்திரங்களின் பாஷை பற்றிய அந்த உரையாடல் உண்மையிலேயே சரியான இடத்தில் கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருக்கிறது. வந்தியத்தேவன் கதாப்பாத்திரம் குறித்த நமது கேள்விகளை இன்னும் கொஞ்சம் வலுப்படுத்துகிறது. உதட்டோரம் சிறிதளவேனும் புன்னகையைப் படரச் செய்வதில் ஆங்காங்கே ஆழ்வார்க்கடியானும், வல்லவரையனும் போட்டியிடுவதுபோல் தோன்றுகிறது.

யானை ஸ்தூபத்தில் இருந்து எழுகிற மூவரும் காலையில் புறப்படுகின்றனர். தூரத்தில் குதிரைகளில் சில வீரர்கள் கையில் வேலோடு வருகிறார்கள். அவர்கள் அருகில் வரும் முன்பு பொன்னியின் செல்வரோ வந்தியத்தேவனுடன்  சண்டைபிடித்து வாட்போரில் இறங்கினார். வந்தியத்தேவனோ சண்டையிடுவதைக் காட்டிலும் தற்காத்துக் கொள்வதே சிறப்பென தாக்குப்பிடிக்கிறான். இருவருக்குமிடையே வாட்போர் சூடுபிடிக்கிறது. எதிரே வந்தவர்கள் சேனாதிபதி கொடும்பாளூர்ப் பெரியவேளார்பூதி விக்கிரம கேசரியும், பார்பேந்திரனும்தான். அவர்கள் பல வீரர்களுடன் பெரும் சப்தங்களுடன் வந்த காரணத்தாலாயே இவர்கள் இருவரும் சண்டையிட்டுக் கொள்வதாக அறியமுடிகிறது. வீரர்களின் ஊடே ஒரு பெண் யானையின் அம்பாரியிலிருந்து இறங்கி வருகிறாள். அருள்மொழிவர்மருக்கும், வந்தியத்தேவனுக்கும் இடையேயான வாட்போரை மற்ற வீரர்களைப் போல ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள். அவளை கூட்டத்தின் ஊடே கண்டுகொண்ட வந்தியத்தேவன் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டான். அதை பயன்படுத்திய அருள்மொழிவர்மர் அவனின் வாளைத் தட்டிவிட்டார். அதைக் கண்டு சிரித்தாள் அப்பெண். அவள் வேறு யாராய் இருக்கமுடியும்?

ஆம். சமுத்திரக்குமாரிதான்! பூங்குழலிதான்!

-நினைவுகள் அழியாது

 

 

Advertisements

மறுமொழியிட

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s